tag:blogger.com,1999:blog-56663930266614067742012-02-13T08:51:14.902-08:00პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.comBlogger6581100tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-64258416930976709252012-02-09T01:28:00.000-08:002012-02-09T01:28:38.611-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xrUZVvb99VM/TzONQo86-OI/AAAAAAAAGDE/0w6CIvfk5W8/s1600/291589_2162206707822_1626223699_2097410_8243004_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-xrUZVvb99VM/TzONQo86-OI/AAAAAAAAGDE/0w6CIvfk5W8/s400/291589_2162206707822_1626223699_2097410_8243004_o.jpg" width="300" /></a></div>აგვისტო იყო,&nbsp; ბახმაროში მივდიოდით, მარშუტკით, ბევრი ადამიანი.&nbsp; საღამოს გავედით თბილისიდან და რასაკვირველია, გზაში ჩამოგვაღამდა თავზე.<br />მივდიოდით და გზადაგზა აქეთ-იქით ვიყურებოდით, საბანაკე ადგილს ვეძებდით, რაიმე მინდორს, გზის პირას. მიხვეულ-მოხვეულ გზებზე კი ან დამუშავებული მინდვრები გვხვდებოდა, ან სახლები, ბევრი სახლები...<br />ამასობაში ჩოხატაურში შევედით, ვიარეთ, ვიარეთ, მიტოვებული შენობა დავინახეთ, გავჩერდით და შევესიეთ.<br /><br />არჩევანი იყო ოთხი: ა) ძილი მარშუტკაში, სკამებზე<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ბ)კარვის გაშლა<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; გ) ოთახების დათვალიერება<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; დ) აივანზე ძილი<br /><br />მე აივანზე ძილი ვარჩიე,&nbsp; გავშალეთ პარალონები შედარებით მოშორებულ და მყუდრო კუთხეში, ჩავძვერი საძილეში, ავიხედე ზემოთ და... დიიიდი ხვრელი დავინახე ჭერში.<br /><br />მთელი ღამე მესმოდა როგორ დაცუნცულობდნენ თაგვები ზემოთ და მე მშვიდად ვიწექი იმის იმედით, რომ ჩოხატაურელი წრუწუნები მუხლმაგრები არიან,&nbsp; ფეხი არ უცურდებათ და ჭერის ხვრელებიდან აივნებზე არ ცვივიან ხოლმე.<br /><br />დილას ახალგაღვიძებულმა წყალი რომ მოვიკითხე ყავის იმედით, იქვე ჩამოკიდებული ბოთლისკენ მიმითითეს, პირი ეკონომიურად დაიბანეო.<br /><br />დავიბანე ნისკარტი და გავუდექით გზას. ვზივარ და ვცდილობ პროვოკაციებს არ წამოვეგო, მე დღეს ყავა არ დამილევია და შესაბამისად, ჩემს ადეკვატურ მეს ჯერ კიდევ ძინავს.<br /><br />არ მახსოვს, როდის, როგორ, რატომ ან ვინ გადაწყვიტა, რომ ბახმაროში სახლი გველოდა და გასაღები უნდა აგვეღო, მაგრამ ერთ სოფელში შევჩერდით, ვდგავართ, ველოდებით რაღაცას, ან ვიღაცას. ჩვენ რა, ერთი ბიჭი ელოდება. ჩვენ იმ ბიჭს ველოდებით. მე არაფერსაც არ ველოდები, მორჩილად ვზივარ, უყავო და საწყალი.<br /><br />მოირბინა იმ ბიჭმა, ერთს უთხრა ყავაზე შემოდითო სახლშიო. იმ ერთმა მეორეს ხელი სტაცა, წამოო, იმ მეორეს მე გავეკიდე.<br /><br />მოკლედ, მთელი ოცი კაცი შეესია ერთ პატარა სახლუკას გურიის სტუმართმოყვარე,&nbsp; მწვანე სოფელში.<br /><br />ვდგავარ, ზრდილობიანად ვიწურები, ვიღიმები შეძლებისდაგვარად, მასპინძლების ფუსფუსებენ, სასუსნავებს მოეზიდებიან და ამასობაში გამოაქვთ ლანგარზე დალაგებული პაწუკა, ორთქლადენილი ჭიქები. <br /><br />რამდენიმე წამში უკვე ყავის ჭიქაზე ხელებს ვითბობდი, ორთქლზე ცხვირს და არომატზე ხასიათს.<br /><br />მერე ავდექით და ბედნიერები წავედით ბახმაროსკენ, ნაბეღლავის დასალევად, მაგრამ ეს უკვე სხვა ისტორიაა.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-6425841693097670925?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-5705243380377045362012-02-06T13:54:00.000-08:002012-02-06T14:13:03.214-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-T_q6k2borDI/TzBL5CIvJ4I/AAAAAAAAGBc/n4uKN2-PbHM/s1600/_1206107374_C008-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="452" src="http://3.bp.blogspot.com/-T_q6k2borDI/TzBL5CIvJ4I/AAAAAAAAGBc/n4uKN2-PbHM/s640/_1206107374_C008-1.jpg" width="640" /></a></div><span style="font-size: small;">მთელი საბლოგეთი იმაზე წერს, რისი რცხვენია</span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">მეც მრცხვენია ხოლმე</span></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">მრცხვენია იმის, რომ ძალიან მტკივნეულად განვიცდი, როცა მეუბნებიან, უცნაური ხარო.&nbsp; არაორდინარული და განსხვავებულიო.&nbsp;</span></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">იმდღეს სინტონზე ხმათა უმრავლესობით ჩემს დახასიათებაში ამ განსხვავებულმა რომ გაიმარჯვა, რომ არ შემრცხვენოდა გულამოსკვნილი ვიტირებდი.&nbsp;</span></span><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;"><br /></span></span><br /><div style="color: #cc0000;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">მე გულწრფელად ვერ ვხვდები, რატომ განვსხვავდები იმ ადამიანებისგან, ვინც, ვთვლი, რომ იდეაში ჩემნაირები არიან, თავისი პატარ-პატარა ოფოფებით. </span></span></b></div><div style="color: #cc0000;"><br /></div><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">&nbsp;და ვინაიდან ამას აღარაფერი ეშველება, იმიტომ, რომ ჩვეულებრივი ადამიანი რომ ითამაშო, ჯერ უნდა მიხვდე, რას აკეთებ არასწორად, მე კი ვერ ვხვდები, დროა, შევეგუო და ვაღიარო, რომ:</span></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: large;">ხო, კაი, მე უცნაური ვარ </span></span></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">შემდეგ ეტაპზე ის მაქმაქვს მოსაფიქრებელი, რატომ ვარ უცნაური. ხოდა:&nbsp; </span></span><br /><br /><span style="font-size: large;">ადამიანების შეკრებებზე ზოგჯერ ვდგები და განზე გავდივარ</span><br /><br />გავდივარ აივანზე, მეორე ოთახში, სადმე, სადაც მარტო დავრჩები. ეს შეიძლება მოხდეს ნებისმიერ დროს, ადგილას, ნებისმიერ მომენტში და ნებისმიერ საზოგადოებაში, გარდა ოფიციალური შეხვედრებისა. <br />რატომ?<br />ზოგჯერ ძალიანზე მეტად მწყინდება საუბრის თემები, ზოგჯერ კი, ძირითადად ლაშქრობებში, მინდება, რომ ბალახზე დავწვე, ტყის/მინდვრის ხმაურის მოვუსმინო და არაფერზე ვიფიქრო. ზოგჯერ კიდევ უბრალოდ, მარტო მინდა და მორჩა, პრიორიტეტი მაქვს ასეთი, საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა ჩემთვის პირველადი საჭიროებაა.<br />მაპატიეთ, მაგრამ თავს ვერაფერს ვერ ვუხერხებ :) <br /><br /><span style="font-size: large;">წითელი თმა მაქვს</span><br /><br />არ მესმის, ამას რატომ თვლიან ადამიანები განსაკუთრებულ შტრიხად, მაგრამ რადგან თვლიან, იყოს სიაში.<br />ჩემთვის წითელი თმა ამ ეტაპზე საკუთარ თავთან ჰარმონიაში ყოფნისათვისაა საჭირო. სხვა ფერის თმებში თავს, უბრალოდ, ცუდად ვგრძნობ.<br /><br /><span style="font-size: large;">ბორდიურებზე დავდივარ</span><br /><br />ხო რა, აი ასე, ავდგები და ბორდიურებზე წონასწორობის შენარჩუნებაში ვმეცადინეობ ხოლმე, მევასება. კიდევ შეიძლება უცებ გავჩერდე, შენობა კარგად შევათვალიერო, მოვიფიქრო, ვის შეეძლო ეცხოვრა იქ, მერე მთელი გზა იმაზე ვიფიქრო და ვიდარდო, რა დაემართათ დროთა განმავლობაში<br /><br /><span style="font-size: large;">დამახინჯებული სიტყვები მიყვარს</span><br /><br />პერწკლი მე მოვიფიქრე. წკლიპერინაც, გვარად, ფეისბუქი მთხოვდა და... ჩემს კატას მოფერება-მოფერებაში ჭუკლინე დავუძახე. ჭყლიპორტინა, სველა, ფუსთა, ფუნფულა, უმფროსი. ზმნებს სხვა ზმნებით ვანაცვლებ, როცა მეხალისება და ა.შ. და ა.შ..<br /><b>რატომ?</b><br />გრძელი ამბავია, ძალიან გრძელი, ისიც ვიცი, რომ ეს უცნაურია, მაგრამ მე ასე ლაპარაკი მჭირდება იმისათვის, რომ ვიმეტყველო და არ გავჩუმდე. ბევრად უფრო ადვილია. <br /><br />მეტი მიზეზი ვერ მოვიფიქრე. ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ და იმიტომ.<br />თქვენ თუ იცით, გამიზიარეთ.<br /><br />ან უბრალოდ წამიღეთ და ასათიანზე ჩამაბარეთ.&nbsp; <br /><br />ხო, ფოტო ისე,&nbsp; რენდომად მოვკლიკე სადღაც.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-570524338037704536?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-43969288418260477452012-02-05T05:20:00.000-08:002012-02-05T05:34:42.381-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-E0gKRuSDcJI/Ty6BpmMZopI/AAAAAAAAGBU/lqAmqwvg2Dw/s1600/hug_me_by_ilove2dancex3-d3akktf.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="500" src="http://1.bp.blogspot.com/-E0gKRuSDcJI/Ty6BpmMZopI/AAAAAAAAGBU/lqAmqwvg2Dw/s640/hug_me_by_ilove2dancex3-d3akktf.jpg" width="640" /></a></div>მთელი დილა მციოდა<br />ვერ გავითბე ძვლები<br />ვერც ემოციებით და<br />მითუმეტეს<br />სავალდებულო ჩახუტებები როდის იყო, ვინმეს ათბობდა.<br />(ხო, მე მხოლოდ მაშინ გავთბი, როცა ნამდვილად ჩავეხუტე) <br /><br />ხუტვები გულებიდან მოდიან<br />თბილები<br />საყვარლები<br />ფუმფულები<br />ენერგიებით დამუხტულები<br />ჩემიანების<br />ჩემნაირების<br />შინაურების<br />მეგობრების<br />ადამიანების<br />რომლებიც მინდა<br /><br />ძნელია, აიღო და ჩაეხუტო ადამიანს, რომელმაც არ იცის<br />არaფერი არ იცის<br />და შენ აიღო, ჩაეხუტო და ის ენერგიები გასცე<br />შენ რომ გიგროვებია წლობით<br />და მე არ შემიძლია ჩახუტებები ენერგიების გარეშე<br />უფრო სწორად<br />მე უკვე ვიცი, რომ არ შემიძლია.<br /><br />და აი მე ავიღებდი დღეს და ჩავეხუტებოდი ადამიანს<br />ერთს,<br />ორს<br />სამს<br />ან ოთხს<br />ან ხუთს<br />და<br />ვიღაცას<br />ან<br />ვიღაცეებს<br />არ.<br />(ხო, ამის უფლება გვქონდა) <br /><br />ეს ნიშნავდა, რომ<br />გამოვარჩევდი<br />ავარჩევდი<br />და<br />მერე...<br /><br />იმ ვიღაცას გული დაწყდებოდა<br />ან არ დაწყდებოდა და პირიქით, გაუხარდებოდა <br />იმ ვიღაცას არ გაუსწორდებოდა<br />იმ ვიღაცას ერთი სული ექნებოდა როდის მოვშორდებოდი<br />იმ ვიღაცას მოეწონებოდა<br />და მე ვერ მივხვდებოდი, ვინ როგორ...<br /><br />ხოდა<br />მე ავდექი და<br />საერთო წრიდან გავედი და<br />ცალკე დავჯექი.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mBGEEVTp_xE/Ty6BSIuHm3I/AAAAAAAAGBI/EhqyjL7ZYl0/s1600/HUG_IT_by_xXemo_kittyXx.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-mBGEEVTp_xE/Ty6BSIuHm3I/AAAAAAAAGBI/EhqyjL7ZYl0/s320/HUG_IT_by_xXemo_kittyXx.jpg" width="206" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-4396928841826047745?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-75068778344363349552012-01-31T07:56:00.000-08:002012-01-31T08:31:32.609-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UTKFReAk0NY/TygN71Lur2I/AAAAAAAAGA8/1dYfPTwE4gk/s1600/trust2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="512" src="http://2.bp.blogspot.com/-UTKFReAk0NY/TygN71Lur2I/AAAAAAAAGA8/1dYfPTwE4gk/s640/trust2.jpg" width="640" /></a><br />ამ კვირას ყველაზე ექსტრემალური ტრენინგი მქონდა სინტონზე. <b>ნდობის სავარჯიშოები</b> გავაკეთეთ.<br /><br />&nbsp;ისეთი კარგი იყო, იმდენად ადრენალინით სავსე,&nbsp; სასიამოვნო და თავისუფლებისშეგრძნებადი, რომ გახსენებაც კი თავიდან მაგდებს ეიფორიაში. <br /><br /><b>სავარჯიშო</b>: შლი ხელებს, მთელ ტანს ამყარებ და ისე, რომ ფეხი არ მოხარო მუხლში, უკან ვარდები. შენს უკან კი ადამიანი დგას, რომელმაც უნდა დაგიჭიროს. დაგიჭერს თუ არ დაგიჭერს, ან რამხელა კუთხით მოგცემს "დავარდნის" უფლებას, მისი გადასაწყვეტია. შენ უბრალოდ, უნდა ენდო.<br /><br /><span style="font-size: large;"><b>გავაკეთე</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Q-dPtLAEJa4/TygN5OCTBxI/AAAAAAAAGA0/z4UgRIt_DfA/s1600/Picnik+collage.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q-dPtLAEJa4/TygN5OCTBxI/AAAAAAAAGA0/z4UgRIt_DfA/s640/Picnik+collage.jpg" width="640" /></a><br />აქამდე რამოდენიმეჯერ მქონდა მცდელობა, რომელიც ყოველთვის კრახით მთავრდებოდა, ახლაც პირველი მცდელობისას მუხლი მოვხარე, მერე გავბრაზდი საკუთარ თავზე და შემდეგი ორი ვარდნით აბსოლუტური კაიფი მივიღე. არც მუხლი მომიხრია, არც მიკივლია, არც წამოდგომა მიცდია ჰაერში 45 გრადუსით გამოკიდებულს.<br /><br />მეორე სავარჯიშოს დრო რომ მოვიდა, ჩემდა გასაკვირად, <b>მოხალისედ</b> გავხტი წრეში, ისე, რომ არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა და აღმოჩნდა, რომ სამ ბიჭს უნდა ავეწიე ჰაერში, თავსზემოთ, გამართული ხელებით. ვა-ი-მე! პახოდებში შკაფებივით ბიჭები რომ მთავაზობენ მდინარეზე გადაყვანას, ცერად ვუყურებ ხოლმე და მაგ რეფლექსმა შემომიტია აქაც. არ შევიმჩნიე, ხელები გავშალე, თვალები დავხუჭე და ამწიეს.<br /><br />იეი, მაგარი იყო, განსაკუთრებით მაშინ, წრიულად რომ დამატრიალეს. უწონადობაში ვფარფატებდი და სულაც არ მქენჯნიდა სინდისი იმის გამო, რომ ბიჭებს ჩემი 55&nbsp; თუ რაღაცამდენი კილოს აწევა უწევდათ.<br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AyrefQ802Lg/TygKhrwwS9I/AAAAAAAAGAM/bDDb615vPf0/s1600/4e509a98e50a2.image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="506" src="http://4.bp.blogspot.com/-AyrefQ802Lg/TygKhrwwS9I/AAAAAAAAGAM/bDDb615vPf0/s640/4e509a98e50a2.image.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">აი, რაღაც ასეთი, ოღონდ მე სამმა ადამიანმა ამწია</td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp;თუმცა მე თვალები დახუჭული მქონდა და არ ვიცი, რა რეაქცია მექნებოდა თვალებგახელილს. <br /><br /><br />ხოდა, ვიღაცისთვის ეს ალბათ ძალიან ჩვეულებრივი ამბავია, მე კი პირველად გამომივიდა, ძალიან მიხარია და გიზიარებთ.<br /><br />პ.ს. არ ვიცი, იქნებ ამ სავარჯიშოების დამსახურებაც იყო ის ის, რომ უცებ მივხვდი, არ მინდოდა კვირის ჯგუფის მიტოვება.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7506877834436334955?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-62264984505544144482012-01-26T06:29:00.000-08:002012-01-26T06:40:09.059-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-oBTg4AWO7nw/TyFgOkmZEKI/AAAAAAAAGAA/Lp68fn9-OAI/s1600/IMG_3573.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-oBTg4AWO7nw/TyFgOkmZEKI/AAAAAAAAGAA/Lp68fn9-OAI/s640/IMG_3573.jpg" width="480" /></a></div><b>მიუხედავად იმისა, რომ&nbsp;</b><br /><ul style="text-align: left;"><li>მზე ყველგან ერთნაირად ამოდის და ჰაერი ყველგან ერთი და იგივე აირებისაგან შედგება,&nbsp;</li><li>მთები ყველგან მთებია და ცხოველები ყველგან ერთ ენაზე "ლაპარაკობენ",&nbsp;</li><li>ბალახი ყველგან მწვანეა და ერთნაირი სუნი აქვს,&nbsp;</li><li>საქართველოს ყველა სოფელი და ევროპის ყველა პატარა ქალაქი ერთმანეთს გავს </li></ul>ჩვენ მაინც ვდგებით, ვალაგებთ ჩემოდნებს, ზურგჩანთებს, ვკრავთ ბოხჩებს, ვჯავშნით თვითმფრინავების მატარებლებს, ვაჩერებთ გამვლელ მანქანებს, ვადგებით გზებს და უვალ ბილიკებს.<br /><b>არადა, გზები ყველგან ერთნაირია.</b><br /><br />მაგალითად, ეს შუამთის გზას გავს, რომ არა ზედმეტად სუფთა და ყვითლად დაზოლილი სავალი ნაწილი, ვიფიქრებდი, რომ ისა... <br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-dwjgN9ro5x8/TyFbRd8ZQRI/AAAAAAAAF_4/pg7S4vm8p2c/s1600/%25E1%2583%25A8%25E1%2583%25A3%25E1%2583%2590%25E1%2583%259B%25E1%2583%2597%25E1%2583%2590.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="358" src="http://2.bp.blogspot.com/-dwjgN9ro5x8/TyFbRd8ZQRI/AAAAAAAAF_4/pg7S4vm8p2c/s640/%25E1%2583%25A8%25E1%2583%25A3%25E1%2583%2590%25E1%2583%259B%25E1%2583%2597%25E1%2583%2590.jpg" width="640" /></a> <br /><br />ეს ალავერდის გავლით ალვანში რომ მიდიხარ, ის გზაა, ალვებჩარიგებული. ბავშვობაში, მანქანით რომ მივდიოდით, სულ მეგონა , რომ იქ, ბოლოში, გზა ვიწროვდებოდა და ხეები გვეღობებოდა. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yDeZ9alLjWA/TyFbNU1g2fI/AAAAAAAAF_Q/lpm1FOwufC0/s1600/%25E1%2583%2590%25E1%2583%259A%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="http://1.bp.blogspot.com/-yDeZ9alLjWA/TyFbNU1g2fI/AAAAAAAAF_Q/lpm1FOwufC0/s640/%25E1%2583%2590%25E1%2583%259A%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" width="640" /></a></div><br /><br />გზა ვაშლოვანისკენ, მოსაწყენი, უბედური, სწორზე სწორი, ერთი ფუნჩხა ბალახის ან ბუჩქის გარეშე <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ZHRTczj06qo/TyFbOFicHPI/AAAAAAAAF_Y/1Bwb25YKOkY/s1600/%25E1%2583%2592%25E1%2583%2596%25E1%2583%2590+%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A8%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2599%25E1%2583%2594%25E1%2583%259C.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZHRTczj06qo/TyFbOFicHPI/AAAAAAAAF_Y/1Bwb25YKOkY/s640/%25E1%2583%2592%25E1%2583%2596%25E1%2583%2590+%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A8%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2599%25E1%2583%2594%25E1%2583%259C.jpg" width="640" /></a></div><br /><br />ვაშლოვანი ზამთარში, გადატრუსული, შოკოლადისფერი და ქარვისფერი დიუნები. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YGVT9KcMglI/TyFbOndK4_I/AAAAAAAAF_c/U-EsUngOMLk/s1600/%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A8%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="512" src="http://4.bp.blogspot.com/-YGVT9KcMglI/TyFbOndK4_I/AAAAAAAAF_c/U-EsUngOMLk/s640/%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A8%25E1%2583%259A%25E1%2583%259D%25E1%2583%2595%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" width="640" /></a></div><br /><br />მანავი, კახეთი. ზუსტად ასეთი გაბარჯღული ხეებია გადმოფარებული გზაზე.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9oDYD_Y_-9w/TyFbPiYr8HI/AAAAAAAAF_o/kpSkcdYgyQM/s1600/%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2590%25E1%2583%2595%25E1%2583%2598.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="398" src="http://1.bp.blogspot.com/-9oDYD_Y_-9w/TyFbPiYr8HI/AAAAAAAAF_o/kpSkcdYgyQM/s640/%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2590%25E1%2583%2595%25E1%2583%2598.jpg" width="640" /></a></div><br /><br />აბასთუმნის სერპანტინები, ნისლიანი, საშიში, უგზო-უკვლოდ დახვეული.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vvxR5LJpRzk/TyFbMpfOZLI/AAAAAAAAF_I/h8zKpLFMigM/s1600/%25E1%2583%2590%25E1%2583%2591%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2597%25E1%2583%25A3%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="398" src="http://2.bp.blogspot.com/-vvxR5LJpRzk/TyFbMpfOZLI/AAAAAAAAF_I/h8zKpLFMigM/s640/%25E1%2583%2590%25E1%2583%2591%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1%25E1%2583%2597%25E1%2583%25A3%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%259C%25E1%2583%2598.jpg" width="640" /></a><br />ეს სურათიც მაგონებს რომელიღაც უკვე ნანახ სურათს, მაგრამ ვერ გავიხსენე ვერაფრით...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hGoh9Sv_zig/TyFbQkFlC3I/AAAAAAAAF_w/0O7LFQ8hr5I/s1600/%25E1%2583%25A0%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A6%25E1%2583%2590%25E1%2583%25AA%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1+%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%2592%25E1%2583%259D%25E1%2583%259C%25E1%2583%2594%25E1%2583%2591%25E1%2583%25A1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="http://3.bp.blogspot.com/-hGoh9Sv_zig/TyFbQkFlC3I/AAAAAAAAF_w/0O7LFQ8hr5I/s640/%25E1%2583%25A0%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A6%25E1%2583%2590%25E1%2583%25AA%25E1%2583%2590%25E1%2583%25A1+%25E1%2583%259B%25E1%2583%2590%25E1%2583%2592%25E1%2583%259D%25E1%2583%259C%25E1%2583%2594%25E1%2583%2591%25E1%2583%25A1.jpg" width="640" /></a></div><br />თუშები თვლიან, რომ თუშეთი ყველაზე ლამაზი მხარეა საქართველოში. მე ვეთანხმები. არა იმიტომ, რომ ეს ასეა, ნწ, ის ზუსტად ისეთივე ლამაზია, როგორც ხევსურეთი, სვანეთი ან ზანავი-ნუნისი. უფრო მეტიც, თუშეთის გზის რაღაც ნაწილი ზუუუუსტად ისეთივეა, როგორც ხევსურეთის.<br /><br />უბრალოდ, მე იქაური ვარ. ესაა და ეს.<br /><br />მე პოლინეზიის არქიპელაგის ნახვა მინდა. ერთი კონკრეტული კუნძულის-ფატუ-ჰივასი. ფატუ-ჰივას მეზობელია ტაიტი, არა, კი გამიხარდება საგზურის მიღება მანდ, მაგრამ ტაიტიზე ჩასული აუცილებლად ჩავალ ფატუ-ჰივაზეც, და ქვას წამოვიღებ, რომელიც იმით განსხვავდება იმ რიყის ქვისგან, რომელიც ჩემს ეზოში გდია, რომ მასზე შეიძლება ოდესღაც ტურ ჰეირდალმა დააბიჯა. <br /><br />მწერალი გაცილებით უკეთესად დაწერდა ალბათ ამაზე<br /><br /><b>მე კი უბრალოდ, იმის თქმა მინდოდა, რომ</b> ადამიანი, რომელიც მხოლოდ პწიჩკებს სვამს უკვე ნანახი აუცილებელი ღირსშესანიშნაობების გასწვრივ, ვერასოდეს მიხვდება, რატომ შეიძლება დაადგე გზას ისე, რომ არ გქონდეს კონკრეტული მიზანი.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-6226498450554414448?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-59169252801521692542012-01-24T04:15:00.000-08:002012-01-24T04:15:42.782-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>როცა თითის წვერებში ჟრუანტელები მივლიან</b>, ესეიგი, საქმე ძალიან ცუდადაა, ამიტომ დროა ავდგე და საკუთარ თავს გავეცალო.<br />გზას დავადგე, ვიარო, ძალიან ბევრი, იქამდე, ვიდრე დაღლილობისგან არ დავეცემი.<br />მერე ისევ ავდგე და გზა გავაგრძელო.<br /><br />იქ, სადაც ხეები მწვანეა<br />ცა ლურჯი<br />ადამიანები ამ სიმწვანეში და სილურჯეში ითქვიფებიან, ირევიან და <b>საკუთარ თავებს ისე კარგად კარგავენ, რომ მერე სულ სხვა ვინმეებს პოულობენ.</b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WDmQuSluDq4/Tx6YBniBJGI/AAAAAAAAF9s/GJuoG9wytsM/s1600/34980_1451640984123_1626223699_1059776_5992538_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VzyA7ad8yNc/Tx6YCXq7W-I/AAAAAAAAF9w/JuO9EtmFgpg/s1600/155028_1620117435929_1626223699_1410342_7225804_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-VzyA7ad8yNc/Tx6YCXq7W-I/AAAAAAAAF9w/JuO9EtmFgpg/s640/155028_1620117435929_1626223699_1410342_7225804_n.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ნუნისი</td></tr></tbody></table><br />იქ, სადაც ყველა ერთ- საკუთარი თავის გადამრჩენთა კასტას მიეკუთვნება<br />და პარიები<br />თავისთავად ვარდებიან გზის პირას დაჭაობებულ ტალახებში.<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FjPJLtpL-3Y/Tx6YK6fI_HI/AAAAAAAAF-E/Lys5yd9J4jg/s1600/IMG_0384.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-FjPJLtpL-3Y/Tx6YK6fI_HI/AAAAAAAAF-E/Lys5yd9J4jg/s640/IMG_0384.jpg" width="480" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">თუშეთი</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cwSG4422GJU/Tx6YNmRDhSI/AAAAAAAAF-M/f9i2x5SmHQk/s1600/IMG_0630.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-cwSG4422GJU/Tx6YNmRDhSI/AAAAAAAAF-M/f9i2x5SmHQk/s640/IMG_0630.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">სათაფლია</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-vtlCFTCUvmk/Tx6YPzoRaCI/AAAAAAAAF-U/7wE3WCGuuz8/s1600/IMG_0648.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-vtlCFTCUvmk/Tx6YPzoRaCI/AAAAAAAAF-U/7wE3WCGuuz8/s640/IMG_0648.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ქუთაისი</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8d-yUNmPZtM/Tx6YVeE5e2I/AAAAAAAAF-c/xMYQd2_VrsY/s1600/IMG_2706.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-8d-yUNmPZtM/Tx6YVeE5e2I/AAAAAAAAF-c/xMYQd2_VrsY/s640/IMG_2706.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ხარაგაული</td></tr></tbody></table><br /><ul><li>ბალახის სუნი მომენატრა.</li><li>ზაფხულის მწველ მზეზე, მიწაზე წოლა და ზაფხულის ხმები.</li><li>ფეხის თითზე შემოცოცებული ჭიანჭველა.</li><li>ფეხისგულების ტკივილი, ხმელ მიწაზე გავლისას.</li><li>ცივ მდინარეში ჭყაპუნი.</li><li>ძალაგამოლეულად ფერდობზე დაფერთხება და ზურგჩანთის მოუხსნელად ქიშმიშის ძებნა, გასაკვნეტად.</li></ul><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hDDaXK1shdM/Tx6YbjygGXI/AAAAAAAAF-k/Wpffg3Ssq80/s1600/IMG_2794.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-hDDaXK1shdM/Tx6YbjygGXI/AAAAAAAAF-k/Wpffg3Ssq80/s640/IMG_2794.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ხარაგაული</td></tr></tbody></table><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dvdKNcZcqTw/TGBj4kPSa4I/AAAAAAAAEuU/WCm7VpLz8EI/s1600/IMG_7222.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-dvdKNcZcqTw/TGBj4kPSa4I/AAAAAAAAEuU/WCm7VpLz8EI/s640/IMG_7222.JPG" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ტყე ,მდინარე</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gLYGo4o4VzU/TZysk_K6KGI/AAAAAAAAFSY/8fDllNIJ7Kc/s1600/DSC02355.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-gLYGo4o4VzU/TZysk_K6KGI/AAAAAAAAFSY/8fDllNIJ7Kc/s640/DSC02355.JPG" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ბანაკი ნუნისში</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5xB5k6_zVcY/Ti8KYgmfuoI/AAAAAAAAFu0/bi6e1wUAnD8/s1600/17.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-5xB5k6_zVcY/Ti8KYgmfuoI/AAAAAAAAFu0/bi6e1wUAnD8/s640/17.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">თუშეთის დაკარგული ბილიკი</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LPiKjZAsDd0/Tx6YkriNXWI/AAAAAAAAF-0/7eK18dTT_ug/s1600/IMG_7179.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-LPiKjZAsDd0/Tx6YkriNXWI/AAAAAAAAF-0/7eK18dTT_ug/s640/IMG_7179.jpg" width="480" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Fuck Off </td></tr></tbody></table><br /><ul><li>თმა, გადაწეული და კეფაზე გამოკვანძული.</li><li>თმის საჭერი, საქამრეზე შებნეული და რეზინი, მაჯაზე გაკეთებული, ყოველი შემთხვევისთვის, რა იცი, რა ხდება.</li><li>უცნობი მასპინძლის მიერ მოდუღებული ყავა.</li><li>გზის პირას დგომა გაშვერილი ხელით, ავტოსტოპის მოლოდინში.</li><li>დღეები, როცა არ იცი, სად დაგიღამდება, როგორ, რანაირად...</li><li>მოლოდინების ჟრუანტელები და კითხვა: "რა ჩავალაგო"&nbsp; ზურგჩანთის ყველა ჩალაგებისას, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მერამდენედ ისა...</li></ul><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vmXhRlXjOzE/Tx6Yrf9h9eI/AAAAAAAAF-8/bkpgbwKnbR4/s1600/IMG_7189.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-vmXhRlXjOzE/Tx6Yrf9h9eI/AAAAAAAAF-8/bkpgbwKnbR4/s640/IMG_7189.jpg" width="640" /></a></div><br /><br /><br /><b>მოდი, მე ახლა მოვკვდები</b><br />და<br />ზაფხული რომ მოვა, გამომაღვიძე<br />მითხარი, რომ მზე ამოვიდა,<br />რომ დროა ჩანთა ჩავალაგო და <br /><br />ბილიკებს შევუყვე.<br /><b><br /></b><br /><b>როდემდე?</b><br />სანამ ცოცხალი ვარ, დასასრულამდე.<br /><br /><b>სადამდე?</b><br />თავგადასავლამდე, სიკვდილამდე, სიყვარულამდე.<br /><br /><b>რისთვის?</b><br />საკუთარი თავის გადასარჩენად.<br /><br />ისუნთქე, პერ, ისუნთქე. <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-WDmQuSluDq4/Tx6YBniBJGI/AAAAAAAAF9s/GJuoG9wytsM/s1600/34980_1451640984123_1626223699_1059776_5992538_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-WDmQuSluDq4/Tx6YBniBJGI/AAAAAAAAF9s/GJuoG9wytsM/s640/34980_1451640984123_1626223699_1059776_5992538_n.jpg" width="640" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5916925280152169254?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-87552650488962441462011-12-30T16:20:00.000-08:002011-12-30T16:27:49.693-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">2011 წლის დასასრულს გახსნილად ვაცხადებ<br /><br />და<br /><br />გავლილი წლის ერთი სიტყვით დახასიათების უფლება რომ მქონდეს, ვიტყოდი, რომ ეს იყო<b> <span style="color: #990000; font-size: x-large;">გამოღვიძება. </span></b><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mIr30SSaBIU/Tv5QW9ab5eI/AAAAAAAAF8U/lgUB00aUMuw/s1600/IMG_0286.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://3.bp.blogspot.com/-mIr30SSaBIU/Tv5QW9ab5eI/AAAAAAAAF8U/lgUB00aUMuw/s640/IMG_0286.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">დართლო</td></tr></tbody></table><br />ზუსტად ვიცი, რომ <span style="font-size: x-large;"><b style="color: #38761d;">თუშეთით</b></span> უნდა დავიწყო. წასვლის წინ იმდენი ემოცია მქონდა, ვერ მოვითმინე და გამოსამშვიდობებელი <a href="http://www.blogger.com/goog_1809964885">პოსტი</a><a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/07/blog-post_13.html" target="_blank"> </a>დავწერე. მერე იყო <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/07/i.html" target="_blank">ყველაზე ექსტრემალური მგზავრობა ჩემს ცხოვრებაში</a>, მერე კი, <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/07/ii.html" target="_blank">დართლოდან დიკლოში მეცხვარის ბილიკით მიმავალს</a> გზა ამერია და ალბათ 8-10 საათი ვიარე... დათვს სახლში ვესტუმრე (არ დაგვხვდა), მდინარეზე გადებული ფარატინა ხიდი ოთხით გადავიარე და დიკლოში ღამე მისულს იმის ძალაღა მეყო, საძილე ტომარა გამეშალა და შიგ შევმძვრალიყავი. <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/08/iii.html" target="_blank">დიკლოში.. </a>რაც იყო, კარგი იყო, საკუთარი ხელით მოხვეული ხინკლებიც, დილის შხაპი და დილის ყავის პირველი ყლუპი დაღესტნის მთების ფონზე <br /><br />ასე არც ერთი ლაშქრობიდან დაბრუნება არ გამჭირვებია, <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/09/blog-post.html" target="_blank">თითქოს გული დავტოვე იქ. </a>და დღემდე, როცა ძალიან ცუდად ვარ, მთის ქონდრის ჩაის ვიკეთებ, თუშურ მელოდიებს ვრთავ, რასაც თუშეთში ვუსმენდი. და მშველის, ყოველთვის. <br /><br />თუშეთი ზაფხულში იყო, მაგრამ მანამდე ვიყავი <b style="color: #38761d;"><a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/04/blog-post_18.html" target="_blank">გარეჯში</a>,</b> მეტალოპლასმასის კარ-ფანჯრიანში, ამჯერად საბერეებიც ვნახე, რომელიც რამდენიმე წელში ალბათ აღარ იქნება, იმდენად მყიფეა და მიტოვებული.<br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cH2Dr1xiUtw/Tv5RwCqo-0I/AAAAAAAAF8s/My-mM6zE2rw/s1600/210165_214461361905985_100000263683371_798055_2665984_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-cH2Dr1xiUtw/Tv5RwCqo-0I/AAAAAAAAF8s/My-mM6zE2rw/s640/210165_214461361905985_100000263683371_798055_2665984_o.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">სადღაც, ტყეში</td></tr></tbody></table><br />მაისში გადავწყვიტე, რომ <b><span style="color: #38761d;">ბორჯომ-ხარაგაულის ნაკრძალში</span></b>, დედაბერას მთის გავლით, ნუნისში ჩავსულიყავი. (მეოთხე ბილიკი). <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/05/blog-post.html" target="_blank">ეს იყო ყველაზე ცივი ლაშქრობა, სადაც ოდესმე ვყოფილვარ</a>.(სიცივეს ვერ ვიტან).&nbsp; დღემდე ვერ ვხვდები, როგორ შევინარჩუნე სიმშვიდე მაშინ, როცა ნისლიან და თოვლიან ტყეში, სრულიად სველი ფეხსაცმელით აღმართ-დაღმართ სრულიად უმიზნოდ დავბოდიალობდი, დაკარგული. სრულ სიბნელეში რომ ჩავაღწიეთ იქამდე და გამოვიცვალე, გავშრი და კეთილმა ადამიანმა მომცა ყავა და მე ვსვამდი და ვიყავი მსოფლიოში ყველაზე ბედნიერი და მშრალი ადამიანი. <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/05/2.html" target="_blank">მომდევნო ორი დღე</a> იყო სრული რელაქსაცია, სიმღერა, ქეიფი და ისა.<br /><div style="color: #38761d;"><b><br /></b></div><b><a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/05/blog-post_30.html" style="color: #38761d;" target="_blank">ყაყაჩოებიანი მინდორი</a><span style="color: #38761d;"> </span></b>ვნახე კიდევ. არასოდეს არ გაჩერდეთ დიდხანს&nbsp; ასეთ ადგილას, კინაღამ წერილი წავიღე.<br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yCb_1WGvfP0/Tv5ROOI3YaI/AAAAAAAAF8g/l1bEAi4iOoA/s1600/IMG_2705.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-yCb_1WGvfP0/Tv5ROOI3YaI/AAAAAAAAF8g/l1bEAi4iOoA/s640/IMG_2705.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">პანორამების ბილიკზე</td></tr></tbody></table><br />ივნისში კიდევ ერთი შანსი მივეცი ბორჯომ-ხარაგაულის პარკს და <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/06/blog-post_27.html" target="_blank"><b style="color: #38761d;">ანდრია პირველწოდებულის, ანუ ე.წ. პანორამების ბილიკი</b> გავიარე</a>. ზღაპრულად ლამაზი იყო მართლა. ჩამოვჯექი სადღაც, რომელიღაც კლდეზე და სიმსუბუქის, თავისუფლების, სილაღის და ბედნიერების შეგრძნებამ იმდენად ამავსო, რომ ტირილი დავიწყე ჩემდაუნებურად.<br /><br />აგვისტოში, სრულიად<a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/08/blog-post_29.html" target="_blank"> სპონტანურად ავდექი და გზას დავადექი</a> ოთხ ადამიანთან ერთად, ისე, რომ არ ვიცოდი, სად მივდიოდი. არ ვიცი იმათ როგორ, მაგრამ მე ძალიან კარგი მოგონებები შემომრჩა. თუმცა დავასკვენი, რომ<b><span style="color: #38761d;"> ქუთაისი</span></b> და მისი შემოგარენი სხვა სამყაროა და მიწისქვეშა მოგზაურობები ძალიან მომწონს.სათაფლია და ყუმისთავის მღვიმეები.<br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-fM7VCIo83M4/Tv5TgkhrEhI/AAAAAAAAF84/9Js9fXRp9O4/s1600/IMG_0230.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://2.bp.blogspot.com/-fM7VCIo83M4/Tv5TgkhrEhI/AAAAAAAAF84/9Js9fXRp9O4/s640/IMG_0230.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">მუცო</td></tr></tbody></table><br /><b>შატილში და მუცოზეც</b>&nbsp; ვიყავი.ძალიან დიდხანს აღარ წავალ, სანამ დაიაურების ტრაგედია სულ ცოტათი მაინც განაკლებადმტკივნეულდება იქაურებისთვის.<br /><br /><b>ბახმაროში</b> ვიყავი, გზადაგზა ზღვაც მოვინახულეთ...<br /><br /><span style="font-size: large;"><b>წვრილ-წვრილი ამბები</b></span><br /><ul style="text-align: left;"><li>წელს ორი ადამიანი წავიდა ჩემი ცხოვრებიდან, სამუდამოდ. გარდაიცვალნენ.არ მინდა ამაზე წერა საჯაროდ.<br /> </li><li>ძალიან ბევრი ახალი, კარგი, ლამაზი, საინტერესო და საყვარელი ადამიანი გავიცანი, მდედრობითი სქესის, საიდუმლო ჯგუფი გვაქვს და გაგვაქვს და გამოგვაქვს. რამდენიმე ადამიანისგან იმხელა მხარდაჭერა ვიგრძენი, არაოსდეს დამავიწყდება.<br /> </li><li><a href="http://bunbunland.blogspot.com/2011/12/blog-post.html" target="_blank">ტრენინგებზე</a> დავიწყე სიარული, სინტონში, თუ სინტონზე, თუ.. მოკლედ, რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარი ისაა, რომ ძალიან მომწონს. (მადლობა დოდის და კიდევ იმათ).</li><li>ზოგადად, წელს სოციალურად გაცილებით უფრო აქტიური წელი მქონდა.&nbsp;</li><li>გამოვიღვიძე</li><li> *****************************************************************<br /> </li></ul><div style="color: #a64d79;"><span style="font-size: x-large;">ახალი სიცოცხლე</span></div><br />წელს სკვინჩა კიარადა მარიამი გაჩნდა, პატარა მარიკო, სამეგობროს პირველი შვილი.<br /><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #a64d79;">ხვალ უკვე ახალი წელია</b>, </span>სახლში სრული ქაოსია, ყველაფერი ყირაზე, საქმე უამრავი, დრო ძალიან ცოტა (მეგონა, რომ ახალი წელი ზეგ იყო, არ მკითხოთ, რატომ).<br /><br /><b style="color: #38761d;">საყვარელო სანტა</b>, მომიტანე სიმშვიდე, ჰარმონია, დამიბრუნე საკუთარი თავი, ბევრი დრო იმისთვის და იმათთვის, რაც/ვინც მიყვარს. ბევრგან მაბოდიალე, (ავტოსტოპი/ზურგჩანთა და ქვეყნის ფარგლებს გარეთ მირჩევნია, თუ მაინცადამაინც დაკონკრეტება მოგესურვება). საინტერესო ადამიანები გამაცანი, ბევრი დადებითი და სიხარულიანი ემოცია მაჩუქე, გარკვეულობა დამიბრუნე და საკუთარ სურვილებში მინდა გავერკვიო კიდევ, ოღონდ ეს ალბათ შენი კი არა, ჩემი გასაკეთებელია.<br /><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DTRWRMvIJIk/Tv5UW-GCs4I/AAAAAAAAF9E/jkLDew9ulXY/s1600/IMG_0306.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="480" src="http://4.bp.blogspot.com/-DTRWRMvIJIk/Tv5UW-GCs4I/AAAAAAAAF9E/jkLDew9ulXY/s640/IMG_0306.jpg" width="640" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ბახმაროსკენ მიმავალ გზაზე გადავიღე</td></tr></tbody></table><br />მე მაინც ძალიან მიყვარხარ და ფანჯრის რაფაზე რძე და პეჩენიები გელოდება. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8755265048896244146?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-20886014357956268952011-12-18T10:57:00.001-08:002011-12-18T14:17:46.152-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Q6S5cG9IUDI/Tu5eSy6CMEI/AAAAAAAAF78/G1mvR2Lm45c/s1600/friendship.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 394px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q6S5cG9IUDI/Tu5eSy6CMEI/AAAAAAAAF78/G1mvR2Lm45c/s400/friendship.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687587056411357250" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ისტორია პირველი</span></span><br /><br />ერთხელ, შემთხვევით facebook-ზე რაღაც საიდუმლო და დახურულ ჯგუფში აღმოვჩნდი, მივიხედ-მოვიხედე, მოვშინაურდი, ფეხი მოვირთხი და დაკვირვებას შევუდექი.<br /><br />ცოტა ხანში აღმოჩნდა, რომ ჯგუფში გაერთიანებული ადამიანების ნაწილს უკვე ვიცნობდი, ნაწილზე უკვე გამეგო რამე, ნაწილი კი მაშინღა აღმოვაჩინე.<br /><br />და მერე დაიწყო... ჭუკჭუკი, ინფორმაციის გაცვლა, რჩევები, გასაჭირში გვერდზე დადგომები, ერთმანეთის წეწვა-გლეჯვა და მეორე წუთას კრუტუნი.<br /><br />ერთხელაც ერთმა გოგომ ინფორმაცია დადო იმაზე, რომ მზიანი სახლის პიროვნული განვითარების ტრენინგები (სინტონი) იწყებოდა და რომ "იქ თავზე ხელს არავინ გადაგისვამთ, ეს იქნება ნამდვილი სახის ახევა". იმ პერიოდში თვითგვემის ხასიათზე ვიყავი, ამიტომაც შევავსე განაცხადი.<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ისტორია მეორე</span><br /><br />მოგეხსენებათ, ბავშვებზე და წვრილშვილიან დედებზე არ ვგიჟდები. არ მომწონს ის კრუხული დამოკიდებულება, რასაც ძალიან ხშირად ვხედავ გარშემო და უბრალოდ, გვერდზე გავდივარ ხოლმე, it`s not my business და ვთვლი, რომ ჩემი ცხვირი უნდა გავწიო რაც შეიძლება შორს და საფუძვლიანად.<br /><br />ერთხელ, რომელიღაც ფორუმის რომელიღაც რიგით ექსკურსიაზე წავედი და ისე მოხდა, რომ წვრილ და გვერდისვერაქცევად ბილიკზე ვიღაც ორი გოგოს უკან მოვხვდი. ერთ-ერთი მათგანი თავის ორ პატარა ბავშვზე ლაპარაკობდა, იმაზე, როგორ უჭირდა და როგორ ასწავლა ძალიან პატარებს დამოუკიდებლად ჩაცმა, ჭამა და საერთოდაც, როგორ აჩვევდა დამოუკიდებლობას + თვითონ იმარტივებდა ცხოვრებას და ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა არც გავღიზიანდი, არც გამეცინა, არც გვერდზე გადახვევა მომინდა. "not bad, not bad" გამომეტყველებით ვიქნევდი თავს გონებაში. მთელი ის დღე იმ გოგოს უკან დავცანცარებდი და ვუსმენდი ჩემი აზრით შეუმჩნევლად.<br /><br />მერე ახლოდან გავიცანი ეს მშობლები+ორი ბავშვი და უკვე "not bad" კიარადა "omg, that`s perfect" გავიჩითე.<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ისტორია მესამე ანუ რიბირაბო</span><br /><br />მიყვარს ახალი ადამიანები, მცირე დოზებით ოღონდ. და მხოლოდ მაშინ, როცა ამისათვის წინასწარგანწყობა მაქვს. რომელიმდენიღაცა მეცადინეობაზე "ოჯახებად" დაგვყვეს და ჩემი ორივე ნაცნობი და პოზიტიური ადამიანი სხვა ოჯახებში მოხვდა. აი, რომ არ შემრცხვენოდა, გულამოსკვნილი ვიტირებდი, ისე წამიხდა ხასიათი. ყელზე თოკგამობმული ცხვარივით მივესვენე ოჯახთან, რომელიც ჩემთვის მაშინ სრულიად უცნობი 5 თუ 6 ადამიანისგან შედგებოდა და ოჯახის სახელის, ღერბის და ა.შ. მოფიქრებას შევუდექი. ისე ვიყავი, როგორც აკვარიუმიდან ამოყვანილი თევზი, რომელიც ცხელ ტაფაზე დააგდეს და თან პეემესი აქვს.<br />მერე, ისე, რომ მეც ვერ მივხვდი, ისე გადმომედო ახალი ადამიანების პოზიტიური და მშვიდი განწყობა და საკმაო წვლილი შევიტანე პლაკატის დამზადებაში.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">დღეს გვქონდა სავარჯიშო იმაზე, თუ როგორ არ უნდა მოვექცეთ სხვისი მუხტის და განწყობის ქვეშ და პირიქით, როგორ გადმოვარჯულოთ ისინი ჩვენს ნოტაზე.</span><br /><br />შინაგანი სიმშვიდის შენარჩუნება არა კვახი, ვხარხარებდი როგორც მომესურვებოდა, ვერ დავიჭირე უემოციო სახე. მაქსიმუმი, რაც შევძელი, გაბრაზებული გამომეტყველება იყო.<br /><br />მერე ამ ყველაფერს განხილვაც მოყვა და მივხვდი, რომ <span style="font-weight: bold;">მე უფრო მიმღები ვარ, ვიდრე გამცემი. </span>ძალიან მალე ვიჭერ ადამიანების განწყობას და იგივეს ვუბრუნებ საპასუხოდ. გამიღიმებ? გაგიღიმებ. დამარტყავ?-ჩემგან აუცილებლად მიიღებ საპასუხო დარტყმას. გიყვარვარ?-მეც მიყვარხარ. გეჯავრები?- გამარჯობა. ვერ გიტან. არ ვიკავებ ემოციებს და მეგობრულობასაც და აგრესია/ცუდხასიათსაც ერთნაირად ვასხივებ. ეს მე არაფერს არ მიშავებს, როგორც წესი.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">მაგრამ... არის ერთი დიდი მაგრამ.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ეს პერი ქალაქის პერია და ძალიან განსხვავდება ტყეში მობოდიალე პერისგან, რომელიც...</span><br /><ul><li>დაიკარგა ბორჯომის ტყეში, სციოდა, გრძნობდა, როგორ ვერ გრძნობდა ფეხის თითებს,(ტავტოლოგიას არ ვიმჩნევთ არც აქ, არც სადმე სხვაგან) არ იცოდა რამდენ ხანში გააღწევდა ან საერთოდ თუ გააღწევდა დაღამებამდე ამ თოვლიანი, ნისლიანი, ტალახიანი და ხრამებიანი ტყიდან, ეშინოდა ფეხის დაცურების, მდინარეზე გადებულ თოვლის ხიდზე გადასვლის, უსმენდა გოგოების ისტერიკებს და ძალიან, ძააააალიან მშვიდად დადიოდა წინ და უკან, იმიტომ რომ ასე იყო საჭირო.<br /></li><li>თუშეთში ცალ ფეხზე დაიკიდა სიმაღლის რომ ეშინოდა, ცურვა რომ არ იცოდა, მდინარეზე გადებულ ოთხ კინკილა მოქანქარე მორზე დაჯდა და გადავიდა. მერე რა, რომ შუა გზაზე დაბლა ჩაიხედა, თავბრუ დაეხვა და დაუტრიალდა დედამიწა. თვალი დახუჭა, ათამდე დაითვალა, მერე გაახილა და გზა გააგრძელა. (ნამდვილად არაა სასიამოვნო შეგრძნება, როცა ეს მორები ფეხქვეშ მოძრაობენ, სადღაც მეტრანახევრით ან უფრო მეტად დაბლა დიდლოდებიანი და ყინულივით ცივი მდინარეა და შენ ზუსტად იცი, რომ თუ ჩავარდი, ჩკა. არადა ისე თავგადასვლიანად მახსენდება :გულიკი:).<br /></li></ul><ul><li><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ljrDmM9BQeA/Tu5bNGlSdtI/AAAAAAAAF7w/kgr0q8bRqY0/s1600/11.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ljrDmM9BQeA/Tu5bNGlSdtI/AAAAAAAAF7w/kgr0q8bRqY0/s400/11.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687583660078954194" border="0" /></a></li></ul> <p>არც ერთ შემთხვევაში სიმშვიდის შენარჩუნება არ გამჭირვებია, არც მობილიზება და გარეგან ფაქტორებზე თვალის დახუჭვა ან იგნორირება. ახლა ვერ ვხვდები, იქ რამ გადამიყვანა, მაგრამ იმ მომენტში ძალიან ბუნებრივად ავიყვანე საკუთარი თავი ხელში და სხვების პანიკამ უბრალოდ, გამაღიზიანა, მაგრამ ცოტა ხანში ეგეც აღარ მადარდებდა.<br /></p><p><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">ჰმმ, ვითომ ჩემში ორი პერი ცხოვრობს?</span></span></p><p>ერთი, რომელიც ძალიან სენსიტიურად აღიქვავს და რეაგირებს გარემოს სიგნალებზე და მუხტებზე და მეორე, რომელი ძალიან მშვიდი და შინაგანად გაწონასწორებულია, როცა ეს მართლა საჭიროა.<br /></p><span style="font-size:130%;">ხოდა, რა შუაშია ახლა ეს სამი ისტორია?</span><p><span style="font-weight: bold;">პირველი ისტორია</span> რომ არა, მე სინტონზე ვერასოდეს ვერ გავიგებდი</p><p><span style="font-weight: bold;">მეორე ისტორია</span> რომ არა, მე არ მექნებოდა სინტონისადმი ასეთი კარგი დამოკიდებულება</p><p>და <span style="font-weight: bold;">მესამე ისტორია</span> უბრალოდ, იმიტომ დავწერე, რომ დღეს ჯგუფში ამ ყველაფრის მოყოლა ძალიან უადგილო იქნებოდა, არადა მინდოდა, სადმე დამეწერა. ხოდა, "ხურდაში" ის წინა ორი ისტორიაც მოვაყოლე.<br /></p><p>პ.ს. ასეთი გულახდილი პოსტი ამ ბლოგს არ ახსოვს თავისი არსებობის მგონი 3 წლის მანძილზე და ძალიან მკაცრადაც ნუ განმსჯით, გახსოვდეთ რომ ჩვენ ყველას გვყავს ჩვენი ოფოფები, უბრალოდ, აქ ჩემები თავისუფლად დაფრინავენ და თქვენებივით გალიებში არ სხედან. :დ<br /></p>p.s. <iframe src="http://www.youtube.com/embed/c9KHo9z86rA" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2088601435795626895?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-31622903938102707192011-11-18T12:59:00.000-08:002011-11-18T13:20:15.390-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-T2SsiCKO1eY/TsbL42Q_mSI/AAAAAAAAF7U/ZoB1xZI_ZCU/s1600/IMG_6949.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-T2SsiCKO1eY/TsbL42Q_mSI/AAAAAAAAF7U/ZoB1xZI_ZCU/s400/IMG_6949.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676448557846993186" border="0" /></a><br /><br />ორი თუ სამი წლის წინ, ენქაუნთერს რომ ვთამაშობდი ხოლმე, ღამე დავბოდილობდით, თამაშს ვგეგმავდით, ტურების ლოკაციებს ვარჩევდით. ერთ-ერთ ასეთ გასვლაში მოხუცი ქალი ვიპოვეთ, თოვლში და ყინვაში, როცა სქელი დუტის ქურთუკი მეცვა და მაინც ვიყინებოდი, სკვერში იჯდა მოკუნტული და ზემოდან პარკი და მუყაო ეფარა.<br />პოლიცია გამოვიძახეთ, მოვიდნენ, კითხვები დაუსვეს. არეულად პასუხობდა, თავს მაღლა არ წევდა, აშკარად უნდოდა, თავი დაგვენებებინა და მალე წავსულიყავით.<br />პატრულმა უარი თქვა სადმე წაეყვანა, აზრი არ აქვს, ერთი ღამით თუ წავიყვანთ, მერე მაინც გარეთ უნდა გამოვუშვათო. თან დააყოლეს, "რამდენი ასეთია"...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">სარეცხი გავფინე წეღან, ყინავს გარეთ და ისევ ის ბებო გამახსენდა.</span><br /><br />მოკვდა ალბათ უკვე და ამ ზამთარსაც ბევრი მისნაირი ვერ გადაიტანს.<br /><br />ხოდა, მე ეგოისტურად მიხარია, რომ თავშესაფარი მაქვს და ასეთ ამინდში ყოველთვის მახსენდება ის ბებო, ყინვაში.<br /><br />და ბებო, აღდგომის კვერცხებით.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">საწოლის სირბილე რომ დააფასო, ცივ იატაკზე უნდა დაიძინო.</span> ან ერთხელ მაინც უნდა წახვიდე ლაშქრობაში და კარავში, პარალონზე ორი-სამი დღე ძილის მერე სახლში დაბრუნებისას ორმაგად დააფასებ ცხელ შხაპს და ბალიშს.<br /><br />არა, რა სენტიმენტები, უბრალოდ, სარეცხი გავფინე და ძალიან შემცივდა, ტვინიც მომეყინა და ვბოდავ.<br /><br />p.s. ზედა სურათი რომში გადავიღე, დღემდე არ ვიცი, რა წერია ზედ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3162290393810270719?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-29416617972483745732011-11-06T11:16:00.001-08:002011-11-06T11:28:36.807-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-81ev24T8s7c/Trbd4EYndlI/AAAAAAAAF6k/o0PXyvfjKw8/s1600/Armageddon-1998.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 285px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-81ev24T8s7c/Trbd4EYndlI/AAAAAAAAF6k/o0PXyvfjKw8/s400/Armageddon-1998.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671964736039122514" border="0" /></a><br /><br />"არმაგედონს" მოვკარი თვალი წეღან ტელევიზორში და ჩავუჯექი, ახალი დაწყებული იყო მგონი, აი ეიჯეის რომ დასდევს ლივის მამა და ფეხში ესვრის, იმ მომენტიდან გავაგრძელე, გულაჩუყებულმა და ალაგ-ალაგ აცრემლებულმა.<br /><br />ახლა რატომ აღარ იღებენ ასეთ ფილმებს?! ან იქნებ, უბრალოდ, მე გავქვავდი და მაქსიმალურად ვბლოკავ ემოციებს?<br /><br /><br /> ისღა დამრჩენია, ლარს ფონ ტრიერის "სიბნელეში მოცეკვავე" ჩავრთო და ბოლომდე მივიყვანო. თავის დროზე მივხვდი, რომ ვერ შევძლებდი ფინალისთვის მეყურებინა, ახლა უკვე შემიძლია.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-jjq4KU3IlUI/Trbe5c_voKI/AAAAAAAAF6w/rv6bydffk8M/s1600/Pianist.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 281px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jjq4KU3IlUI/Trbe5c_voKI/AAAAAAAAF6w/rv6bydffk8M/s400/Pianist.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671965859337183394" border="0" /></a><br />p.s. ფილმი, რომელიც ძალიან ბევრჯერ მაქვს ნანახი და დღემდე არ მომბეზრებია: "პიანისტი"<br /><br />პ.პ.ს. ხო, ვიცი რომ ლარს ფონ ტრიერი რულზ და ბლაბლაბლა, მარა მე ერთი უცოდინარი კინოარამოყვარული ვარ და მაინც პიანისტი მიყვარს და მირჩევნია :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2941661797248374573?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-59823991396173847892011-10-23T04:07:00.000-07:002011-10-23T05:01:31.484-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-fKE0Ld9eswk/TqP_F9DAJxI/AAAAAAAAF5o/g29-ksT4pNE/s1600/Bus_People_by_pablove.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 142px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-fKE0Ld9eswk/TqP_F9DAJxI/AAAAAAAAF5o/g29-ksT4pNE/s400/Bus_People_by_pablove.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666653233913800466" border="0" /></a><br />ყოველდღე, ათს რომ რაღაცეები დაააკლდება, 150 ნომერ ავტობუსს ვაჟას კუთხეში ვხვდები.სალაროს კუთხეში ვიყუჟები ჩემი წიგნიანად და აბზაცს და აბზაცს შორის ხალხის თვალიერებას ვიწყებ.<br /><ul><li>ვაჟას მეტრომდე არმისული, მსუქანი ქალი ამოდის, უკან გადაწკეპილი თმით, გაუკეთებელი წარბებით, ტომარასავით ტანსაცმლით. ორი ბავშვი ყავს: გოგო-ბიჭი, 4-5 წლისები არიან, სულ ლაპარაკობენ, მოძრაობენ, წიკვინებენ, მღერიან, მხეცობენ. ქალი ამ დროს ისეთი სახით ზის, შეგეცოდება, რამე უთხრა, გასავათებული, გადაღლილი, უფერული, ბავშვების კითხვებზე მექანიკურად მოპასუხე... ამასწინათ გავარკვიე, მსუქანი კი არაა, ორსულადაა თურმე. ანუ ცოტა ხანში უკვე ორი ბავშვის ჭყიპინს მესამის ჩხავილიც დაემატება. ან უფროსს სკოლაში მიიყვანს, მარშუტს ცოტა სხვანაირად დაგეგმავს და ჩემი ყურებიც დაისვენებენ. ყაზბეგზე, სმაილის მაღაზიასთან ჩამოდიან ხოლმე, მძღოლს ხშირად ეჩქარება და რამდენჯერმე კინაღამ კარში მოაყოლა ბავშვები.<br /></li><li>ვაჟაზე, შუსუსუს თუ რაღაც მწვანე დებილობას რომ გაცდები, ოფის1-ს მაღაზიასთან, გაჩერებაზე სტუდენტი გოგო ამოდის ხოლმე. (გარეგნობა+150 ვაკეში მიდის). ძალიან ლამაზია, გამხდარი , სწორი ყავისფერი გრძელი თმით, სქელი, თვალებზე ჩამოფხატული ჩოლკით, ბუნებრივად დაბუშტული ტუჩებით. ხანდახან ნომრიანი (ალბათ) სათვალე უკეთია და ძალიან უხდება. სქელძირიანი ბათინკებით, ფენეჩკებახსმული, არასტანდარტული და ძალიან საყვარელი. დაახლოებით ასეთი. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4hiFG67gexg/TqQBW7d97hI/AAAAAAAAF6A/QAkxkAi9ek0/s1600/porcelain_by_ladydamedoctorbritt-d3feg2u.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4hiFG67gexg/TqQBW7d97hI/AAAAAAAAF6A/QAkxkAi9ek0/s400/porcelain_by_ladydamedoctorbritt-d3feg2u.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666655724571061778" border="0" /></a></li><li>ორი ძალიან, ძაალიან მოხუცი კაცი, მუდმივად ერთიდაიგივე ადგილას, შუა კარის მერე მეორე ორადგილიან სკამზე სხედან, ხელში ძველმოდური პორტფელები უჭირავთ და სულ მგონია რომ სადმე კვლევით ინსტიტუტში მიიჩქარიან, დადებენ პორტფელებს მაგიდაზე, სადაც კომპიუტერი რასაკვირველია არ დგას, გადაწმენდენ მტვერს და მთელი დღე დახაზავენ, წაიკითხავენ ჟურნალებს და ძველ დავთრებს დაწერენ, რომ მერე ცეცხლგამძლე, რკინის კარადაში ჩაკეტონ. ფანჯრის რაფაზე აუცილებლად ედებათ რაიმე მცენარე, რომელსაც კვირაში ერთხელ უსხამენ წყალს, კარადის რომელიმე კუთხეში კი ყავადანი, ყავა ან ჩაი, და რამე სასუსნავი.</li><li>ძალიან ჭუჭყიანი 40-50 წლის ქალი, მორებივით დასიებული ფეხებით, დახეთქილი ქუსლებით და ბიჭი, ალბათ 10-15 წლის, ისიც ჭუჭყიანი. ორივეს ისეთი ფერი აქვთ თითქოს მთელი დღეები ზღვის სანაპიროზე არიან. ზაფხულობით ამ ქალს ისეთი პარკები დაქონდა, ზღვაზე სიმინდმზესუმზირის დამტარებლებს რომ დააქვთ ხოლმე. ბავშვიც არ გავს სკოლაში მიმავალს, ნეტა ვინ არიან და საით გაუწევიათ, მიახლოებითაც კი ვერ ვხვდები ხოლმე. იქნებ მათხოვრობენ? მაგრამ კანის ძალიან გარუჯულ-გადარუჯულ-გამომხმარი ფერი?</li><li>მსუქანი გოგო, ყოველდღე სხვადასხვანაირად და ყოველთვის ლამაზად აცვია, ოღონდ დამჯდარი არ მინახავს არასოდეს.<br /></li></ul>ხოდა, ხომ არ ვიცი ვინ არიან და მაინც, მგონია რომ ვიცნობ და ერთხელაც მექანიკურად მივესალმები ალბათ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5982399139617384789?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-84317822455283566302011-10-19T07:54:00.000-07:002011-10-19T07:55:28.032-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-3-0oo8LUIAE/Tp7kqs0kRmI/AAAAAAAAF5M/7qyrVwtqZ9E/s1600/zimbabwe220black.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-3-0oo8LUIAE/Tp7kqs0kRmI/AAAAAAAAF5M/7qyrVwtqZ9E/s400/zimbabwe220black.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665216803515942498" border="0" /></a><br /><br />Alexander<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8431782245528356630?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-89393797070592933202011-10-12T10:16:00.001-07:002011-10-12T12:27:24.605-07:00<blockquote>მე მიყვარს სულაკაურის გამომცემლობა.</blockquote><br /><br />არა იმიტომ, რომ ჩემი <a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://sulakauri.ge/books/search/%E1%83%9E%E1%83%9D%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%98">ჰარი პოტერი</a> გამოსცეს<br /><br />არც იმიტომ, რომ <a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://sulakauri.ge/books/single/20/">ყველაზე გემრიელი კულინარიული წიგნი</a> დამიბეჭდეს<br /><br />უბრალოდ, სულ რაღაც საინტერესოს გამოჩიჩქნიან ხოლმე.<br /><br />ასეთი იყო ჩემთვის ფილიპ პულმანის <a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://sulakauri.ge/books/single/257/">ოქროს კომპასი</a><span style="color: rgb(0, 102, 0);">,</span> რომლითაც ისე დავინტერესდი, ტრილოგიის დანარჩენი ორი ნაწილი საიდანღაც გამოვქექე და რუსულად წავიკითხე (ქართულად ჯერ არაა დაბეჭდილი) .<br /><br />ხოდა, კონკურსი რომ გამოცხადდა, ცხოვრებაში პირველად ვისარგებლე იმით, რომ ბლოგერი ვარ და უფასოდ მივიღე სტიგ ლარსონის <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://sulakauri.ge/books/single/531/">გოგონა დრაკონის ტატუთი.</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-OW1SxSl6ZZY/TpXerr5CqPI/AAAAAAAAF5A/xif7cx2nV60/s1600/gogona%2Bdrakonis%2Btatuti-500x500.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OW1SxSl6ZZY/TpXerr5CqPI/AAAAAAAAF5A/xif7cx2nV60/s400/gogona%2Bdrakonis%2Btatuti-500x500.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662676948585982194" border="0" /></a><br />ცოტა სადიზმი, ცოტა ძალადობა, ცოტა რომანტიკა, აქა-იქა ეკონომიკური ბლა-ბლა-ბლა, (თავჩაღუნული ვაღიარებ, მაგ გვერდებს მარტო ცალი თვალი გადავავლე), ცოტა შვედური ზამთრის სუსხი, აგუგუნებული ღუმელი და ბევრი ადრენალინი კითხვისას.<br /><br />მთავარი პერსონაჟი სათაურის მიხედვითაც მიხვდები, რომ ქალია, მხარზე დრაკონის ტატუთი, ძალიან ჭკვიანი,რომელიც საზოგადოებამ რატომღაც ქმედუუნაროდ აღიარა და მეურვე დაუნიშნა.<br /><br />"ქმედუურნარო" ლიზბეტი გენიალური ხაკერია, არ არსებობს ინფორმაცია, რომელსაც ის ვერ მოიპოვებს, და საიდუმლო, რომელსაც ვერ გამოჩიჩქნის, საიდუმლო კი ყველა ადამიანს აქვს, მთავარია, იპოვო.<br /><br />გაინტერესებთ, რა ბედი ეწია თინეიჯერ გოგოს, რომელიც მოულოდნელად გაუჩინარდა სრულიად იზოლირებული კუნძულიდან?<br /><br />წაიკითხეთ და გაიგებთ.<br /><br />p.s. პოპ-კორნის მომარაგება არ დაგავიწყდეთ, თუმცა შეიძლება არც გაგახსენდეთ კითხვისას, ალაგ-ალაგ ცოტაარიყოს დაძაბულია .<br />p.p.s. ბავშვი რომ მყოლოდა სახლში, ამ წიგნს ზედა თაროზე შემოვდებდი, არადა, ყდაზე თვალის ერთი შევლებით, ძალიან გავს სასკოლო ასაკის თინეიჯერებისთვის დაწერილ წიგნებს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8939379707059293320?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-31294584038704847172011-10-07T03:32:00.001-07:002011-10-07T04:04:17.547-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-vjJ4u-PrE6w/To7Z84mvRnI/AAAAAAAAF4w/hHSRxpidCuA/s1600/shatili2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 335px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-vjJ4u-PrE6w/To7Z84mvRnI/AAAAAAAAF4w/hHSRxpidCuA/s400/shatili2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5660701421661537906" border="0" /></a><br /><br /><br />არ იფიქრო, პერ, არ იფიქრო...<br />უბრალოდ, იარე<br />თუ მაინცადამაინც, იმ ხალხზე იფიქრე, ადრე აქ რომ ცხოვრობდნენ,<br />გზაზე და სიმაღლეზე იფიქრე<br />მუცოს ყველაზე მაღალ წერტილში დაჯექი, ფეხები ძირს ჩაკიდე და<br />თუ მაინცადამაინც, სიმაღლის შეიშინე<br />უკან დასაბრუნებელი გზის შეიშინე<br /><br />ოღონდ არ იფიქრო...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3129458403870484717?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-78673529238759768752011-09-26T12:53:00.000-07:002011-09-26T13:26:20.156-07:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/DZFURNywy2U" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><br />"იმისთვის, რომ წინ წახვიდე, ჯერ უკან უნდა მოიხედოო"-<br /><br />თქვა ბრეცი-კუკნემ, თეთრი ზეწარი გააფარა , ლამპა აანთო და წარმოდგენაც დაიწყო...<br /><br />დამტვერილ სკივრში ჩაყრილი, სიმინდის ნაქუჩალისგან და ძველმანებისგან გაკეთებული ტიკინები<br />სიმინდის თმის თმით და ულვაშებით<br />და<br /> წარსულით სავსე ნივთები ჩემს კარადებში.<br /><br /><br /><br />გაიღვიძე, პერ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7867352923875976875?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-27276057757979016082011-09-16T10:23:00.000-07:002011-09-16T10:51:04.608-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-KzNh_WqsV-A/TnOJsyMs5KI/AAAAAAAAF4c/YBMTUHC9Fxg/s1600/w48un.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KzNh_WqsV-A/TnOJsyMs5KI/AAAAAAAAF4c/YBMTUHC9Fxg/s400/w48un.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653013359762400418" border="0" /></a><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">რომ ყველა ლამაზი ქალის სხეული ერთნაირია</span>- ყველა ჩემს მიერ მოწონებული ქალების სხეულები უნიკალური იყო, თავისი აბურცულობებით, შეზნექილობებით და გლუვი ხაზებით და ზუსტად ვიცი, არასოდეს ამერევა სხვაში.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">რომ ფობიის დაძლევა შეუძლებელია</span>- მე დავამარცხე, სიმაღლის.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">რომ არსებობს ადამიანის ფიზიკური/ფსიქიკური შესაძლებლობების ზღვარი</span>.- ორჯერ მეგონა რომ ჭკუიდან ვიშლებოდი/ვერ ვაგრძელებდი გზას. ორჯერვე ავდექი და გავიარე.</li><li><span style="font-weight: bold;">რომ ადამიანი ყველაფერს ეგუება</span>- მაშინ ნევროზები, როგორც ასეთი, არ იარსებებდა.</li><li><span style="font-weight: bold;">რომ ყველა იმ ადამიანს, ვინც გიყვარს/მოგწონს, თავისი, უნიკალური სუნი აქვს კისერში, რომელსაც გრძნობ</span>- არადა მახვილი ყნოსვა მაქვს...<br /></li></ul>პ.ს. ალენ კარის ანტი-მოწევა წიგნი მართლა მოქმედებს.<br /><br />ოღონდ, რაჭული პრინციპით.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2727605775797901608?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-22887040506448748672011-09-13T12:15:00.000-07:002011-09-13T12:35:20.472-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-B-5Cpk1DghM/Tm-sSHDAQwI/AAAAAAAAF4U/g0J0RecaWn0/s1600/105_9361.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B-5Cpk1DghM/Tm-sSHDAQwI/AAAAAAAAF4U/g0J0RecaWn0/s400/105_9361.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651925484502532866" border="0" /></a><br /><br />წითელი, ყვითელი და შავი ალქაჯების კლანში მატებაა, გოგო შეგვეძინა, უსერ<br /><br />9-ში პირველად მოუვიდა აზრად რომ უნდა გამომძვრალიყო, გავქანდი ღამის 11-ზე სამშობიაროში და ფეხი... მყარად ზისო, დეიდა ექიმმა... 10-ში უკვე ბოლთის ცემა დაიწყო მუცელში, არარეგულარულად ოღონდ....საღამოს ნემსი გაუკეთეს ნინოს, ჯერ არ იქნება არაფერიო და წამოვედით სახლში... 11-ში ღამის სამზე ესემესი მომივიდა ეკასგან, დაეწყო ტკივილები, გამოიძახეს ქორიძეო და ავნერვიულდი... დილის შვიდ საათზე უკვე მარის ზარმა გამაღვიძა, საკეისროს უკეთებენო, ნამეტანი იყო, წამოვხტით, ქაჯებივით გავიქეცით, ყავის ჭიქით ხელში (მე) და რომ მივედით უკვე გაჩენილი დაგვხვდა.<br /><br /><ul><li>ნუ მანამდე სამი დღე რომ გვანერვიულა და არ გამოდიოდა, ეგ არაუშავს</li><li>დედიკო რომ გააწვალა კაი, ეგეც ჯანდაბას</li><li>მარა რო მოახერხა და ამის ლოდინში რომ გავცივდი და ახლა ოქტომბრამდე ვერ ვნახავ, ამისთვის აუცილებლად მოხვდება ტაკოზე!</li></ul><br />ჰხოდა ისა, დიდი გოგო გაიზარდოს ეს ბუსკუნჭულა.<br /><br />პ.ს. სულ დედამისივით იყურება :ჩუყ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2288704050644874867?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-30845509048580738522011-09-10T00:13:00.001-07:002011-10-25T01:34:44.810-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Z7of0VzQrZ0/TmsabYCpjiI/AAAAAAAAF4E/dhZoCNXRyA4/s1600/2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Z7of0VzQrZ0/TmsabYCpjiI/AAAAAAAAF4E/dhZoCNXRyA4/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650639215078772258" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"></span><blockquote><span style="font-size:85%;">ძალიან დიდხანს ვწელე ამ პოსტის დაწერა, არ ვიცი საიდან უნდა დავიწყო და სად დავამთავრო... ისე, რომ არც ძალიან სოპლებიანი გამოვიდეს, არც ძალიან მშრალი. კიარადა....</span></blockquote><br /><br />კარგი ადამიანები ასე მალე არ უნდა მიდიოდნენ<br /><br />და როცა მიდიან, რჩებიან ადამიანები, რომლებსაც ისინი სულ ახსოვთ და უყვართ<br /><br />და ეს ადამიანები აკეთებენ ისეთ რამეებს, რითაც (ალბათ) იმათი სული იქ კარგადაა და ბედნიერია.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dc_OkTmHpkg/TmsabJA_XHI/AAAAAAAAF38/U-lvPKjbKy4/s1600/3.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dc_OkTmHpkg/TmsabJA_XHI/AAAAAAAAF38/U-lvPKjbKy4/s400/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650639211045280882" border="0" /></a><br /><blockquote>კაცი/ბიჭი რომ მოკვდება თუშეთში, წლისთავზე, იმ სახლიდან, სადაც გაიზარდა, დედის ძმის სახლამდე აჭენებენ ცხენებს, გამარჯვებულებს კი ამ ბიჭის ცხენი/ხმალი/ნივთი ერგებათ (ყოველშემთხვევაში, ასე გვითხრა ერთმა ქალმა შენაქოში).</blockquote><br />ჩვენც იგივე გავაკეთეთ ერთი ბიჭისთვის, რომელიც არც თუში იყო, და არც დედის ძმა ყავდა იქ, მაგრამ მთავარი ეგ არ იყო, მთავარი რაღაც სხვა იყო, იმაზე მთავარი, ვიდრე გაშლილი სუფრა, სიმბოლურად გაქცეული სამი ცხენი, მოყაყანე ადგილობრივები, დაგვიანებით მოსული ვიღაც ტიპი, რომელიც ძალიან გავდა დევის შთამომავალს და ალუდი.<br /><br /><br />და მერე წამოვედით<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-htY-4A9elp8/TmsaCkCwUEI/AAAAAAAAF30/qQ9s2qLBMno/s1600/4.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-htY-4A9elp8/TmsaCkCwUEI/AAAAAAAAF30/qQ9s2qLBMno/s400/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650638788803711042" border="0" /></a><br />და ეს იყო ძასლიან სევდიანი და მტკივნეული<br /><br />არადა აი ხომ ვიცი, იმიტომ კი არ იყო ასეთი მტკივნეული, რომ<br /><br /><ul><li>თუშეთი იყო</li><li>ჩემი იყო</li><li>ლამაზი იყო</li><li>ფუსთაჰაერიანი და გემრიელწყლიანი და რაღაცნაირსუნიანი იყო</li></ul><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-krtFS_xhi5c/TmsabmSWjyI/AAAAAAAAF4M/aRQZaC4Jd2Q/s1600/1.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-krtFS_xhi5c/TmsabmSWjyI/AAAAAAAAF4M/aRQZaC4Jd2Q/s400/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650639218902732578" border="0" /></a><br />არა, მაგიტომაც იყო, მაგრამ<br /><br />ლაშრობისას მნიშვნელობა აქვს<br /><br /><ul><li>ზოგჯერ იმას, სად მიდიხარ</li><li>ზოგჯერ-ვისთან ერთად მიდიხარ</li><li>ზოგჯერ კიდევ, როგორ მიდიხარ</li><li>და რა თავგადასვლები გელოდებიან წინ</li></ul> და როცა ეს ოთხივე პუნქტი ერთად იყრის თავს და კომფორტიც ემატება, ძალიან ძნელია უკან დაბრუნებები<br /><br /><ul><li>უჰაერობაში</li><li>რუტინაში</li><li>რეალობაში</li></ul>როგორც ხმელეთზე ამოგდებული თევზი, ასე ვიჯექი უზარმაზარ სატვირთოში და თბილისისკენ მოვდიოდით<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-7AwkRMK424w/TmsaCX8UhKI/AAAAAAAAF3s/NZp8KkZ_n8g/s1600/5.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-7AwkRMK424w/TmsaCX8UhKI/AAAAAAAAF3s/NZp8KkZ_n8g/s400/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650638785555498146" border="0" /></a><br />მაგრამ სანამ თბილისისკენ დავიძვრებოდით, უკანა გზაზე, <span style="font-weight: bold;">გერმანელი სკაუტები დაგვემგზავრნენ</span>, თხუთმეტი- თვრამეტი წლის ბავშვები, თან პასტორი ახლდათ, ყაზბეგიდან მოდიოდნენ, დამშეულები. მანქანის საბარგულის წინა ნაწილში ჩვენ ვისხედით, მეორე, უკანა ნახევარში ისინი.<br /><br />რაღაც მომენტში სიმღერა წამოიწყეს... მერე ჩვენც გადავხედეთ ერთმანეთს და რამდენიმე ამღერდა, მერე ისევ ისინი, მერე ჩვენ. იმათ გიტარა დაიჭირეს, ჩვენ ფანდური გამოვაცოცეთ, ერთმანეთის სიმღერებსაც ავყევით ლალალა-თი და ტაშით და ისა... იმ წუთას გადასარევად გვესმოდა ერთმანეთის, მიუხედავად იმისა, რომ არც იმათ იცოდნენ ქართული, არც ჩვენ გერმანული.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-a5TXXHUNXlA/TmsaCL70p9I/AAAAAAAAF3k/LhHoG1VLeqs/s1600/6.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-a5TXXHUNXlA/TmsaCL70p9I/AAAAAAAAF3k/LhHoG1VLeqs/s400/6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650638782332184530" border="0" /></a><br />თან ბევრი მთის ქონდარი ჩამოვიტანე, ამასობაში უკვე აგრილდა და ყოველ საღამოს, დიდი ჭიქით როცა ვსვამ, ისევ ის ღამე მახსენდება, გარეთ რომ ვიჯექი, ეზოში, მარტო, ციოდა, ხელში ცხელი სურნელოვანჩაიანი ჭიქა მეჭირა და ცას ვუყურებდი, ვარსკვლავებიანს.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-9G55f-pXL7Q/TmsaBka0d0I/AAAAAAAAF3U/tgozpBF8k5E/s1600/8.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-9G55f-pXL7Q/TmsaBka0d0I/AAAAAAAAF3U/tgozpBF8k5E/s400/8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650638771724777282" border="0" /></a><br /><br /><br />მე დავბრუნდები.<br /><br />ალბათ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3084550904858073852?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-27900058502137675852011-08-29T10:12:00.001-07:002011-10-25T01:34:44.819-07:00<blockquote>მიყვარს, როცა ადამიანებს შეუძლიათ, ყველაფრის მიუხედავად, აი ასე, უცებ, აიღონ ჩანთები და ყოველგვარი გეგმის გარეშე გაუდნენ გზას, რომელიც აუცილებლად მიიყვანს სადმე.</blockquote> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-4WgTkh51S-Y/Tl3nkBjlRZI/AAAAAAAAF28/hUikur57Fns/s1600/2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 360px; height: 270px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4WgTkh51S-Y/Tl3nkBjlRZI/AAAAAAAAF28/hUikur57Fns/s400/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646924113871455634" border="0" /></a> <br /><blockquote> <br /></blockquote> <br />პარასკევს დილით ყაზბეგში მივდიოდი, საღამოსკენ ბორჯომი გადავწყვიტე, შაბათს დილის ათ საათზე ქუთაისის მარშუტკაში ვიჯექი და სადღაც რომელიღაც მღვიმეში მივდიოდით მე, ხათო, იმედა და გიორგი. <br /> <br />ბავშვი რომ მიგყავს სადმე და ხუთ წუთში ერთხელ კითხულობს, როდის ჩავალთო, აი ის ტიპი ვიყავი მე იქითა გზაზე, სანამ სადგურთან მდგარ მაკდონალდსში არ შევედით და ჩიზი და ყავა არ დავიდგი წინ და მივხვდი რომ სამყარო მშვენიერი და ფერადია. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-dcODT_p3NhU/Tl3njydcGLI/AAAAAAAAF20/jW_3otXOsWs/s1600/3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-dcODT_p3NhU/Tl3njydcGLI/AAAAAAAAF20/jW_3otXOsWs/s400/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646924109819156658" border="0" /></a> <br />პრომეთეს მღვიმის ძიებაში ცოტა ვიბოდიალეთ და დავასკვენი, რომ: <br /><ul><li>ქუთაისში და მიმდებარე ტერიტორიებზე ყველა მარშუტკა რატომღაც ლარი ღირს, სადაც არ უნდა მიდიოდეს ის</li><li>ზურგჩანთიანი ადამიანი უცხოელი გონიათ (თუმცა, ორი წითელთმიანი და ორი ქერა ცოტა დამაბნეველია, ვიცი) და ისტერიულად იწყებენ მის ლანძღვას ან შეცოდებას (აბა ახლა ამათი ცხოვრება ცხოვრებააო?)</li><li>და როგორც კი ქართულად დავილაპარაკებდით ყველას იმედები უცრუვდებოდა <br /></li><li>ბავშვები უფრო თამამებიარიან და "ჰელოუ"-ზე ჩვენს "გამარჯობას" აიგნორებდნენ და ლამის სამჯერ მოგვესალმა ვიღაც საყვარელი პატარა ბიჭი <br /></li></ul>ხოდა გამოვედით მაკიდან, გავუყევით გზას, ვიყიდეთ მაღაზიაში არაქისი, კეტჩუპი, პური, სემიჩკა, მწნილი, (ჩემს ჩანთაში იყო სამი შეკვრა მდნარი ყველი+ხლებციც+შოკოლადიც) ალაგებს გიორგი ჩანთაში და უცებ გაუფართოვდა თვალები და "ეს უნდა ვჭამოთ ორი დღეე?" და დაამატა ძეხვი და შესქელებული რძე. არადა ჩემთვის რომ გეკითხა, ზედმეტიც კი გვქონდა. მოგვიანებით მე და ხათომ დავასკვენით რომ მამრები რაღაც განსაკუთრებულად ჭედავენ საჭმელზე, აი ზუსტად ისევე, როგორც ჩვენ ყავაზე... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-QYbywIfz-nU/Tl3njs20DWI/AAAAAAAAF2s/emT16TZe30k/s1600/4.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-QYbywIfz-nU/Tl3njs20DWI/AAAAAAAAF2s/emT16TZe30k/s400/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646924108314971490" border="0" /></a> <br />ასე ორი თუ სამი მარშუტკის გამოცვლის მერე მივედით ყუმისთავში, ქუთაისიდან ჯერ წყალტუბოს გადიხარ და მერეა ყუმისთავი, ანუ პრომეთეს მღვიმე. ტესტირების რეჟიმში მუშაობდა, შესვლა უფასო იყო და ხალხი დედაბუდიანად იყო მოსული, ახალშობილიც კი შევნიშნეთ იქვე. ჩვენ 23-ე ჯგუში ჩავეწერეთ და ჯერ მხოლოდ მეცამეტე შედიოდა, ყოველ თხუთმეტ წუთში შეყავდათ ჯგუფები, მაგრამ ისა, დიდხანს ლოდინმა არ მოგვიწია იმიტომ რომ ხალხს სავარაუდოდ, ძალიან დაეზარა ლოდინი და უცებ, ანუ ასე საათნახევარში შევედით, შესვლის წინ ვიღაც დეიდამ საყვარლად დამაშინა, იქ ღამურები იქნება, ყინავს, და საერთოდაც ძალიან საშიშიაო. <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-jRzG6WVg50s/Tl3njHl2ZfI/AAAAAAAAF2k/txLomSoWp-c/s1600/5.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jRzG6WVg50s/Tl3njHl2ZfI/AAAAAAAAF2k/txLomSoWp-c/s400/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646924098311710194" border="0" /></a> <br />საშიში არ ვიცი და იმის გაცნობიერება, რომ მიწის ქვეშ დადიხარ, ცოტა ისა... ლამაზი იყო, ჰაერი ნესტიანი, გრილი, სულაცარცივი, სტალაქვიღაცეებიც კაი ტიპები იყვნენ, მაგრამ ხელის შეხება არ შეიძლებოდა. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-DwjidSqBjbo/Tl3nOkvshZI/AAAAAAAAF2c/WZl4LHOdoig/s1600/6.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-DwjidSqBjbo/Tl3nOkvshZI/AAAAAAAAF2c/WZl4LHOdoig/s400/6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646923745360381330" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /> გამოსასვლელში მოხუცი დაგვხვდა, რომელიც თურმე აგერ უკვე 70 წელია, გამოქვაბულს დარაჯობს. <br /> <br /> საყვარელი, ძლივსღა იდგა ფეხზე, ჯოხით ხელში და სიბერეს არ ეპუებოდა. <br /> <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-shl5LLOLhCU/Tl3nOtkmA0I/AAAAAAAAF2U/Juw1L6J3uHI/s1600/7.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-shl5LLOLhCU/Tl3nOtkmA0I/AAAAAAAAF2U/Juw1L6J3uHI/s400/7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646923747729736514" border="0" /></a> <br />ყუმისთავიდან მარშუტკას გამოვყევით ვიღაც არქეოლოგი გოგოების ჯგუფთან და მღვიმის გამცილებელთან ერთად ხოდა იმ გამცილებელმა რატომღაც გადაწყვიტა რომ სათაფლიის გადასახვევთან კი არა, 500 მეტრით იქით უნდაჩამოვსულიყავით, წყალტუბოს "ცენტრში". აქ ისევ ვიყიდეთ რამეები, ანუ პამიდორი და პეჩენიები და შევუდექით გზას ფეხით. <br /> ძალიან არ მიყვარს ასფალტიან გზაზე ბოდიალი, ამიტომაც თუ სადმე რამემ გაიარა ყველას და ყველაფერს ხელები ვუქნიე, ამასობაში გიორგი ყველა მაღაზიასთან, რაც კი შემოგვხვდა, იმაზე მსჯელობას იწყებდა, კიდევ ხომ არ გვეყიდა რამე, იმიტომ რომ ცოტა საჭმელი გვაქვს. <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Hm465rmPeVI/Tl3nOf_ZoGI/AAAAAAAAF2M/pq1TWa3dcrE/s1600/8.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Hm465rmPeVI/Tl3nOf_ZoGI/AAAAAAAAF2M/pq1TWa3dcrE/s400/8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646923744084074594" border="0" /></a> <br />საბოლოოდ, ერთი თავისითგაჩერებული სვანმძღოლიანი და ერთიც ჩემგაჩერებული სათაფლიელი თანამშრომლის წყალობით მივაღწიეთ მინდორს, ნაკრძალამდე არმისული, სადაც იყო სწორი ადგილი კარვისთვის, 50 მეტრში წყარო და გარშემო (ერთი შეხედვით) ტყე, შეშისთვის. <br /> <br /> არასოდეს, არც ერთ ტყეში, არც ერთ ლაშქრობაში არ გვიწვალია ამდენი ორი კონა ფიჩხისთვის. ხეების გამხმარი ტოტები ვტეხეთ, ძირს დაყრილი ფიჩხები ვაგროვეთ, ეკლებში ვიძრომიალეთ იმისთვის რომ დიდი ტოტი გვეშოვნა. ერთს ეკლებიანი ბარდი ეჭირა და ანათებდა , მეორე ტეხავდა, მერე მეორე იჭერდა იმ ეკლიან ბარდს და პირველი მოტეხილ შეშებს მიათრევდა. ბარდების ეკლები ცალკე ხომ გვერჭობოდა და იმ ხეებსაც ეკლები ქონდათ და ისინიც მწარედ ირჭობინებოდნენ, ერთი ჯაჯგურისას პირდაპირ ფრჩხილში გამერჭო და ცოტა ხანი ჰიტლერივით დავდიოდი ხელაწეული, როგორმე ტკივილი რომ შემეცოტავებინა. <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-qUAHnRWyiAk/Tl3nN10TXgI/AAAAAAAAF2E/HFHSMyDcwWI/s1600/9.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-qUAHnRWyiAk/Tl3nN10TXgI/AAAAAAAAF2E/HFHSMyDcwWI/s400/9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646923732763237890" border="0" /></a> <br />მერე წყაროზე წავედით, სანამ პამიდორები ირეცხებოდა და ბოთლები წყლით ივსებოდა რომ ბანაკში დარჩენილი ხალხისთვის მიგვეტანა დასალევად, (აქ უნდა დავწერო, რომ ხათომ თერმოსი მოგვცა წყლისთვის და თურმე შიგ ყავა ყოფილა და გადმოისხა და კინაღამ თან გავყევი, ისე მინდოდა კბილი მიკაწკაწებდა), აღმოვაჩინეთ რომ წყლის რეზერვუარში ანუ საიდანაც ეს წყარო გადმოდიოდა, ძალიან საყვარელ ბაყაყს ეძინა. <br /> <br /> <span style="font-weight: bold;">ხოდა, გვქონდა კარავი, კოცონი, ქარი, და ძალიან ვარსკვლავიანი ცა და ვიწექით პარალონებზე, საძილეებში გახვეულები, ვუყურებდით ცას და მე ვფიქრობდი რომ აი რა სისულელეა, კოსმოსში მივფრინავთ და სამყაროს მიკრონაწილაკები ვართ არა ისა...</span> <br /> <br /> <br /> და მე არ ვიცი რა ვუჯადოქრეთ წივწივას კარავს ასეთი, რომელიც მთელი ღამე თავზე გვემხობოდა, რამდენი ქარი დაუბერავდა იმდენი თავიდან ვაწყობდით კარავს, თან შიგნიდან, ხელების ფათურით. ცოტა რომ გამოთენდა, მერე საერთოდაც იმედა ადგა და ჯოხებს უჩხიკინა, მერე მეც ავდექი და ვუჩხიკინე და ამასობაში ხათომ ისეთი სახით გაიღვიძა, თავზე საძილე წაიფარა და გადაბრუნდა, მივხვდი, ჯობდა სასწრაფოდ მოგვეკეტა და დაგვეძინა. <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-CPP6IWYEmyE/Tl3nN2k4sUI/AAAAAAAAF18/4Y3LuzgdfFI/s1600/10.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-CPP6IWYEmyE/Tl3nN2k4sUI/AAAAAAAAF18/4Y3LuzgdfFI/s400/10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646923732967010626" border="0" /></a> <br />სათაფლიამდე სულ ცოტა იყო დარჩენილი და წავცახცახდით, მე მწყუროდა წყალი და მინდოდა ყავა, ერთი კილომეტრი გავიარეთ აღმართ-აღმართ და მე საკუთარ თავს ვპირდებოდი რომ აი ცოტაც, მალე მიხვალ და მე შენ ყავას დაგალევინებ და აი ავიარე ბოლო აღმართი, დავაგდე ჩანთა, მივვარდი მოლარეს, ხეპლ მი, სადაა აქ წყალი? და პასუხი- დაღმართზე ჩადი და მოსახვევში იქნება და ვაიმე, აი ვაიმევაიმევაიმე! ამხელა ფილარმონია სათაფლიაა, ექვსი ლარი ღირს შესვლა და ერთადერთი, ქეციანი, უქეციანესი წყაროა შესასვლელიდან 50 მეტრში და აი მე მოვედი ზურგჩანთიანი ამოფოფხებული ფეხით და თურმე უკან უნდა დავბრუნდე რომ წყალი დავლიო... კერქით რა :/ <br /> <br /> ვიშოვეთ წყალი, ყავები, გამოვიხედე თვალებში და ვიგრძენი რომ აი ემ სოუ ხეპი და სანამ ბიჭები სათაფლიას ათვალიერებდნენ, ჩვენ გარეთ ვიჯექით, ყავას ვსვამდით და ისა... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Aigu5qp-NBo/Tl3lGa98mVI/AAAAAAAAF10/po2CFl7x7sU/s1600/11.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Aigu5qp-NBo/Tl3lGa98mVI/AAAAAAAAF10/po2CFl7x7sU/s400/11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646921406273591634" border="0" /></a> <br />მერე იყო ბოდიალი ქუთაისში, საჭმლის ძიება-ძიებაში აღმოვაჩინე რომ აქურობა ლამაზი ყოფილა, უგემურზე უგემური ხინკლები ქუთაისის მაჭახელაში, (თუმცა ეს ხინკლები სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა იმისათვის, რომ ბიჭებს სახეზე ბედნიერი ღიმილი დაბრუნებოდათ) ჩემს მიერ სამჯერ ოფიციანტის მიერ წაღებას გადარჩენილი ლიკანის ცარიელი ბოთლი (შიგ წყალი ესხა და გადამიქციეს და რად მინდოდა არ ვიცი მარა ხელს არ ვუშვებდი) <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-urLTbykn_Mw/Tl3lGM95eEI/AAAAAAAAF1s/-Umbha0Ww60/s1600/12.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-urLTbykn_Mw/Tl3lGM95eEI/AAAAAAAAF1s/-Umbha0Ww60/s400/12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646921402515290178" border="0" /></a> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Cs1tv9UTm5s/Tl3lGPPYNqI/AAAAAAAAF1k/yZtpxu4kIYw/s1600/13.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Cs1tv9UTm5s/Tl3lGPPYNqI/AAAAAAAAF1k/yZtpxu4kIYw/s400/13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646921403125479074" border="0" /></a> <br />და მერე ვნახეთ ლიკა და წავედით მოწამეთაში და ისა, იქ იწერდნენ ჯვარს ისინი, მონადირე და მარმენიო და ძალიან ლამაზი იყო ის ცერემონია, ხანჯლების წკარუნის ქვეშ რომ გამოვიდნენ ეკლესიიდან და მე მივხვდი რომ ასეთი ჯვრისწერა/ქორწილში არის რაღაც, ისეთი, ქართულსულიანი. <br /> <br /> ხოდა მერე კიდევ შევედით მაკში და ვჭამეთ რამეები (მე მოვასწარი და მგონი ვიღაცას ვეჩხუბე იმიტომ რომ კატაზე ვდარდობდი და ისა) და წამოვედით სახლში. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-zBIVsnTu5tc/Tl3lFxobUGI/AAAAAAAAF1c/ecCNa8SfP0Q/s1600/14.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zBIVsnTu5tc/Tl3lFxobUGI/AAAAAAAAF1c/ecCNa8SfP0Q/s400/14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646921395177476194" border="0" /></a> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-hPLQ_z0HKa4/Tl3lFab3AHI/AAAAAAAAF1U/V96y9QmOloc/s1600/15.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hPLQ_z0HKa4/Tl3lFab3AHI/AAAAAAAAF1U/V96y9QmOloc/s400/15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646921388950749298" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />დასკვნებისნაირი რამეები: <br /><ol><li>ყველაზე ძალიან ასეთი, არეულდარეული, სადაცდაგიღამდებაიქდაბანაკებადი და ცოტაადამიანი ლაშქრობები მიყვარს მე</li><li>ლაშქრობებში დალეულ ყავებზე გემრიელი ყავები მე ჯერ არსად არ დამილევია</li><li>კაცების გზა კუჭზე გადის, ქალებისა ყავაზე</li><li>ადამიანების უმეტესობა ისე კვდება, რომ იქვე, ყურისძირში მდებარე ულამაზეს ადგილებს რატომღაც არ ნახულობს.</li><li>ყუმისთავის (პრომეთს) მღვიმე ჩემთვის სამუდამოდ იმ მოხუც ბაბუასთან იქნება ასოცირებული, 70 წელი რომ იცავდა. <br /></li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2790005850213767585?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-80150955175231741982011-08-22T03:29:00.000-07:002011-08-22T03:52:39.102-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-55gJ_4Qe4T0/TlIz-VfIj9I/AAAAAAAAF1I/sD4ny7c5NQI/s1600/tumblr_ljho4nuyzh1qcxieko1_500_large.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 281px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-55gJ_4Qe4T0/TlIz-VfIj9I/AAAAAAAAF1I/sD4ny7c5NQI/s400/tumblr_ljho4nuyzh1qcxieko1_500_large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643630429061287890" border="0" /></a> <br />უფრო ზუსტად, <span style="font-weight: bold;">ვარკეთილის II მკ/რნ vs ვაჟას კვარტალი</span> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">ცხოვრების საფასური</span> <br /><ul><li>ვარკეთილში ბევრად უფრო იაფია პროდუქტი (ოღონდ ბაზარში, რომელიც ყურისძირშია) <br /></li><li>საბურთალოზე... პროდუქტია ძვირი, სამაგიეროდ მაღაზიაშია კომფორტულად დალაგებული. <br /></li></ul><span style="font-weight: bold;">ტრანსპორტი</span> <br /> <br /><ul><li>თუ ღამის თორმეტ საათამდე გადაწყვიტეთ სახლში დაბრუნება, 149 ყველგან მიდის :D <br /></li><li>აი თუ თორმეტს გადააცილე, ტაქსი ვაჟამდე ბევრად უფრო იაფია, ვიდრე ვარკეთილამდე</li><li>ვარკეთილამდე მისვლას უფრო მეტი დრო უნდა ვიდრე ვაჟამდე (ათვლის წერტილი: ძირითადი საბოდიალო ადგილები)</li></ul><span style="font-weight: bold;">მეზობლები</span> <br /><ul><li>ერთნაირი ინტენსივობით ათვალიერებენ/ათვალიერებდნენ ჩემს გაფენილ თეთრეულს, აბარებდნენ დედაჩემს ანგარიშებს- რამდენი მდედრი/მამრი შემოვიდა ბინაში და რომელ საათებში.</li><li>ზუსტად ერთნაირად აფერფლებენ სარეცხზე, ისვრიან კარადებს ჩხუბისას და თან მაინცადამაინც შუაღამისას</li><li>ზუსტად ერთნაირად წიოკობენ როცა წყალს უშვებ მეზობელთან და ზუსტად ერთნაირად კიდიათ ის, რომ მაგათგან წყალი ჩამოგდის, სანამ პოლიციიით ან ძმით არ დაემუქრები.</li></ul><span style="font-weight: bold;">საცხოვრებელი გარემო</span> <br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">ვარკეთილში</span> ბევრი მწვანეა, სუფთა ჰაერი, სკვერები, ეზოები ძირითადად გამწვანებულია,იქვეა თბილისის ზღვაც და ზოგადად, დიდი სივრცეა. <br /></li><li><span style="font-weight: bold;">ვაჟაზე</span> მარტო ცოტაოდენი სიგრილე და ქუჩის შუაში ამოსული საწყალი ხეები შეინიშნება. ეზოები უმეტესად ისეთია, იტირებ :/ თუმცა, გააჩნია სად ცხოვრობ. მაგალიტად, ჩემი კორპუსის ეზოში ამაყად ყვავიან ნარკომანების შპრიცები და იქვე ბავშვები დარბიან.</li></ul><span style="font-weight: bold;">მოხერხებულობები</span> <br /><ul><li>ვარკეთილში.. მმმ, არაფერიც არაა მოხერხებული, იაფ საჭმელს და ბევრ საბოდიალო ადგილებს თუ არ ჩავთვლით, ბავშვის გაზრდაც უფრო მარტივი უნდა იყოს, სასეირნო ადგილების ამბავში. თუმცა, ვაღიარებ რომ იქიდან სამარცხვინოდ გამოვიქეცი როგორც კი გასაქცევი გამომიჩნდა.</li><li>ვაჟაზე- ყველაფერი ახლოსაა. მისვლა-მოსვლა უფრო ადვილია, 24/7 მაღაზია ახლოსაა და ღამე გარეთ გასვლისა არ გეშინია.</li></ul>ხოდა ასე... <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8015095517523174198?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-75591887077404573492011-08-17T13:08:00.000-07:002011-08-17T13:20:27.303-07:00ცხოვრება ზებრაა, შავი ზოლი-თეთრი ზოლი <br /> <br /><ul><li>დედაჩემია ცუდად კატის გამო, ალერგია აქვს. კატა კი ჩემი მიყვანილია და თვლის რომ კატის ბეწვი გადაყლაპა და მე ისა... <br /></li><li>ანუ, საყვარელი კატა უნდა გავაჩუქო. გავიმეტო ვიღაც უცხოებისთვის რომელიც არც კი ვიცი როგორ მოექცევიან.</li><li>კიდევ ერთი ძალიან კარგი ადამიანია ძალიან ცუდად და არ ვიცი როგორ იქნება. <br /></li><li>საუკეთესო მეგობარს თითქმის აღარ ვეკონტაქტები.</li><li>ბიძაშვილია ჩამოსული და არ მინახავს, არც ის იჩენს ინიციატივას და მეც ვდუმვარ.</li><li>ცხოვრებაში პირველად, ლაშქრობაში, ქალაქიდან გასული, თბილისის რეალობას ვერ მოვწყდი.</li><li>ერთკვირიანი შვებულება ჩამეშალა, იმიტომ რომ თანამშრომელს აუდგა და დაგეგმილი 6-ს მაგიერ პირველში გავიდა შვებულებაში, შესაბამისად, სექტემბრამდე არაფერი მეჯღანება. <br /></li><li>ცხოვრებაში პირველად, ჩემთვის ყველაფერი სულერთია, მინდა რომ გავქრე. <br /></li></ul>და საერთოდაც, რატომ გვავალდებულებს საზოგადოება, ვიყოთ კარგად? <br /> <br />მე ცუდად ვარ, და მიუხედავად იმისა რომ ამის აღიარება მრცხვენია იმიტომ რომ ცუდად ყოფნა "ტეხავს", ზედმეტად ცუდად ვარ იმისთვის რომ კარგად ყოფნა ვითამაშო. <br /> <br />პ.ს. არადა ხომ ვიცი, ვიღაცისთვის ეს მიზეზები შეიძლება სასაცილოც იყოს და ამაზე კიდევ უფრო ცუდად ვხდები, იმიტომ რომ შეიძლება დადგეს დრო, როცა მეც გამეცინება ამაზე, იმიტომ რომ "უკეთესი" მიზეზები მექნება. <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7559188707740457349?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-33840125595802064262011-08-16T13:41:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.828-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-s01mD6_Otf4/TkrfhpJUGTI/AAAAAAAAF0U/I7TnljQbiLU/s1600/01.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-s01mD6_Otf4/TkrfhpJUGTI/AAAAAAAAF0U/I7TnljQbiLU/s400/01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641567252308564274" border="0" /></a> <br /> <br />წინა დღის მკვლელი ბოდიალის მერე, დილით გამოძინებული რომ გამოძვრები საძილე ტომრიდან, აივანზე გახვალ, დაღესტნის მთებს გახედავ, გაიზმორები, შენს ნივთებს მოხიკავ და ცხელი შხაპის მისაღებად გადახვალ მეზობელ სახლში, მერე ყავას აიდუღებ, მაგიდას გაშლი და სამ ადამიანთან ერთად ისაუზმებ, ხვდები, რომ არც ერთი წამით არ ნანობ, დილის ექვს საათზე ცხენს რომ არ მოახტი და ტბის სანახავად არ გაქუსლე დანარჩენ ოც კაცთან ერთად... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-n0FzFCNNRSs/TkrfhoQpD8I/AAAAAAAAF0M/8nIJ7qctSeA/s1600/02.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-n0FzFCNNRSs/TkrfhoQpD8I/AAAAAAAAF0M/8nIJ7qctSeA/s400/02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641567252070862786" border="0" /></a> <br />ხათო და ნიკოლოზი ყავის სამზადისში. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2VORCt-M1h4/TkrfhOZ9VwI/AAAAAAAAF0E/3WX7ho9XKw0/s1600/03.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2VORCt-M1h4/TkrfhOZ9VwI/AAAAAAAAF0E/3WX7ho9XKw0/s400/03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641567245130618626" border="0" /></a> <br />ეგ კი არა, ისეთი გაზარმაცება დამემართა, ნიკოლოზს რომ არ შემოეძახა და გავერეკე, შენაქოს ნახვაც კი დამეზარა. არადაიქვეა, ნახევარ საათში ფეხით გადაისეირნებ, ასეთი ლამაზი სახლები დგას და საერთოდაც დიდი სოფელია. <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-kRyrU3nqBkE/Tkrfg97xcnI/AAAAAAAAFz8/0DJZ7YeTQ-o/s1600/04.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kRyrU3nqBkE/Tkrfg97xcnI/AAAAAAAAFz8/0DJZ7YeTQ-o/s400/04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641567240709042802" border="0" /></a> <br />ძველისძველი ფანჯრები შენაქოში <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-S6tvxsmVUyg/TkrfSGNuV9I/AAAAAAAAFzs/8iBvF4npHho/s1600/06.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-S6tvxsmVUyg/TkrfSGNuV9I/AAAAAAAAFzs/8iBvF4npHho/s400/06.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566985233782738" border="0" /></a> <br />მე ტყემალი დავკრიფე... ივლისში ვჭამე მჟავე, მკვახე ტყემალი... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Ylwedh3Yt84/TkrfSRFAWfI/AAAAAAAAFz0/byzLgu3aDHY/s1600/05.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 359px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ylwedh3Yt84/TkrfSRFAWfI/AAAAAAAAFz0/byzLgu3aDHY/s400/05.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566988150004210" border="0" /></a> <br />შენაქოში ეკლესია დგას, ეკლესიის ახლოს კიდევ ხატი, ამიტომ ეკლესიის უკან გასვლა არ შეიძლება... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-E2cGBEQR1s4/TkrijTjgovI/AAAAAAAAF0k/wuGL4ccaJDI/s1600/IMG_0126.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-E2cGBEQR1s4/TkrijTjgovI/AAAAAAAAF0k/wuGL4ccaJDI/s400/IMG_0126.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641570579407479538" border="0" /></a> <br />შენაქოს უკან კიდევ აგიურთაა, ძველისძველი, ახლა უკვე ნანგრევაბად ქცეული სოფელი, ეს გზა მიდის, შემოუხვევს და უკვე იქ ხარ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-80pYvLqrtFE/TkrfR7CECwI/AAAAAAAAFzk/mMF7J6fh6J4/s1600/07.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-80pYvLqrtFE/TkrfR7CECwI/AAAAAAAAFzk/mMF7J6fh6J4/s400/07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566982232083202" border="0" /></a> <br />ადგილობრივებმა როგორც გვითხრეს, ლეკები შემოესივნენ და ამოწყვიტესო და რავიცი აბა... დღეობაზე მანდ გადავდივართო... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LargVmzeLkU/TkrfRix-BfI/AAAAAAAAFzc/fx_Nrmp7bhw/s1600/08.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LargVmzeLkU/TkrfRix-BfI/AAAAAAAAFzc/fx_Nrmp7bhw/s400/08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566975722128882" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-JUz6xxwUPYw/TkrfRaw0UMI/AAAAAAAAFzU/4_Vs6tPSNdI/s1600/09.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JUz6xxwUPYw/TkrfRaw0UMI/AAAAAAAAFzU/4_Vs6tPSNdI/s400/09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566973569814722" border="0" /></a> <br />აგიურთადან გამობრუნებულებმა ტყეში დავისვენეთ, გავშალეთ თავშლები, დავწექით/დავჯექით, ათას სისულელეზე ვიჭორავეთ, ქიშმიშიდან თხილები და კაკლები ამოვჭამეთ... <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-EzlVjnHq5ww/TkrijNCRshI/AAAAAAAAF0c/BKDTIR-aceU/s1600/IMG_0177.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-EzlVjnHq5ww/TkrijNCRshI/AAAAAAAAF0c/BKDTIR-aceU/s400/IMG_0177.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641570577657475602" border="0" /></a> <br />უკან რომ ვბრუნდებოდით დიკლოში, შევამჩნიე, რომ ნივეას ჰიგიენური პომადა აღარ იყო, არადა ისე მიყვარდა, იმდენი ვაქე... ბავშვები რომ არა, დავბრუნდებოდი, მაგრამ ისეთი სახეები ქონდათ, ახლა მაგის გამო არ დაგვაბრუნოო, ამოვიოხრე... <br /> <br />ასე დარჩა აგიურთაში ჩემი ისა... თუ ნახავთ, მომიკითხეთ :შ <br /> <br />უკანა გზაზე ძაღლმა დაგვინახა, მზის გულზე რომ მივწანწალებდით, წავიდა, ჩრდი;ლში ჩამოჯდა და იქედან გვიყეფდა... <br /> <br />დიკლოში ისევე ვიბოდიალეთ, ქონდარი დავკრიფეთ, სოფლის ორღობეში სკამზე ჩამოვსხედით და ცივი ყავა დავლიეთ <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-lfZG_XvdJPY/Tkre6Q3cTdI/AAAAAAAAFzM/h0I-JYuBTnQ/s1600/11.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-lfZG_XvdJPY/Tkre6Q3cTdI/AAAAAAAAFzM/h0I-JYuBTnQ/s400/11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566575776255442" border="0" /></a> <br />საღამოს ხინკლების ცომის გათხელებაში და მოხვევაში მივეხმარე, ასე 10 წელია არ მომიხვევია და თურმე არ დამვიწყებია. <br /> <br />ამასობაში ორეთის ტბაზე წასულებიც დაბრუნდნენ, სახეახეულები და ძალიან კმაყოფილები... თუმცა მათ დანახვაზე კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ ისა... <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-jYNT7icWZFU/Tkre6CcHp0I/AAAAAAAAFzE/Q0K6lqJG86o/s1600/12.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 259px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-jYNT7icWZFU/Tkre6CcHp0I/AAAAAAAAFzE/Q0K6lqJG86o/s400/12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566571903559490" border="0" /></a> <br />საღამოს იყო ცხვრის ხორცის ხინკალი, ზეთში შემწვარი ხაჭაპურები და მეტი არ მახსენდება... გემრიელი კი იყო... ნუ ვისთვის როგორ, ზოგს კუჭმა შეუტია, ხორცი ვერ აღიქვა და გააპროტესტა <br /> <br />მერე კოცონი და ჩირაღდნები... <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-JT4MsyZ3Tlg/Tkre5_b6feI/AAAAAAAAFy8/VYpgqquM-5s/s1600/14.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JT4MsyZ3Tlg/Tkre5_b6feI/AAAAAAAAFy8/VYpgqquM-5s/s400/14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641566571097390562" border="0" /></a> <br /> <br /> <br />ასე დამთავრდა ყველაზე გემრიელი დღე თუშეთში.. <br /> <br />ხო ნუ მე ნათესავიც კი გავიცანი თუმცა როგორც ყოველთვის დაბნეულობა ჩამერთო და ისა :შ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3384012559580206426?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-76133392926676514712011-08-08T10:08:00.000-07:002011-08-08T10:42:58.403-07:00გა-ვი-გეთ<span style="font-size:100%;"><span class="messageBody" ft="{&quot;type&quot;:3}">!!!! <br /> <br />რა დებილურ-სენტიმენტალური ნიუსებია, რა დებილურდეგენერატული ავატარებია, რა კრეტინული გამოხატვებია ამ ყველაფრის, გა-ვი-გეთ და მორჩით თუ შეიძლება პეროების ქნევას და შეჯიბრს აბა ვის უფრო :/</span></span> <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">დღეს წავაწყდი ერთ მოწოდებას, "დაგვეპყრო" აფხაზეთი ომით და "გაგვეგდო" იქ მცხოვრები აფხაზები. </span> <br /> <br />მეზიზღება ყველა ომი, ცალ ფეხზე მკიდია რომელი ზეაღმატებული იდეის გამო იხოცებიან და უსახლკაროდ რჩებიან მშვიდობიანი ადამიანები. ყველა ომი ერთადერთი, პირველყოფილი, ტერიტორიის დაპატრონების ინსტინქტითაა გამოწვეული და სულ ცალ ფეხზე კიდია ყველა და ყველაფერი, უბრალოდ, დებილი ადამიანებისთვის "ფუთავენ" ლამაზ-ლამაზ იდეებად. <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">და იქვე ეწერა ფრაზა "ერთმორწმუნე რუსეთი"... </span> <br /> <br />როდის უნდა გადალახოთ რელიგიის მიერ მოხაზული საზღვრები და ბოლობოლო გახდეთ ცოტა, ცოოოტა უფრო თავისუფლები, არ ზომოთ ადამიანები/ერები იმის მიხედვით, ერთმორწმუნეა თუ რვამორწმუნე თუ საერთოდ არ ადარდებს მსგავსი ამბები? <br /> <br />აი, ჩემს ნაცნობს რუსეთთან მეგობრობა ურჩევნია ამერიკასთან მეგობრობას მხოლოდ იმიტომ, რომ "მორწმუნე ლოთი ჯობია"-ო. <br /> <br /><span style="font-weight: bold;">დღემდე, ღამე თვითმფრინავის ხმა რომ მესმის, ტანში მაჟრჟოლებს და ინსტინქტურად თავშესაფარს ვეძებ.</span> <br /> <br />კიდევ გინდათ? <br /> <br />მე არა <br /> <br />წადით ერთმანეთს დაუმიზნეთ და თავები დაიხოცეთ, ასე აჯობებს :/ <br /> <br /> <br />როდემდე უნდა ეწირებოდეს ამდენი სიცოცხლე პირველყოფილ ინსტინქტებს? <br /> <br />პ.ს. ოდესმე, საზღვრები საერთოდ რომ გაუქმდეს, რა მოხდება ნეტა? <br /> <br />პ.პ.ს. გაითვალისწინეთ, რომ პოსტი დაწერილია არაპოლიტიკური ადამიანის მიერ, რომელსაც მაკედონელი, ნაპოლეონი, ვატერლოო და 300 არაგველი სკოლის მერე არ გახსენებია :) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7613339292667651471?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-84208409078121026842011-08-01T23:50:00.000-07:002011-08-02T01:30:50.121-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ey13rrtJP2k/Tje0o31JQZI/AAAAAAAAFyc/Fs2zB19jgPs/s1600/People_by_Mollicles420.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 319px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ey13rrtJP2k/Tje0o31JQZI/AAAAAAAAFyc/Fs2zB19jgPs/s400/People_by_Mollicles420.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636172072952086930" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;"><br /></span><blockquote><span style="font-weight: bold;"><br />მარტივი ჭეშმარიტებები</span>, იმდენად მარტივი რომ სირცხვილია, ამას ამდენი წელი ფიქრიანობდე და 26 წლის ასაკშიღა პოსტავდე</blockquote><br /><br />"<span style="font-weight: bold;">შენ მხოლოდ იმას იცნობ, ვინც მე გაგაცანი</span>"-ო თუ "<span style="font-weight: bold;">შენ მხოლოდ ის იცი ჩემს შესახებ რაც მე გითხარი</span>"-ო მითხრა ადრე ერთმა ადამიანმა, ფრაზა მომეწონა, სახლში წავიღე, თაროზე შემოვდე, გავუარ-გამოვუარე, ცოტა ვიფიქრე, ალაგ-ალაგ წლების მანძილზე გაფიქრიანებულობებს გადავხედე, საკუთარ თვისებებს შევუჩიჩხინე და დავრწმუჯნდი რომ მართალი იყო.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ჩვენ მხოლოდ ის ვიცით სხვა ადამიანებზე, რასაც თვითონ გვიყვებიან/გვანახებენ/გვიმჟღავნებენ, არც მეტი და არც ნაკლები.</span><br /><br />ამის გარდა<span style="font-weight: bold;"> არსებობს კიდევ "ენერგიები", აი როცა ადამიანებს "კანით გრძნობ".</span> ადცამიანურ ენაზე არ ვიცი რა ქვია, ალბათ აურა? ანუ, პირველივე ნახვისას ზუსტად როცა იცი რომ ვიღაც ძალიან კარგი ვინმეა, იმისდამიუხედავად, რას გაცნობს/განახებს/გაგიკეთებს და პირიქით, უწიპუწი და თეგენათალე ადამიანს ისე რომ ერიდები, როგორ ეკლიან ბარდს.<br /><span style="font-style: italic;"></span><blockquote><span style="font-style: italic;">ჩემს მაგალითზე:</span><br /><br />ოჯახში შემოვიდა რძალი... დედამთილმა ანუ ჩემმა ბიცოლამ გააცნო ჩემი თავი, როგორც ძალიან ჭკვიანი, სერიოზული, უცნაური... მზამზარეული იმიჯი მიწოდებული იყო, ხოდა მერიდებოდა როგორც ცეცხლს ნადირი, სანამ ერთ დღესაც არ აღმოაჩინა, რომ ძალიან ჭკვიანი, სერიოზული და ა.შ. იმიჯის მქონე მხოლოდ ადამიანების გარკვეული წრისთვის ვარ და თურმე "უი რა სხვანაირი ვყოფილვარ".</blockquote><br /><span style="font-weight: bold;">რა სისულელეა ისე, პირველივე ნახვისას ადამიანზე წარმოდგენის შექმნა, მაგრამ სხვანაირადაც რომ არ შემიძლია?</span><br /><br />აი, ამოვიჩემებ და დამთავრდა, რაც არ უნდა გააკეთოს, დადებით/უარყოფით დამოკიდებულებას არ ვიცვლი, მაქსიმუმ ნიანგის ღიმილით გავუღიმო.<br /><br />მე კიდევ 12093120938 ადამიანი მეუბნება რომ ამაყი/უკარება/ზედმეტადთავდაჯერებული/უხეში/წუწუნა ვგონივარ და მერე მე ვკომპლექსდები იმიტომ რომ არ ვარ ასეთი. რომ დაამატებენ, და მერე სულ სხვანაირი აღმოჩნდიო (ან არ დაამატებენ), სულაც არ მიკეთებს ხასიათს.<br /><br />და იქნებ ვარ?<br /><br />ანუ ამ თვისებებით რაღაც სხვას ვმალავ?<br /><br />ზუსტად ისევე, როგორც სხვები მალავენ<br /><ul><li>ღიმილის ქვეშ გულგრილობას<br /></li><li>ცინიზმის ქვეშ ტკივილს<br /></li><li>თავხედობის ქვეშ კომპლექსებს და გაუბედაობას.</li></ul><br />:დასასრული:<br /><br />პ.ს. ეს პოსტი დაწერილია ძალიან ასოციალური ადამიანის მიერ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8420840907812102684?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-58569104095310983982011-07-26T10:33:00.001-07:002011-10-25T01:34:44.836-07:00ჩვენ ამ დღეს ორჯერ გაგვიმართლა, ორმაგად დავიკარგეთ:<br /><ul><li>დიკლოში მიმავლები ომალოს ბილიკს დავადექით</li><li>და ომალოს ბილიკზე დამდგრებმა ეგ ბილიკიც დავკარგეთ</li><li>კიდევ კარგი დავკარგეთ, გადავრეკეთ და დიკლოს ბილიკი მიგვასწავლეს</li><li>მეორე გამართლება-დათვის ბუნაგს ვესტუმრეთ და სახლში არ დაგვხვდა<br /></li></ul><br />ხოოოოდა, მეორე დღეს დილით წვიმიანი დილა რომ დავინახე, გულზე შემომეყარა, გამოვძვერი კარვიდან, გავშალე ცალი ფეხი, მივლასლასდი ნაკოცონარ ადგილთან და შევუშვირე ჩემი შავი შორტიკები გასაშრობად.<br /><br />ამასობაში რკინის კრუშკები შემოდგეს ცეცხლზე, მე მივხვდი რომ ცხელი წყლის მათხოვრობას აზრი არ ქონდა, რიგში ისედაც ბევრი იდგა ჩემამდე, ალექსას გაზი გამახსენდა და ოლია მათხოვრის და აბეზარი ბუზის როლში შესულმა მივაჭერი, ფლიიიიზ ყავა თქო, ხოდა ასე და ამდაგვარად მე და ხათოს და კიდევ მაკას გვერგო ცხელი ქაფქაფა ყავა იმ ცივ დილას. (ალექსა ამასობაში მთის ქონდარს არეკლამებდა, მაგრამ ყავა ჩვენი არსობისა-ო მივუგეთ ჩვენ )<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IBRkfF3Tv2I/Ti8MOyj_U4I/AAAAAAAAFxU/WDfk_2QPWzM/s1600/02.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IBRkfF3Tv2I/Ti8MOyj_U4I/AAAAAAAAFxU/WDfk_2QPWzM/s400/02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633735107094205314" border="0" /></a><br />მერე წავცანცარდით მე და ხათო, წინა დღეს ალვანის სახლში შუქი დაგვეტოვებინა და გასაღები გამოატანეთ ბესოსო დამირეკა თამაზიმ, მივეცით გასაღებები, შევარჭეთ დასატენად ტელეფონ-ფოტოაპარატები, გავისეირნეთ დართლოში და დავალევინეთ თვალებს წყალი, ვითამაშეთ კდემამოსილი მანდილოსნების როლები, მე ამასობაში მივხვდი რატომ მქონდა შატილში "სახლშიდავბრუნდი" შეგრძნება, სიპისქვებიანი სახლების გამო, ხოდა ამასობაში სხვებიც მოვიდნენ, ბრაზიანმა შორენამ გვითხრა ეკლესიის ადგილიდან გამოდით დროზე, თორემ წვიმა მოგივათო (შორენასთვის ექსკლუზიურად არ გაწვიმდებოდა რამდენიმე კვადრატულ სანტიმეტრზე ეტყობა :უსერ:)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-NMZ9IQwx-gY/Ti8UabvFstI/AAAAAAAAFxk/bhSyK_n-ZfQ/s1600/IMG_0318.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-NMZ9IQwx-gY/Ti8UabvFstI/AAAAAAAAFxk/bhSyK_n-ZfQ/s400/IMG_0318.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633744103218197202" border="0" /></a><br />ჩანთები დავტოვეთ, დიკლომდე უჩვენოდ წაიღებდა მანქანა და დავადექით ბილიკებს, რომლებითაც უნდა გადავსულიყავით დართლოდან დიკლოში ჩიღოს გავლით.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-lIjOcmOBnoA/Ti8MO2f6tiI/AAAAAAAAFxM/AFwigGzXmOQ/s1600/03.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-lIjOcmOBnoA/Ti8MO2f6tiI/AAAAAAAAFxM/AFwigGzXmOQ/s400/03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633735108150867490" border="0" /></a><br /><br />ჩიღომდე მარტივი იყო, თუ რამდენიმე ცხვრის ბინას არ ჩავთვლით, წარმოიდგინეთ, მიდიხარ შენთვის, უცებ ხედავ ცხვარს სადღაც შორს და მოექანება შენკენ კბილებდაღრჭენილი უზარმაზარი ქოფაკი და გიყეფს. თან ვიღაც ძაღლი აგვეკიდა და მთელი გზა წარმატებულად მიშლიდა ნერვს, იმიტომ რომ ძაღლის დანახვაზე უფრო წიოკდებოდნმენ ის ქოფაკები.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ChaKFQCPwJU/Ti8VaFJdY5I/AAAAAAAAFxs/2azgP0mlPdY/s1600/IMG_0356.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ChaKFQCPwJU/Ti8VaFJdY5I/AAAAAAAAFxs/2azgP0mlPdY/s400/IMG_0356.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633745196666413970" border="0" /></a><br />იდეაში მეცხვარის ძაღლი არ იკბინება, უბრალოდ გიყეფს და განახებს რომ "აქ მე ვარ და აბა დროზე დასტოვა ტერიტორია", თუ ბილიკზე ერთად შეჯგუფდება რამდენიმე კაცი და მშვიდად გაივლის, ხელის ქნევის, ჯოხის მოღერების, ქვის სროლის, წივილ-კივილის და მსგავსი მანიპულაციების გარეშე, არც თვითონ არ ერჩის , ყეფა-ყეფით გააცილებს, სანამ იმ ტერიტორიას არ გადაცდება, რომელიც თვითონ აქვს "მონიშნულ-მისაკუთრებული" და შორს წასულსაც მიაყეფებს ერთ-ორს, პროფილაქტიკისთვის.<br /><br />თავიდან ძალიან მეშინოდა, აი უძალიანესად, დიკლოდან გასულებიც არ ვიყავით, მეცხვარე შემოგვხვდა ცხვარი მიყავდა სადღაც და ეს მოგზაური ძაღლები ისეთი გაცოფებულები იყეფებოდნენ, ბოლო ხმაზე ვიკივლე გაიყვანეთ თქო, მოვიდა მერე, გვიშველა. მერე და მერე მივეჩვიე, ისინი ყეფდნენ, ჩვენ ერთად ვქუჩდებოდით და ნელა გავდიოდით ბილიკზე, აქეთ-იქიდან ძაღლები მოგვდევდნენ და ყეფდნენ, მეცხვარეები არც კი გვიმჩნევდნენ, ერთს გამოიხედავდნენ (ან არც გამოიხედავდნენ) და საქმეს აგრძელებდნენ, ამით კიდევ უფრო ვმშვიდდებოდი, ე.ი. იცის რომ არაფერს არ გვიზამენ თქო და ვაგრძელებდი ბილიკზე სიარულს.<br /><br /> იმჰო, თუ ცხვრის გადარეკვისას შემოხვდი და არა ჩვეულ ადგილას, კიდევ უფრო აგრესიულები არიან.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-IbOA-tc5ACE/Ti8MCqkB_aI/AAAAAAAAFxE/T7Wbs2CpdIE/s1600/04.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IbOA-tc5ACE/Ti8MCqkB_aI/AAAAAAAAFxE/T7Wbs2CpdIE/s400/04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734898788466082" border="0" /></a><br /><br />ხოდა ამასობაში მივედით ჩიღოში, დიდი არაფერი, პაწუკა სოფელი, ერთი ოჯახი დაგვხვდა სულ და იქაური მყეფარი, რომელსაც ჩვენი ძაღლი შემოეკბინა, საოჯახო სასტუმროც იყო, სამჯერადი კვებით 50 ლარიო, უკვებოდ 30. თითქმის ყველა სოფელშია მსგავსი სასტუმროები, დაგაძინებენ, გაჭმევენ, შხაპსაც მიგაღებინებენ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Rkls-_KHi0w/Ti8MCfiRFaI/AAAAAAAAFw8/OmxdR6X4ACw/s1600/05.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Rkls-_KHi0w/Ti8MCfiRFaI/AAAAAAAAFw8/OmxdR6X4ACw/s400/05.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734895828276642" border="0" /></a><br />იქ აგვიხსნეს რომ "ქვასთან მარჯვნივ უნდა გადაგვეხვია", მერე მდინარე გადაგველახა ხიდით, მერე ბილიკით ავიდოდით, გადავივლიდით დიკლოს მთას და დავინახავდით მთის წვერიდან დიკლოს. ხოდა, ძალიან მოვინდომეთ და დავინახეთ "ქვა", გადავუხვიეთ მარჯვნივ, დავიწყეთ დაშვება ციცაბო ბილიკზე, ტყეში, გავიგონეთ მდინარის ჩხრიალი, გაგვიხარდა, მივედით ახლოს და... მდინარეზე გადებულია ოთხი მორი, რამდენიმე ადგილას გარდიგარდმო სხვა მორით გამაგრებული, დაბლა ლოდებზე მოჩქეფს მდინარე და ვიღაც ღადაობს რომ ერთი ხელ-ფეხის აცდენა და ვსო, კაპუტ... ცურვა თუ არ იცი, მართლა 100% კაპუტ, თუ ცურვა იცი, ან გადარჩები ან არა, სწრაფი დინებაა და შეიძლება რომელიმე ლოდზე მიგახეთქოს.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Zrm_Pcpm-KE/Ti8MB_CcdhI/AAAAAAAAFws/SfBaNlzTf_Y/s1600/07.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Zrm_Pcpm-KE/Ti8MB_CcdhI/AAAAAAAAFws/SfBaNlzTf_Y/s400/07.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734887104869906" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-rR4bQEFoqmI/Ti8MCADTu7I/AAAAAAAAFw0/7R9WdIa-Zgo/s1600/06.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-rR4bQEFoqmI/Ti8MCADTu7I/AAAAAAAAFw0/7R9WdIa-Zgo/s400/06.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734887376927666" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-f7yBcib_21A/Ti8MBYypYcI/AAAAAAAAFwk/lWcYPgbCBDc/s1600/08.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-f7yBcib_21A/Ti8MBYypYcI/AAAAAAAAFwk/lWcYPgbCBDc/s400/08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734876838060482" border="0" /></a><br />წარმოდგენა რომ შეგექმნათ, აქ დაშვება ახალი დაწყებული გვაქვს არასწორ ბილიკზე და ხეობაში ჩავდიართ, სიღრმე არ ჩანს...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-6zpG9m9ZQrM/Ti8LWxySk8I/AAAAAAAAFwc/SBg3AvMOl8k/s1600/09.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-6zpG9m9ZQrM/Ti8LWxySk8I/AAAAAAAAFwc/SBg3AvMOl8k/s400/09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734144813077442" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-1-32W_50PbM/Ti8LWSQJ5TI/AAAAAAAAFwM/x_qGbsq1mjY/s1600/11.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1-32W_50PbM/Ti8LWSQJ5TI/AAAAAAAAFwM/x_qGbsq1mjY/s400/11.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734136348402994" border="0" /></a><br /> პირველები გერმანელი გოგო და ორი ჩვენი ბიჭი გადავიდნენ, მერე კიდევ სხვა გოგოები, მე ვიდექი და მუცელი ამტკივდა შიშისგან და სანამ სიმხდალე მომრევია წავალ თქო, ჩანთა ქსოვრელმა გადამიტანა, შარფი მოვიხსენი მხრებიდან (ბუზ-კოღო-ქინქლებს ძალიან გაუხარდათ) თავი ხელში ავიყვანე, მორებზე დავჯექი და ისე დავიწყე გადასვლა.<br /><br />ამ დროს მთავარია, ძირს არ ჩაიხედო და პირდაპირ იყურო, თორემ მოგეჩვენება რომ ხიდი მდინარეში მიცურავს, დაგეხვევა თავბრუ და მოადენ ტყაპანს, ძალიან ვცდილობდი წინ მეყურა, მაგრამ ისიც ხომ უნდა დაინახო, რას კიდებ ხელს და სად ჯდები და უცებ მივხვდი რომ დამერხა, მეჩვენება რომ "მივცურავ", თან საშინელი სისწრაფით, დავხუჭე თვალები, თავბრუმ უცებვე გამიარა, წამოვდექი და ახლა ოთხზე მდგარმა გავაგრძელე გადასვლა (აქ ზურგსუკან ვირაცის ყვირილი მომესმა, ხათო ყოფილა). ოთხით უფრო მარტივი აღმოჩნდა და ასე გავედი მეორე ნაპირზე. რეალურად, რომ არა ჩემი ცურვის არცოდნა, ძალიან მშვიდად გადასასვლელი ხიდი იყო, ჯუსტ ცოტა უნდა გაგეჭირვებინა და გეფოფხა.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-38xorZV1bcM/Ti8LWkRggDI/AAAAAAAAFwU/gU0rPOyevX4/s1600/10.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-38xorZV1bcM/Ti8LWkRggDI/AAAAAAAAFwU/gU0rPOyevX4/s400/10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734141185916978" border="0" /></a><br />მეორე ნაპირზე დაგვხვდა წელამდე ბლახები და ბილიკის არანაირი ნიშანწყალი, არადა უნდა ყოფილიყო. რატომღაც მდინარის მიმართულებით გადავწყვიტეთ წასვლა, გავუყევით ნაპირს, ჯუნგლი, ბლახი, ბუზი, კოღო, ჩახერგილი ტყე, წაქცეული მორები, ზოგგან დამპალი, უამრავი ტყის მარწყვი (გამოვკსტი, ისეთი გემრიელი იყო), ალაგ-ალაგ დათვის ნაგორავები. პარალელურ რეჟიმში რამდენიმე კაცი ცდილობდა სწორი მიმართულების დადგენას.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dgwItCERRII/Ti8LWDHTQSI/AAAAAAAAFv8/V1O2jWpvfDs/s1600/13.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dgwItCERRII/Ti8LWDHTQSI/AAAAAAAAFv8/V1O2jWpvfDs/s400/13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633734132284735778" border="0" /></a><br /><br /><br />ნაგორავებს რომ გადავაწყდით და დათვი ვახსენეთ, ნაიამ მოიმარჯვა მობილური და რომელიღაცა კეთილი ადამიანის და შემდგომ მეორე კეთილი მწყემსის დახმარებით და რჩევით დავბრუნდით უკან, ისევ გადავფოფხდით იმ ხიდზე (დიდხანს ვბჭობდით ღირდა თუ არა გადასვლა, ნაწილი ამტკიცებდა რომ დიკლო მაინც აქეთ მხარესაა და ასევე უნდა ავაჭართ მდინარის გაყოლებაზეო), უკან გადაფოფხება უფრო რთული აღმოჩნდა, მეორე ნაპირი ამჯერად უფრო მაღლა იყო ვიდრე აქეთა და ხიდის ბოლოსკენ ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ უკან ვვარდებოდი.<br /><br />ავიარეთ ის აღმართი უკან. უფრო სწორად, ავფოფხდით, ასვლა არ ერქვა ამას. წყალიც გვითავდებოდა და თან ნერვი მეშლებოდა, იმხელა დაღმართ-აღმართს რომ მივასკდით უაზროდ. გზადაგზა წამდაუწუმ ვჩერდებოდით და მე სერიოზულად ვიფიქრე ჩიღოში გაგვეთია ღამე, მეორე დღეს გადავიდოდით დიკლოში, ფიფლებმა არაო და ნუ კაი, ავფოფხდით როგორც იქნა ზემოთ, ქსოვრელის ჩხუბის თანხლებით, დავინახეთ ნანგრევები და ნაიას მეცხვარის მითითების მიხევით დავეშვით ქვემოთ, მერე იყო ხიდი, ხიდის ზემოთ წყარო, სადაც თვალებში გამოვიდეხედეთ და შევუდექით ბილიკს სულ ზემოთ და ზემოთ, ალაგ მდელოზე, ალაგ ტყეში, თან სერპანტინებად იყო ეს ბილიკი და სადაც დასასვენებლად დავჯექით ყველგან ქონდარი გავჭყლიტეთ და ეს ლაშქრობა ამ სუნთან ასოცირდება ჩემთვის. ზოგადად, ძალიან მინდოდა დამეჩივლა დავიღალე თქო, მაგრამ ერთ-ერთ მოლაშქრეს მუხლი ქონდა ნატკენი, ტკივილგამაყუჩებელი დალია და ისე მოდიოდა, ორი ჯოხით და იმას რომ ვუყურებდი, ვკეტავდი და გზას ვაგრძელებდი ჩუმად.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Y_FG7iicPqI/Ti8KZuCw9jI/AAAAAAAAFvM/JefybkbpKPU/s1600/14.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Y_FG7iicPqI/Ti8KZuCw9jI/AAAAAAAAFvM/JefybkbpKPU/s400/14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633733095836415538" border="0" /></a><br />ის ნამდვილი ხიდი რომ დავინახე, მეორე სუნთქვა გამეხსნა<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-48hVHi6Rx78/Ti8KZWNDYsI/AAAAAAAAFvE/j6yRrdkEkrg/s1600/15.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-48hVHi6Rx78/Ti8KZWNDYsI/AAAAAAAAFvE/j6yRrdkEkrg/s400/15.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633733089437115074" border="0" /></a><br />გზადაგზა არყის ხეების ტყეს შევხვდით, თუშეთში და არყის ხეები, არ ველოდებოდი.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Xo8I_BxjUxc/Ti8KY3T8OBI/AAAAAAAAFu8/bRnTzxN2DmQ/s1600/16.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Xo8I_BxjUxc/Ti8KY3T8OBI/AAAAAAAAFu8/bRnTzxN2DmQ/s400/16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633733081144506386" border="0" /></a><br />წიწვიანების იყო ალაგ-ალაგ<br /><br /><br />ამასობაში ჩამოღამდა, ფაქტიურად ოთხით მივფოფხდი მთის წვერამდე, საიდანაც დიკლო ჩანდა და ქვებზე დავეხეთქე დასასვენებლად. მციოდა, მყინავდა, თბილი არაფერი არ წამოვიღე რატომღაც (შტერ) და საწვიმარში გავეხვიე.<br /><br />წვერზე საყვარელი მესაზღვრე დაგვხვდა, ცოტაზე გაგვაცილა, კიდევ ერთხელ შეგვახსენა, რომ ძაღლების დანახვისას შევჯგუფებულიყავით და ისე გაგვევლო, დაგვემშვიდობა და ჩვენ სრულ უკუნეთში გავაგრძელეთ გზა, ტყეში.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5xB5k6_zVcY/Ti8KYgmfuoI/AAAAAAAAFu0/bi6e1wUAnD8/s1600/17.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5xB5k6_zVcY/Ti8KYgmfuoI/AAAAAAAAFu0/bi6e1wUAnD8/s400/17.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633733075048315522" border="0" /></a><br />დიკლოს ახლოს ძაღლების ყეფა გავიგონეთ, ვიცადეთ იქნებ ვინმე გამოვიდესო (ახლოს ისმოდა ყეფა), არავინ რომ არ გამოვიდა, რაღას ვიზამდით, წავცანცარდით და აღმოჩნდა რომ საერთოდაც მეორე მთაზე ყეფდნენ ის ძაღლები.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-bskN2b6B9bE/Ti8KYXT8d7I/AAAAAAAAFus/WKuhV6uJJg0/s1600/18.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bskN2b6B9bE/Ti8KYXT8d7I/AAAAAAAAFus/WKuhV6uJJg0/s400/18.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633733072554588082" border="0" /></a><br />სოფელთან არმისული ჯიპის ეკიპაჟს დაენთო ცეცხლი და გველოდებოდნენ, ისე უბოდიშოდ დავასკდი პარალონზე, არც კი მიკითხავს შეიძლებოდა თუ არა და რაღაც პურს წავეპოტინე. ვერ შევჭამე, თავი არ მქონდა, გადავაგდე, ვიჯექი და ცეცხლზე ვლღვებოდი.<br /><br />ამასობაში ჩვენი ბარგიც მოიტანეს და მოდით აქო დაგვირეკეს სოფლიდან, წავჩანჩალდი, ახლა უკვე ავტოპილოტზე (მომთენთა ცეცხლმა) კინაღამ კრაზანების თაიგული დამრჩა, გზადაგზა რომ ვაგროვე, ჩავედით სოფელში, ახლა იქ დავსხედით რაღაც სკამზე... ხოდა ისხდნენ ის ქალები და ჩაღმურად ქოთქოთებდნენ რა უთავბოლო ხალხიაო, თავი რომ ვერ შევიკავე და პასუხი რომ გავეცი ცოტაარიყოს გაუკვირდათ, როგორ გავიგე რას ლაპარაკობდნენ, მერე ავუხსენი რომ თუში ვიყავი და ახლა ის გაუკვირდათ, რატომ ჩაღმურად არ ვლაპარაკობდი. მერე გამომკითხეს ვინ ვიყავი და ააა, საბდოს გერის შვილი ხარ-ო? (საბედა ბაბუაჩემის მეშვიდე თუ მეექვსე ცოლია, ანუ ჩემი ბებიანაცვალი)... საბედნიეროდ გამოკითხვა ამით დამთავრდა და ლეონკე ბელადიძემ მოგვაკითხა, სახლის კარი გაგვიღო...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-zsPhzbiVeR0/Ti8J_5CITII/AAAAAAAAFuk/De4mAMC1qBk/s1600/19.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zsPhzbiVeR0/Ti8J_5CITII/AAAAAAAAFuk/De4mAMC1qBk/s400/19.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633732652109941890" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-6Qbs7-Wj1zg/Ti8J_uNQRyI/AAAAAAAAFuc/MnNJ94wpJJU/s1600/21.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6Qbs7-Wj1zg/Ti8J_uNQRyI/AAAAAAAAFuc/MnNJ94wpJJU/s400/21.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633732649203812130" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Hp_SJDglRFU/Ti8J_Z83ivI/AAAAAAAAFuU/zqn2_CCrgPg/s1600/22.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Hp_SJDglRFU/Ti8J_Z83ivI/AAAAAAAAFuU/zqn2_CCrgPg/s400/22.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633732643766373106" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-NbzKOOzIOzk/Ti8J--jqsEI/AAAAAAAAFuM/zbugT7jKfOQ/s1600/23.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NbzKOOzIOzk/Ti8J--jqsEI/AAAAAAAAFuM/zbugT7jKfOQ/s400/23.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633732636412915778" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-zF3gWyXuQa0/Ti8J-iMqGMI/AAAAAAAAFuE/dccJnYZhUdc/s1600/24.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zF3gWyXuQa0/Ti8J-iMqGMI/AAAAAAAAFuE/dccJnYZhUdc/s400/24.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633732628800215234" border="0" /></a><br />მე სასწრაფოდ ყველაზე რბილი ლოგინი დავიკავე ჩემთვის და ხათოსთვის, იქვე მდგარი სავარძელი საწყობად გამოვიყენე, დავიკიდე ყველანაირი ხმაური-ყაყანი-ვიღაცისფეხის და კედლებში გამჯდარი ცხვრის სუნი, პლედი დავიფარე ფეხებთან, ტანსაცმლიანად ჩავძვერი საძილეში, ისე რომ შარვლის ღილიც კი არ გამიხსნია, გადავბრუნდი კედლისკენ, არადა არ მეძინებოდა, უბრალოდ, არაფრის თავი აღარ მქონდა, დაღლილობისგან გული მერეოდა, თან ძალიანძალიან მშიოდა და ვნატრობდი ნეტა ვინმე მოიფიქრებდეს, პურის ფინჩხას შემომთავაზებდეს თქო მარა ვის ქონდა ჩემი თავი ყველა გაჭირვებული იყო იქ.<br /><br />ბუნდოვნად მახოვს როგორ ხმაურობდნენ და ჭამდნენ ვიღაცეები ოთახის მეორე ბოლოში, როგორ ომახიანად გეგმავდა ნიკოლოზი რაღაცას, როგორ ჩაძვრა ხათო საძილეში და რაღაცეებს იძახდა (თუ არ იძახდა?), როგორ შევუღრინე რომელიღაც ტიპს, შენი ფეხსაცმელი ოთახიდან გაიტანე თქო, როგორ იმტკიცებდნენ ვიღაცეები საწოლებს და წინ და უკან დაათრევდნენ ლეიბებს და მერე აღარაფერი არ მახსოვს მეორე დილამდე, როცა შორენა შემოჩხუბდა ოთახში, ადექით, ორეთის ტბაზე უნდა წავიდეთ ცხენებითო....<br /><br /><br />პ.ს. <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ოდესმე თუ დართლოდან დიკლოში </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ფეხით </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">გადასვლას დააპირებთ </span>- დართლოდან ჩიღომდე მართლა ერთადერთი ბილიკი მიდის, ჩიღოში რომ შეხვალთ, სოფლის გავლით ქვემოთ უნდა დაეშვათ, გადალახოთ პატარა ღელე/ხევი ქვებზე სკუპსკუპით, გაყვეთ მარცხენა, ყველაზე ზემოთა ბილიკს, ბილიკი მოუხვევს და აიწევს ცოტა ზემოთ, ცოტას გაივლით და დაინახავთ ნანგრევებს (სოფლიდან გამოსვლიდან ასე 10-15 წუთში ან არც), დაეშვებით დაბლა ისე რომ ნანგრევები მარჯვნივ დარჩეს, ბილიკზე შემოგხვდებათ დიდი წითელი ქვა და წახვალთ მარჯვნივ, ზიგზაგისებურად ეშვება ბილიკი ტყეში, ზოგგან მაღალ ბლახებში იკარგება და წყლიანდება და რუს გავს და არ შეიმჩნიოთ, გააგრძელეთ გზა, მიადგებით ადამიანურმორებიან ხიდს, ხიდთანვე გრძელდება ბილიკი, რომელიც ადის მარჯვნივ და ზემოთ და რაც მთავარია, 5-ოდე წუთში გხვდებათ წყარო, ასერომ მდინარის წყლის ამოხაპვით თავს ნუ მოიკლავთ. მერე გაყვებით ამ ბილიკს, ივლით-ივლით, ერთადერთია და ვერ დაიკარგებით. მთის წვერზე ცოტა მდელოზე იკარგებასავით მარა უკვე იმ ადგილას, საიდანაც დიკლოც მოჩანს. მერე ძაღლებია და უნდა შეჯგუფდეთ, მერე გზა ისევ ტყეში შევა და ისევ ვერ დაიკარგებით და ასე ჩაბილიკდებით დიკლოში და არ დაგავიწყდეთ მანდაურობა მომიკითხეთ და გულნაზის გადაეცით დიდი მადლობა შხაპისთვის და საყვედური ძროხის ყველის და არაკოტრული ხაჭაპურებისთვის.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5856910409531098398?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-50551786672774797192011-07-23T05:26:00.001-07:002011-10-25T01:34:44.845-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5R-G1J2jRMY/TirEOCUSEGI/AAAAAAAAFt8/4mJGdDTnwsA/s1600/IMG_0041.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5R-G1J2jRMY/TirEOCUSEGI/AAAAAAAAFt8/4mJGdDTnwsA/s400/IMG_0041.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632530029399380066" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">თბილისი-ალვანი-ცერის უღელტეხილი-დართლო-დანო-ნაწვიმარი კარვები</span><br /><br /><br />პარასკევს წავედით თბილისიდან ალვანში, დავიქირავეთ 15 კაციანი მარშუტკა, რომელშიც რატომრაც 20 კაცი ჩავსხედით და ალვანამდე ორი საათის გზას ოთხი საათი მოუნდა გომბორის გავლით...<br /><br />საბედნიეროდ თამაზის სახლში გავჩერდით, ოღონდ მანამდე საკმაოდ დიდხანს ვეძებდი ჩაბნელებულ ალვანში იმ უბანს, სადაც გავიზარდე და სადაც გასაღები უნდა ამეღო სახლის. იმ ღამეს წყლის გადავლებაც მოვასწარით მე და კიდევ რამდენიმე გოგომ.<br /><br />დილით ექვსზე ავდექით და შვიდისკენ დავიძარით, მე ძალიან მეშინოდა გზის, ტოესწ, სიმაღლის და საშიში შეგრძნებების და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი სიმარტივით და მძღოლის ოსტატობით :აქდიდიგულიკი:<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ejZxcSYmYfM/TirENz1CG8I/AAAAAAAAFt0/d1MDcmyPQc4/s1600/IMG_0059.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ejZxcSYmYfM/TirENz1CG8I/AAAAAAAAFt0/d1MDcmyPQc4/s400/IMG_0059.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632530025510214594" border="0" /></a><br />გზა იდეაში კარგია, პატარა მანქანა თავისუფლად დადის, მაგრამ დიდ სატვირთოს რაღაც მომენტში ადგილი არ ყოფნის მოსახვევში, ამიტომ უკანსვლით იხევს უფსკრულამდე, მერე ერთს ამოიხვნეშებს და გზას აგრძელებს და აი მაგ ადგილებში ისა, რამდენიმე წლის სიცოცხლე დავტოვე მგონი :შ<br /><br />(თუმცა ზვიო მომიყვა, რომ წესით ძარაზე კი არ დგას ხალხი, როგორც ჩვენ ვიდექით, არამედ უამრავი ბარგია დაწყობილი და ადამიანი თუ დადგა, ბორტი მუხლამდე წვდება, ამიტომ ბარგზე ჯდებიან და ხელი ბორტზე უკიდიათ და გადავარდნის შანსები+ ექტრემალური შეგრძნებები უფრო მეტია)<br /><br />ხოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მთა ყველგან მთაა, ტყე ყველგან ტყეა, ბალახი ყველგან ბალახია და გზა ყველგან გზაა და მე ძალიან ბევრგან ვარ ნამყოფი, თუშეთის გზამ მომხიბლა, აი ხევსურეთში რომ მიდიხარ, უბრალოდ აიღებ და მიდიხარ, არანაირი მისტიკა, აქ კი ცაზე გამოკიდებული გრუნტის გზით შედიხარ კანიონებში, უფსკრულში მდინარე მოჩქეფს, ზემოდან გადმომყურე ფერდობებზე ჯუნგლებივით ტყე და წვრილ-წვრილი მდინარ-ჩანჩქერებია და შენ სადღაც შუაში, სალ კლდეზე შეკოფსილ გზაზე მიცანცარებ, ჭიანჭველასავით...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7qMcqA8a95U/TirEN5etlWI/AAAAAAAAFts/WZ4doU5A9co/s1600/IMG_0063.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7qMcqA8a95U/TirEN5etlWI/AAAAAAAAFts/WZ4doU5A9co/s400/IMG_0063.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632530027027207522" border="0" /></a><br />კანიონის მერე უცებ გადიხარ გაშლილ სივრცეში, რომელიც ძალიან გავს ხევსურეთის გლუვ მთებს და ხვდები, რომ ის <span style="font-weight: bold;">კანიონები და დროსა და სივრცეში მოგზაურობის შეგრძნება რომ არა, თუშეთი ერთი ჩვეულებრივი მთიანი მხარე იქნებოდა.</span><br /><br />მიდიხარ დ მიდიხარ და მიდიხარ და ერთ ადგილას კამაზი უკუსვლით რომ დაეშვა და წივილის მაგიერ სიცილი რომ დავიწყე, მაშინ მივხვდი რომ მეშინია არა ფეხი, რომ <span style="font-weight: bold;">დანდობილი ვარ ამ კაცმაარიცის რამდენი წლის კამაზს და მის მძღოლს და სალ კლდეებზე წამოკიდებულ გზებს.</span><br /><a style="font-weight: bold;" href="https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2111023948285.115400.1626223699#%21/media/set/?set=a.2111023948285.115400.1626223699&amp;type=1"><br />მეტი სურათების სანახავად შეცანცარდით აქ</a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9XXfXggnpKc/TirENbTFQ3I/AAAAAAAAFtc/oSIp598rDv8/s1600/IMG_0066.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9XXfXggnpKc/TirENbTFQ3I/AAAAAAAAFtc/oSIp598rDv8/s400/IMG_0066.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632530018925364082" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-3pnAeLAJTZ0/TirDpZ7FGcI/AAAAAAAAFtU/ym6kYF4h8lM/s1600/IMG_0069.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-3pnAeLAJTZ0/TirDpZ7FGcI/AAAAAAAAFtU/ym6kYF4h8lM/s400/IMG_0069.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632529400080964034" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-2JuZ3LTFGfU/TirDpA9EJGI/AAAAAAAAFtM/6m6N9IHCH3A/s1600/IMG_0071.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2JuZ3LTFGfU/TirDpA9EJGI/AAAAAAAAFtM/6m6N9IHCH3A/s400/IMG_0071.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632529393378403426" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-dP2_hfrLN0U/TirDo-8Q-9I/AAAAAAAAFtE/H7DIxuugR-8/s1600/IMG_0079.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-dP2_hfrLN0U/TirDo-8Q-9I/AAAAAAAAFtE/H7DIxuugR-8/s400/IMG_0079.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632529392838179794" border="0" /></a><br />ცერის უღელტეხილი, ანუ ცერი, ანუ ადგილი, სადაც ყველანაირი ღორისხორცეულობა უნდა დატოვოთ, ამ ადგილის მერე აღარ შეიძლება.<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-lsSfCpq_n_k/TirDojdurgI/AAAAAAAAFs8/DJOufG2PuTA/s1600/IMG_0081.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lsSfCpq_n_k/TirDojdurgI/AAAAAAAAFs8/DJOufG2PuTA/s400/IMG_0081.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632529385462345218" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-oioKmoiPCLo/TirDosz3u0I/AAAAAAAAFs0/QVCK4mk_LyM/s1600/IMG_0088.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-oioKmoiPCLo/TirDosz3u0I/AAAAAAAAFs0/QVCK4mk_LyM/s400/IMG_0088.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632529387971132226" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-bnI5dvoAG_8/TirCT93O1CI/AAAAAAAAFsk/_xhgigQaA4o/s1600/IMG_0125.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-bnI5dvoAG_8/TirCT93O1CI/AAAAAAAAFsk/_xhgigQaA4o/s400/IMG_0125.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527932259750946" border="0" /></a><br />ხოდა, პირველი ქუმელაურთა გხვდება (ყოველშემთხვევაში ასე აწერია)<br />და მერე იყო ომალო, ყველაზე დებილი სოფელი იმ სოფლებს შორის, რაც თუშეთში ვნახეთ,. უაზროდ გაბნეული უაზო სახლები, მოკლედ ისა... ჩკა :/<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-v2SorYMbWXE/TirCTkZ-qUI/AAAAAAAAFsc/iUlfylg1FMw/s1600/IMG_0126.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-v2SorYMbWXE/TirCTkZ-qUI/AAAAAAAAFsc/iUlfylg1FMw/s400/IMG_0126.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527925426170178" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6rR2pVNcE38/TirCTQE3PlI/AAAAAAAAFsU/OB2ZPLWWWtw/s1600/IMG_0133.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6rR2pVNcE38/TirCTQE3PlI/AAAAAAAAFsU/OB2ZPLWWWtw/s400/IMG_0133.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527919968894546" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">კესელოები</span>... უმმ... დიდი არაფერი, კოშკებია შეკოფსილი ბევრი ერთად, იქ მუზეუმია , იმიტომ რომ ჩემხელა ბოქლომები ედო, შევიჭყიტე და ძველი სურათები დავინახე, ბებიაჩემსაც ქონდა მასეთები, ქალები ვერცხლისფულებიანი ყელსაბამებით, კაცები მკაცრი სახეებით და მრგვალსახიანი ჩაღმა ბავშვები...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-B2Hqyk-urm4/TirCTH-1A8I/AAAAAAAAFsM/pfyUsaGGYjQ/s1600/IMG_0166.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B2Hqyk-urm4/TirCTH-1A8I/AAAAAAAAFsM/pfyUsaGGYjQ/s400/IMG_0166.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527917796099010" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">დართლო</span><br />დავიძარით მერე დართლოსკენ,ხოდა მე ის-ის იყო გავიფიქრე, თუშეთი როგორ მზიანად მხვდება თქო, რომ ლაწანი გავიგე და ტოტი მომხვდა თვალში, არადა ძარაში ვიყავი მოხრილ-ჩამალული და აუჰ ისე გამამწარა :შ ფაქტიურად ისა, სად დაწანწალებდიამდენხანს-ო წკეპლა მომხვდა. ისე, ერთადერთხელ იწვიმა, არადა კოკისპირული წვიმები იყო გამოცხადებული.<br /><br /> მერე იყო დართლო<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2j4UsOee9rY/TirB6HRRR9I/AAAAAAAAFsE/umBbSQaOrrw/s1600/IMG_0171.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2j4UsOee9rY/TirB6HRRR9I/AAAAAAAAFsE/umBbSQaOrrw/s400/IMG_0171.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527488108283858" border="0" /></a><br />ისევ დართლო...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-3sxrKPT7OSw/TirB59m7jZI/AAAAAAAAFr8/Lq5qQ6rtmaw/s1600/IMG_0179.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-3sxrKPT7OSw/TirB59m7jZI/AAAAAAAAFr8/Lq5qQ6rtmaw/s400/IMG_0179.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527485514780050" border="0" /></a><br />იქ დაგვხვდა დიდი ველი, მდინარე, ხეობა და საკარვე ადგილები, დავბანაკდით, ვჭამეთ და დანოსკენ შევუყევით.<br /><br />ჩემი გვარის სოფელია დანო, დართლოდან რამდენიმე კილომეტრში, პირქუში, მთის წვერზე შემომდგარი, გრილნიავმოქარაშოტე. სახლების ნახევარი დანგრეულია, მათ შორის ჩვენიც, ანუ პაპაჩემის. მე არ ვიცოდი რომელი იყო და ყველას გადავუღე. ხატი იყო სამაგიეროდ ლამაზი, და ვიღაცეები იყვნენ იქ ჩასულები, ბავსვიანები, გაშავებულები, მძიმე შრომისგან დაბერებულები...<br /> <br /> და თუ ადამიანები ის ვართ, რადაც გარემო გვქმნის, აწი აღარაა გასაკვირი რომ ისა...<br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-7FcXz6hBu6g/TirB5lHXAmI/AAAAAAAAFr0/Bta2wQPOYGE/s1600/IMG_0204.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7FcXz6hBu6g/TirB5lHXAmI/AAAAAAAAFr0/Bta2wQPOYGE/s400/IMG_0204.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527478939910754" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-joqH2au9rYk/TirB5QFgkMI/AAAAAAAAFrs/TrpKFJ1DVZ0/s1600/IMG_0224.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-joqH2au9rYk/TirB5QFgkMI/AAAAAAAAFrs/TrpKFJ1DVZ0/s400/IMG_0224.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527473295003842" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">დანოელების ხატი</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-eBnzfuXKZJ4/TirB5C8Q_6I/AAAAAAAAFrk/XbCccKmUMTk/s1600/IMG_0225.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-eBnzfuXKZJ4/TirB5C8Q_6I/AAAAAAAAFrk/XbCccKmUMTk/s400/IMG_0225.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632527469766573986" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">დანო ზემოდან</span><br /><a style="font-weight: bold;" href="https://www.facebook.com/media/set/?set=a.2109088579902.115306.1626223699">დანოს მეტი სურათების სანახავად დააკლიკეთ აქ</a><br /><br />სანამ დანომდე ავიდოდით, ღრუბლები მოიჯარა, დანოშივე გაისმა ჭექაქუხილების ხმები და ცივმა ნიავმა დაუბერა. კვავლოს ნახვა საერთოდ არ მინდოდა, ამიტომ სირბილთ დავეშვი და წკიპზე მივასწარი საკუთარ გარეთ დაგდებულ რუგზაკს, შევაგდე კარავში. ჩვენს კარავსაც გადავაფარეთ რამეები, შევძვერით სულ სველები, ვხუხეთ დათოს წამოღებული ორნახადი ჭაჭა და კარავშჳ ისე უცებ დათბა : ))) აი ასტერიქსში და ობელიქსში რომ სასმელს სვამენ და ნაწნავები გაეპრიხებათ ხოლმე, ზუუსტად მასე გამეპრიხა ყველა უჯრედი.<br /> <br /> ხოდა მერე მითხრეს რაააამდენს წუწუნებო, ბოდიში ბატონო, მე როცა ვნერვიულობ ვწუწუნებ ხოლმე და აწი გამაგდეთ წვიმაში გარეთ და სულ წავალ ჯანდაბაში :შ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-rtazeIixP9g/TirAvxCSqHI/AAAAAAAAFrc/dfuho_tdDKM/s1600/IMG_0264.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-rtazeIixP9g/TirAvxCSqHI/AAAAAAAAFrc/dfuho_tdDKM/s400/IMG_0264.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632526210829559922" border="0" /></a><br />ხოდა ესაა დართლოში ის ცნობილი თორმეტი მსაჯულის სჯისადგილი, რომლის სათავეშიც ქალი იყო და რომლის როლშიც მე ვარ ამ სურათზე<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ajwxdnvk6x0/TirAvlbPEoI/AAAAAAAAFrU/xm_RGQP8EsY/s1600/IMG_0280.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ajwxdnvk6x0/TirAvlbPEoI/AAAAAAAAFrU/xm_RGQP8EsY/s400/IMG_0280.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632526207712957058" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-BhRhg2gFLJs/TirAvs558-I/AAAAAAAAFrM/mC-LsaE98_k/s1600/IMG_0334.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-BhRhg2gFLJs/TirAvs558-I/AAAAAAAAFrM/mC-LsaE98_k/s400/IMG_0334.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632526209720644578" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-V0oYvDK9gMU/TirAveZGfpI/AAAAAAAAFrE/rSfEHRaGp1E/s1600/IMG_0354.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-V0oYvDK9gMU/TirAveZGfpI/AAAAAAAAFrE/rSfEHRaGp1E/s400/IMG_0354.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632526205824958098" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-DgOh7WYNufo/TirAuyW3tYI/AAAAAAAAFq8/H-pCHRHU6To/s1600/IMG_0369.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-DgOh7WYNufo/TirAuyW3tYI/AAAAAAAAFq8/H-pCHRHU6To/s400/IMG_0369.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632526194004440450" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ხოოოდა სანამ ჩემს სახლში შემოხვალთ, ფეხები კიარადა, ღორის ხორცები დაიწმინდეთ თუ შეიძლება...</span><br /><br />მიუხედავად იმისა, რომ წინა დღეს ცალკე მე და ცალკე ორგანიზატორმა საკმაოდ ბევრჯერ გავიმეორეთ რომ ღორის ხორციანი რამეები არ უნდა წაგვეღო, ცერზე ამოიღო ჩანთიდან რომელიღაც გოგომ პაშტეტი და ისა... კიდევ კარგი უცხო იყო, თორემ ჩემიანი რომ ყოფილიყო ძალიან, ძალიან ვეჩხუბებოდი... ახლა კი რას ვიზამდი, გავწიწმატდი და მტკიცება დავიწყე რომ ისა, ესა და და ამდაგვარად და რამდენჯერ გთხოვეთ ბლაბლაბლა...<br /><br />მესმის, რომ მისთვის ჩემი ღორის ხორცზე გაჭედვა ზუსტად ისეთივე იყო, როგორც ჩემთვისაა ეკლესიაში კაბით შესვლის მოთხოვნა, მაგრამ მე თუ შემოვდივარ შენს ტაძარში კაბით ან თავს ვიკავებ, შენც დატოვე რა ეს ხორცი, არ მოკვდები უმაგისოდ ოთხი დღე...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">თუ თქვენ გჯერათ, რომ ქრისტე მესამე დღეს გაცოცხლდა იმისდამიუხედავად, რომ საკუთარი თვალით არ გინახავთ, მე რატომ არ უნდა მჯეროდეს, იმის, რომ მას მერე,რაც თუშმა კაცმა დართლოში ტურისტების მიერ ატანილი ღორის ხორცი შეჭამა, ხევი ადიდდა და სახლი სახურავამდე დაიფლო? მითუმეტეს, ჩემს გადაღებულ სურათებზეც კი ჩანს იმ სახლის სახურავი.</span>(კაცი გადარჩა)<br /><br />აკხმ....<br /><br />არა, თქვენ არაფერი არ მოგივათ ღორის ხორცისგან, უბრალოდ, ზრდილობის ამბავია....<br /><br />აი ხატთან ქალის გავლაზე უფრო მკაცრი წესებია და ზრდილობის ელემენტარული წესები ვეღარ გიშველით )))<br /><br />გაგრძელება იქნება...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">შემდეგ სერიაში</span>- მეცხვარის ძაღლები ,ხინკალი, კოტრები, დათვის ბუნაგი და სხუა მრავალი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5055178667277479719?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-77620953472290122952011-07-13T13:07:00.000-07:002011-07-13T13:57:02.624-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-8W3hoNwEKdg/Thbqn8xK-jI/AAAAAAAAFpQ/c2r3ybvVY1U/s1600/171y.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-8W3hoNwEKdg/Thbqn8xK-jI/AAAAAAAAFpQ/c2r3ybvVY1U/s400/171y.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626942756494178866" border="0" /></a><br /><br />პარასკევს, 15 ივლისს<br /> ვიღებ ჩანთას და<br />მივდივარ<br />საკუთარ სახლში<br />როგორც სტუმარი და<br />კარზე დაკაკუნების მერიდება<br /><br />არც ვიცი ვინ გამიღებს,<br />როგორ გამიღებს<br />გამიღებს კი საერთოდ?<br /><br />თბილ, მზიან ამინდებს შემომთავაზებს<br />რბილ ბალახს დამიფენს<br />გზას დამილოცავს<br /><br />თუ<br /><br />სი იყავ, რად არ მოხველ ამდენ ხანს, მონა ხარი-ვ<br />მეტყვის<br />და<br />ცხვირწინ მომიჯახუნებს<br />წვიმებს და ცივ ამინდებს.<br /><br /><br />მივდივარ<br />დედულეთ-მამულეთის სანახავად,<br />რომელიც არასოდეს მინახავს,<br />სახლის-<br />რომელიც არასოდეს მქონია<br />და<br />მეს საპოვნელად.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ჩემი სოფელი</span></span><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JmGut0chKhY/Thbqnhgq9dI/AAAAAAAAFpI/M0tWYoALdhg/s1600/170l.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-JmGut0chKhY/Thbqnhgq9dI/AAAAAAAAFpI/M0tWYoALdhg/s400/170l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626942749177214418" border="0" /></a><br />თქვენ ვერასოდეს ვერ მიხვდებით, რას ნიშნავს ჩემთვის წინაპრების საფლავებთან დაბრუნება.<br /><br />სოფელი, რომელიც ბავშვობაში მოყოლილ ზღაპრებს გავს, გულის სიღრმეში გჯერა რომ სადღაც მართლა არსებობს ის სამყაროები, რაზეც გიყვებიან... ჩემი ნევერლანდია )))))<br /><br />მივდივარ იქ, სადაც წესით მე უნდა დავბადებულიყავი, გავზრდილიყავი და სად მოვკვდებოდი ეგ კაცმა არ იცის, მარა მაინც... <span style="font-weight: bold;">აქაურობა უნდა ყოფილიყო ჩემი სახლი და არა ის უსახლკარობა, რასაც ნაცრისფერ სკაში ერთი ოთახი ქვია</span>...<br /><br />და ვინც მიხვდება, იმან ისედაც იცის, რომ ისა...<br /><br /><ul><li> ერთი შეღრენვა ვალი მაქვს გადასახდელი, </li><li> ალუდი დასალევი</li><li> ქვა სანახავი</li><li> დეკა წამოსაღები</li></ul><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">ვთქვა რომ გზის მეშინია?</span></span><br /><br />ეს ნიშნავს რომ არაფერი არ ვთქვა,<br />იმიტომ რომ<br />მე ხომ ისედაც ემოციურგაუწონასწორებელშეფერთხილი ვარ და<br />იმ გზაზე სატვირთო მანქანით გავლა, სადაც ჩემი წინაპრების მინიმუმ 40%-ია დაღუპული,<br />ემოციების იმხელა თაიგულს მთავაზობს,<br />მეზობლებს რომ ეთხოვოთ ნერვული უჯრედები, მაინც არ გეყოფათ<br />ალფათ )))<br /><br />და იმედი მაქვს<br />რომ უკან, თბილისში დავბრუნდები (თ)<br /><span style="font-weight: bold;">(მადოლის ძალა და მადლი გვეწეოდეს...)</span><br /><br />და მოვყვები<br />რა<br />სად<br />როგორ...<br /><br />შემოიარეთ იმ კვირაში<br /><br /><br />პ.ს. ვინც არ იცით,<span style="text-decoration: underline;"><span style="font-weight: bold;"></span></span> <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2010/08/blog-post.html">მე თუში ვარ</a>, მაგრამ არასოდეს ვყოფილვარ თუშეთში, უბრალოდ, რაღაც, ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო პატარა ასაკში ასე მოხდა და დიდ ასაკში უკვე მე აღარ მინდოდა სხვის სახლში წასვლა :)<br />პ.პ.ს. ძალიან სოპლებიანი პოსტია, ვიცი :)<br />პ.პ.პ.ს. მართალია მე მტკიცედ მჯერა, რომ ხატის/სალოცავის გზაზე დამდგარ ადამიანებს არაფერი მოუვათ გზაში, მაგრამ, რომ რამე, <a href="http://bunbunland.blogspot.com/2010/12/blog-post_18.html">ანდერძი</a> ძალაშია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7762095347229012295?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-17770005127126255112011-07-12T09:47:00.000-07:002011-07-12T10:45:58.972-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-oNf7OLdc-lw/Thx-fiD6sdI/AAAAAAAAFqg/kOC5cTkTBew/s1600/004x4p0d.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 295px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-oNf7OLdc-lw/Thx-fiD6sdI/AAAAAAAAFqg/kOC5cTkTBew/s400/004x4p0d.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628512714490556882" border="0" /></a><ul><li>ჩემი ერთი ნაცნობის შვილს პოტერიადის წიგნები რომ აჩუქეს, დედამ აიღო და ნაგავში გადააგდო.</li></ul>მაშინ არ მიცნობდა, თორემ ალბათ მე მაჩუქებდა.<br /><br /><ul><li>ერთმა ადამიანმა, ჰერმან ჰესეთი ხელში რომ დამინახა- მე მეგონა მარტო პოტერის კითხვა გიყვარდაო</li></ul><span style="font-weight: bold;">წაგიკითხავთ ჰარის ისტორია მიუკერძოებლად?</span> იმის გვერდზე გადადებით, რომ აქ ჯადოქრობაა ნახსენები?<br /><br /><ul><li>თავიდან მას <span style="font-weight: bold;">დედის სიყვარული და თავგანწირვა</span> იცავს ბოროტი ჯადოქრის-ვოლდემორისგან, რომელსაც მისი განადგურება უნდა</li><li>ჰოგვორსტში-ჯადოქრობის სკოლაში ყოფნისას გადარჩენაში მას <span style="font-weight: bold;">მეგობრები</span> ეხმარებიან</li><li><span style="font-weight: bold;">ოჯახის მაგივრობას</span> მისი მეგობრის, <span style="font-weight: bold;">რონი უისლის, უღარიბესი,</span> <span style="font-weight: bold;"> შვიდშვილიანი, მოსიყვარულე და ერთსულოვანი ოჯახი </span>უწევს, რომლებიც სიკვდილის საფრთხის მიუხედავად, არასოდეს ტოვებენ მარტოს.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">იმისთვის, რომ ჰარის ფინალურ ბრძოლაში </span><span style="font-weight: bold;">დაეხმარონ</span>, მისი ორი მეგობარი ოჯახებს ტოვებს და თან ისე აწყობს, რომ ოჯახები უსაფრთხოდ იყვნენ</li><li><span style="font-weight: bold;">ჰარის ნათლია, სირიუსი</span>, ჰარის გამო ტოვებს უსაფრთხო თავშესაფარს და ჰარის და მისი მეგობრების გადასარჩენ ბრძოლაში იღუპება</li><li><span style="font-weight: bold;">დობი, თავისუფალი შინაური ელფი</span>, რომელიც სასტიკი პატრონისგან ჰარიმ გაათავისუფლა, ბოლომდე მისი ერთგული დარჩა, იმის მიუხედავად რომ შეეძლო მშვიდად ეცხოვრა იქ, სადაც უნდოდა და როგორც უნდოდა </li><li>ჰარის მასწავლებელი, <span style="font-weight: bold;">დამბლდორი, სიკვდილის წინ უკანასკნელ კეთილ საქმეს აკეთებს</span>, მოსწავლეს, ბავშვს იცავს მკვლელობის ჩადენის და სულის გახლეჩვისგან ,რომელიც მას ჯერ კიდევ მთელი აქვს.</li><li>დამბლდორის მიერ რონისთვის ნაჩუქარი <span style="font-weight: bold;">სანათი, რომელიც აუცილებლად მიგვიყვანს იმ ადამიანთან ,ვისაც ვჭირდებით და ვენატრებით</span>, თუ ჩვენ ამის სურვილი გვექნება.<br /></li><li>უკანასკნელი ბრძოლის დროს, თავის მკვდრად მოჩვენებაში და დროის მოგებაში ჰარის ქალი ეხმარება, მხოლოდ იმიტომ რომ მისი <span style="font-weight: bold;">საყვარელი შვილის გადარჩენის შანსები გაზარდოს</span> და მასთან მოხვედრის შანსი მიეცეს.</li><li>იმისათვის, რომ ვოლდემორი მოკვდეს და სამყაროში აღარავინ დაიხოცოს, ჰარიც უნდა მოკვდეს და ის უბრძოლველად ნებდება ავადა კედავრას მომაკვდინებელ წყევლას, თავს წირავს. შედეგად <span style="font-weight: bold;">უძველესი, სიყვარულით, უანგაროდ თავგანწირვის ჯადო მთელ ჰოგვორსტს და მასში მყოფ მოსწავლეებს, მასწავლებლებს და დასახმარებლად მოსულ ხალხს სამუდამო ფარად ედება</span> და იმ მომენტიდან ვოლდემორი ვერცერთს ვეღარაფერს დაუშავებს.</li><li>და ბოლოს... <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" >სევერუს სნეიპი, ადამიანი, რომელიც მთელი ცხოვრება თავისი ერთადერთი სიყვარულის შვილს, ჰარის იცავდა ვოლდემორისგან.</span><br /></li><li><br /></li><li><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-InrN4BXvrcw/ThyAoBdaQ_I/AAAAAAAAFqw/gt7iecamYHo/s1600/harry_potter_seeding.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-InrN4BXvrcw/ThyAoBdaQ_I/AAAAAAAAFqw/gt7iecamYHo/s400/harry_potter_seeding.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628515059381191666" border="0" /></a></li></ul>ოდესმე აზრად მოგსვლიათ ის, რომ ამ წიგნის მთავარი მესიჯი მეგობრობა და სიყვარულია?<br /><br />რომ ყველა ბოროტი ჯადოქარი "დაისაჯა"<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">მშობლებო</span></span>, იქნებ გადაგედოთ გვერდზე "ჯადოქრობაზეწერია" შეხედულებები და ჩემი თვალით დანახული პოტერიადაც დაგენახათ?<br /><br />მადლობა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-1777000512712625511?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-44664806313749170822011-07-11T13:07:00.000-07:002011-07-11T13:44:05.356-07:00არსებობს ძალიან მარტივი მეთოდი იმისთვის, რომ ჩვენი პაროლის ცოდნის მიუხედავად, ჩვენი ექაუნთით ვერ ისარგებლონ ბოროტმა ძალებმა.<br /><br />1)<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"> Accont--account settings-</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Kx54WoZ2YbU/ThtadfFM-TI/AAAAAAAAFqI/m0qrNv0xSBs/s1600/3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 298px; height: 312px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Kx54WoZ2YbU/ThtadfFM-TI/AAAAAAAAFqI/m0qrNv0xSBs/s400/3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628191621935593778" border="0" /></a><br />მერე <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">Account security</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-k3uYTX3Eh34/ThtadX87qLI/AAAAAAAAFqQ/ecNIEJZv3HA/s1600/4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 438px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-k3uYTX3Eh34/ThtadX87qLI/AAAAAAAAFqQ/ecNIEJZv3HA/s400/4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628191620021856434" border="0" /></a><br /><br />ხოოოდა...<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">1) როგორ ვასწავლოთ ფეისბუქს ჩვენი და უცხო კომპის აიპის გარჩევა?</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);" class="fwb">Login Notifications</span><div class="mts">When an unrecognized computer or device tries to access my account -ის დაბლა ჩავპწიჩკავთ <span id="lgnntfy_mobile_checkbox_label">Send me a text message-ს, (წითელი ისარი) რომელზეც მოდის ესემესი <span style="font-weight: bold;">იმ შემთხვევაში, თუ ფეისბუქი თქვენს აიპის ვერ იცნობს</span>, მაგალითად თუ მეზობლის კომპით შემოხვედით, ის აუცილებლად გამოგიგზავნით ესემესს.</span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-o37FguV9KMQ/ThtdteDrxaI/AAAAAAAAFqY/Kyyo2Ttx2_k/s1600/1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-o37FguV9KMQ/ThtdteDrxaI/AAAAAAAAFqY/Kyyo2Ttx2_k/s400/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628195195073578402" border="0" /></a><br /><br /><span class="fwb"><span style="font-weight: bold;">Your recognized devices:- ის ადგილები ანუ აიპი მისამართები საიდანაც თქვენ უკვე დაადასტურეთ სმს-ით რომ თქვენ ხართ</span> </span>. (მწვანე ხაზი) თუ remove-ს დააჭერთ, ავტომატურად წაიშლება ნდობით აღჭურვილი ადგილების სიიდან და თავიდან მოგიწევთ დადასტურება სურვილის შემთხვევაში. ჰხომ მაგარია? უსერ.<br /><span id="lgnntfy_mobile_checkbox_label"><br />2) <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold;">თუ იუზერნეიმიც და პაროლიც გაიგო ბოროტმა სულმა, მაშინ რას ვშვრებით?</span></span><br /><br /></span><span class="fwb">Login Approvals-ში</span><br /><label class="uiCheckbox" for="login_approvals_checkbox"><input id="login_approvals_checkbox" name="lgnappr_enabled" value="y" checked="1" type="checkbox"> <span id="login_approval_checkbox_label">Require me to enter a security code sent to my phone</span></label><span id="lgnntfy_mobile_checkbox_label">-ს ჩაპწიჩკავთ, (შავი ისარი) მოგთხოვთ ესემესით გამოგზავნილი პასვორდის შეყვანას. დედაც რომ დაიფიცოთ რომ თქვენ ხართ, არ უშველის, სმს-პაროლის გარეშე ნწუ-ს გეტყვით.</span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-o37FguV9KMQ/ThtdteDrxaI/AAAAAAAAFqY/Kyyo2Ttx2_k/s1600/1.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-o37FguV9KMQ/ThtdteDrxaI/AAAAAAAAFqY/Kyyo2Ttx2_k/s400/1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628195195073578402" border="0" /></a><br /><br /><span class="fwb"><span style="font-weight: bold;"></span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" class="fwb" >3) თუ სადმე </span><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">log out არ გაქვთ გაკეთებული და არ გახსოვთ</span></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);"></span><br /><h4 style="font-weight: normal; text-align: left;" class="uiHeaderTitle">Most Recent Activity და also active განყოფილებებში უნდა დააჭიროთ end activity-ს და ავტომატურდ 'დალოგაუთდება" ყველა კომპი, სადაც ოდესმე დამჯდარხართ და დაგვიწყებიათ დალოგაუთება</h4><h4 style="font-weight: normal; text-align: left;" class="uiHeaderTitle">.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-GCDcG27OLvw/ThtadE4rFmI/AAAAAAAAFqA/QiCNPUX_aq0/s1600/2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-GCDcG27OLvw/ThtadE4rFmI/AAAAAAAAFqA/QiCNPUX_aq0/s400/2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628191614903719522" border="0" /></a><br /></h4><br /><br /><span style="font-weight: bold;">რომელ ნომერზე მოგივათ ესემესი?</span> იმაზე რომელიც პროფილიში საკონტაქტო ინფორმაციაში მიუთითეთ.<br /><br />ძალიან გაუგებარი ტუტორიალი თუა მითხარით და ისა :შ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-4466480631374917082?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-43744950481198113862011-07-11T11:19:00.000-07:002011-07-11T12:12:20.962-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-HPYJBczBjJU/ThtKeezlcBI/AAAAAAAAFpw/4k7uHMc_vEg/s1600/149115_465780369774_318223834774_5775607_6513916_n.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HPYJBczBjJU/ThtKeezlcBI/AAAAAAAAFpw/4k7uHMc_vEg/s400/149115_465780369774_318223834774_5775607_6513916_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628174046855524370" border="0" /></a><br /><ul><li><span style="font-weight: bold;">"ამას შიგ ხომ არ აქვს"-ის თქმა არ მიხდება</span>- ნუ გექნებათ შიგ და არ ვიტყვი და თქვენც ჩათვლით რომ მე სათნო და საყუარელი გოგო ვარ</li><li> <span style="font-weight: bold;">პატიოსანი გოგოები ლაშქრობებში არ დადიან და კარავში არ ძინავთ</span>- მართალია, ისინი ლოგინში ქალაქში, 6 საათზე წვებიან, რომ 9-ზე სახლში მივიდნენ.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">ქალს კაბა უხდება</span>--მართალია, გაჯღვარკულ ფეხებზე თუ კაბა არ ჩაიცვი და ქვეშ ტახი არ გაიძვრინე, რაა მამული.<br /></li><li><span style="font-weight: bold;">ტანსაცმელი უნდა გააუთოვო</span>- 30 გრადუს სიცხეში? მაიკა? შვილო, სადო-მაზო თუ მოგწონს, უთოს რას ერჩი :შ</li><li><span style="font-weight: bold;">ყველა ბავშვი საყვარელია</span>- კერქით რა, შეხედეთ სიმართლეს თვალებში, ზოგი ბავშვი ისეთია, ძაღლიც არ გაეთამაშება, კისერზე კატლეტი თუ არ დაკიდე. </li><li><span style="font-weight: bold;">მე ვერასოდეს გავიზრდები</span>- ჰმმ, ნევერლანდიაში გოგოები არ ხვდებიან, დაგავიწყდათ, ფიფლ?<br /></li></ul>და არა, მე პეემესი არ მაქვს. :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-4374495048119811386?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-30269465313383162812011-06-29T07:53:00.001-07:002011-06-29T08:05:41.399-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-YN7VmnTd7TE/Tgs9wOqQFGI/AAAAAAAAFnY/4wsH2S4qcj4/s1600/w48un.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 302px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YN7VmnTd7TE/Tgs9wOqQFGI/AAAAAAAAFnY/4wsH2S4qcj4/s400/w48un.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623656458480522338" border="0" /></a><br />აღმოვაჩინე, რომ უკვე აღარ შემიძლია/მეხალისება<br /><ul><li>24/7 მეგობრებთან ერთად (დრო აღარ მაქვს)</li><li>ჩატებში/ ფაცეზე/ფორუმებზე უცნობებთან ჭორაობა</li><li>ძალიან ადვილად დამეგობრება</li><li>ახალ ადამიანებთან ადაპტაცია<br /></li><li>თავზესაყრელი დრო აღარ მაქვს<br /></li><li>ზაფხულში ორ-სამთვიანი დასვენება და სოფლის ბირჟაზე გატარებული უსაქმური დღეებიც წარსულს ჩაბარდა<br /></li><li>ღამისთევაც </li><li>მომავალზე ოცნებაც<br /></li></ul>ძალიან გავიზარდე.<br />სიმშვიდე მინდა<br />და<br />მეგობარი<br />მაკლია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3026946531338316281?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-70848971717333728892011-06-27T09:12:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.854-07:00<blockquote><div style="text-align: justify;"> როცა ორი დღის სავალ მანძილზე მთელ კვირას, თვეებს და წლებს გადიხარ, როცა მიდიხარ, რომ საკუთარი თავი გადაარჩინო და საკუთარ თავს თუ არა, მის ნაწილს მაინც პოულობ.<br /></div><blockquote> ემოციებით სავსე პერწკლი</blockquote></blockquote><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-2fMcYkxVfl0/TgjMLSiLptI/AAAAAAAAFnE/9d6diF5Ho8I/s1600/Copy%2Bof%2Byvelaze-yvelaze.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-2fMcYkxVfl0/TgjMLSiLptI/AAAAAAAAFnE/9d6diF5Ho8I/s400/Copy%2Bof%2Byvelaze-yvelaze.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968629097899730" border="0" /></a><br />დილის ექვსზე, ტრადიციულად, გაროჟილი მივცანცარდი, რედბულით ხელში და გამომეტყველებით "მეძინება", სამთო ქიმიასთან.<br /><br />ჩევმარშუტკდით, გადმოვბარგდით, ნელ-ნელა მივედით რეინჯერების ტერიტორიამდე, შემოვაკონწიალეთ ჩანთები ცხენებზე, დავიმარაგეთ წყალი და შევუდექით მესამე ბილიკის ე.წ. მკვლელ, ტყეში სავალ აღმართს, როგორც ორგანიზატორმა ახსენა. ალბათ იმიტომ, რომ ჩანთა არ მეკიდა, მშვენივრად ავედი. (ძალიან, საშინლად, აუტანლად სუნიანი და უზარმაზარბუზიანი ცხენები დავიქირავეთ ბარგის სათრევად)<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-WPlFuWtnkzA/TgjMKvdtMCI/AAAAAAAAFm0/F8_aja2bQIA/s1600/IMG_2535.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-WPlFuWtnkzA/TgjMKvdtMCI/AAAAAAAAFm0/F8_aja2bQIA/s400/IMG_2535.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968619683885090" border="0" /></a><br />მორჩა ტყე და დაიწყო ზაფხული, თავისი ხმებით და სუნებით და ბლახებში გორაობით და მხურვალე მზით და აიაიაიაიაიაი, როგორც იქნა ძვლები გამითბა, წელს პირველად მივხვდი რომ მართლა მოვიდა ფასხული .<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Fq9sDVEHdxg/TgjMKQXAcKI/AAAAAAAAFms/rtcmJcdYZTg/s1600/IMG_2539.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Fq9sDVEHdxg/TgjMKQXAcKI/AAAAAAAAFms/rtcmJcdYZTg/s400/IMG_2539.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968611334287522" border="0" /></a><br />უძალიანლამაზესი ხედები და ბლახები<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-vuSmljehY-Q/TgjMJ9RD6CI/AAAAAAAAFmk/vdV4CxN3CDo/s1600/IMG_2583.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-vuSmljehY-Q/TgjMJ9RD6CI/AAAAAAAAFmk/vdV4CxN3CDo/s400/IMG_2583.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968606209075234" border="0" /></a><br />კოტეჯამდე ავედით და მერე მივხვდი რომ გააააავიყინე, გოგოები კარვებს შლიდნენ, მე ქეთოს უფრო ხელი შევუშალე ვიდრე მოვეხმარე... ამასობაში გაშალა, გამოვიცვალე, ანუ კომბოსტოსავით შევიფუთე, კეტჩუპი, პური და სოსისი ვიპოვე და ნიამი-ნიამი, მთელი დღე ქიშმიშზე/სნიკერსზე ყოფნის მერე მეფური სადილი იყო. ჭამა-ჭამით მივედი კოცონთან აკანკალებული და რომელიღაც ბიჭმა ისეთი ჭანჭურის არაყი დამალევინა, აიაიაიაი, დამეწვა პირი ერთი ყლუპისგან, სამაგიეროდ საფუძვლიანად გავთბი :გულიკი:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-7wBuY-fxGS4/TgjL1nINmbI/AAAAAAAAFmc/MDsWuBUkq_c/s1600/IMG_2584.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7wBuY-fxGS4/TgjL1nINmbI/AAAAAAAAFmc/MDsWuBUkq_c/s400/IMG_2584.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968256668998066" border="0" /></a><br /><br />მერე ცოტა წავიჭორავეთ კოტეჯში, ტოესწ, ხალხები ლაპარაკობდნენ და ღადაობდნენ და მე ჯუსტ ვიცინოდი<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-FqjWhIk2_vg/TgjL1WzDpSI/AAAAAAAAFmU/3eOaqSqkgKQ/s1600/IMG_2606.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FqjWhIk2_vg/TgjL1WzDpSI/AAAAAAAAFmU/3eOaqSqkgKQ/s400/IMG_2606.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968252285297954" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-50To4EHAuRE/TgjL0tyU5rI/AAAAAAAAFmE/3CEh2fhs9ro/s1600/IMG_2613.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-50To4EHAuRE/TgjL0tyU5rI/AAAAAAAAFmE/3CEh2fhs9ro/s400/IMG_2613.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968241276380850" border="0" /></a><br />ცა ზუსტად ისეთი იყო, როგორც მთაში უნდა ყოფილიყო, ჩემმა თანამეკარვემ გარეთ დაძინება გადაწყვიტა, მე სულ მარტო დავრჩი, გავაღე კარვის კარი და ცის ყურებაში ჩამეძინა<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ffNy9X6uG8o/TgjLlc1UITI/AAAAAAAAFl0/43zxU7whjHs/s1600/IMG_2652.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ffNy9X6uG8o/TgjLlc1UITI/AAAAAAAAFl0/43zxU7whjHs/s400/IMG_2652.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967979027472690" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-jwdylT5k1x4/TgjLFm6LilI/AAAAAAAAFlM/ZWLUr8s98y4/s1600/IMG_2720.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-jwdylT5k1x4/TgjLFm6LilI/AAAAAAAAFlM/ZWLUr8s98y4/s400/IMG_2720.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967431976421970" border="0" /></a><br />ბანაკი დილით, მზეზე გამთბარი....<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-e-SHrRKVjPA/TgjL1PP76wI/AAAAAAAAFmM/GiKTj4PAkWY/s1600/IMG_2612.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-e-SHrRKVjPA/TgjL1PP76wI/AAAAAAAAFmM/GiKTj4PAkWY/s400/IMG_2612.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622968250258942722" border="0" /></a><br />მეორე დღეს ავიბარგეთ და დავიძარით საღალატო სერისკენ....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-sX5Fo99iTdk/TgjLk6i9KTI/AAAAAAAAFls/ltPWSKUizDs/s1600/IMG_2689.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-sX5Fo99iTdk/TgjLk6i9KTI/AAAAAAAAFls/ltPWSKUizDs/s400/IMG_2689.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967969823664434" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-czi7wecAsrk/TgjLkMN4hxI/AAAAAAAAFlc/2y09nUQmlY8/s1600/IMG_2700.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-czi7wecAsrk/TgjLkMN4hxI/AAAAAAAAFlc/2y09nUQmlY8/s400/IMG_2700.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967957387249426" border="0" /></a><br /><br /><br />ერთ ადგილას ყველაზე მაღალ ადგილას, შევისვენეთ, ვიჯექი მარტო და ვივსებოდი ბედნიერებით, სუნთქვას რომ გიკრავს, ისეთით.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-rcVeurBuNwk/TgjLjukxDyI/AAAAAAAAFlU/a38Ch5fMsCI/s1600/IMG_2712.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-rcVeurBuNwk/TgjLjukxDyI/AAAAAAAAFlU/a38Ch5fMsCI/s400/IMG_2712.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967949430165282" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-SPIRlWfzVdg/TgjLFRgIWzI/AAAAAAAAFlE/dyu_BnP2bpQ/s1600/IMG_2786.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-SPIRlWfzVdg/TgjLFRgIWzI/AAAAAAAAFlE/dyu_BnP2bpQ/s400/IMG_2786.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967426230016818" border="0" /></a><br />ყვავილი თოვლზე, ანუ დეკის ყვავილი, ანუ დააკვირდით ქვემოთა სურათს, თოვლები მოჩანს 2000+ მეტრია და ვიღაცას ბავშვი დაკარგვია ქვემოთა მარცხენა კუთხეში<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Gsmfd_LZeZU/TgjLE9SD1UI/AAAAAAAAFk8/hNRaG5jl9x4/s1600/IMG_2794.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Gsmfd_LZeZU/TgjLE9SD1UI/AAAAAAAAFk8/hNRaG5jl9x4/s400/IMG_2794.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967420802291010" border="0" /></a><br /><br /><br />ძალიან ვეცადე, მაგრამ დისკომფორტი ვერ შევიქმენი მაშინ, როცა გაწვიმდა, გამყოლმა ცხვრის ბინებში ჩაგვიყვანა, ავირ-დავირიეთ, ვისი პარალონი ვის ჩანთაზე იყო ვერ გაიგებდი, ვინ ჭამდა, ვინ სვამდა, ვინ ეწეოდა, ვინ ჩხუბობდა, ვის ეშინოდა და ვინ ისტერიკაში იყო და ვინ ამ ყველაფერზე კაიფობდა.<br /><br />ლაშქრობაა, რა, ხან დაგაცხუნებს, ხან დაგაწვიმს, ხან შეგცივდება, ხან მოგწყურდება, ხან სილამაზით გადაირევი, ხან ბოლი მოგაბოლებს და ხან ამ ბოლში შემწვარ უგემრიელეს სოკოს შეჭამ. კომფორტული ცხოვრება სახლშიცაა და დავრჩეთ ბატონო და არაფერიც აღარ შეგვაწუხებს.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-AUrcMd0au1k/TgjLEoGQYXI/AAAAAAAAFk0/urw0Pws0l3s/s1600/IMG_2814.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-AUrcMd0au1k/TgjLEoGQYXI/AAAAAAAAFk0/urw0Pws0l3s/s400/IMG_2814.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967415115637106" border="0" /></a><br />დაღამდეს, მერე რა?!<br />ფანარი არ გაქვს? მერე რა?!<br />მოწვიმა? დიდი ამბავი, არ დადნები!<br /><br />ხან ტუალეტში მოგინდება შესვლა, ზრდილობიანად იკითხავ სად არისო, მიგასწავლიან და კბილებდაკრეჭილი ძაღლი დაგხვდება და ისეთს შემოგიყეფებს, მთელი წლის საკივლელს ერთად იკივლებ და მუხლები აგიკანკალდება. სამაგიეროდ ადრენალინის დოზას მიიღებ და დანარჩენ გზას ჭკუამხიარულად და ცანცარით გაივლი :D<br /><br />და მერე მეცხვარე ქალი ყავას მოგიდუღებს და დალევ და შემოგახსენდება, ზუსტად ასე, წვიმისგან თავშეფარებულს როგორ დაგალევინა რაჭაში, მეფუტკრემ, ყავა და თან ბოდიშებს გიხდიდა, მეტი არაფერი მაქვსო. არადა ყავაზე მეტად არაფერი რომ არ გინდოდა იმწუთას &lt; 3<br /><br />ხოდა ან იმ მეცხვარე ქალის მოდუღებულ ყავაში ერია რამე ან წვიმამ იმოქმედა ან ძაღლის შემოყეფვამ, არხეინად და ღიღინ-ღიღინით ჩავირბინე დანარჩენი მარშუტი მარშუტკამდე<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-N8smkMztpZY/TgjLEM-DVdI/AAAAAAAAFks/yDS-5eY6qXs/s1600/IMG_2836.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-N8smkMztpZY/TgjLEM-DVdI/AAAAAAAAFks/yDS-5eY6qXs/s400/IMG_2836.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622967407833470418" border="0" /></a><br /><br />გზაზე მდინარე შემოგვხვდა, სასწრაფოდ გამახსენდა, რომ სანდლებიც დავასველე და ავწუწუნდი ორ ხმაში, ამასობაში დახმარებამაც არ დააყოვნა და ზურგზე მოკიდებულმა გადამიყვანა ორ თუ სამგან და ალაგ-ალაგ ხელი მომაშველა და მერე უკვე დიდი მდინარე რომ დავინახეთ, სხვა რა გზა იყო, იკადრა ჩემმა უდიდებულესობამ გატოპვა, არადა ისე მშრალად მიაბიჯებდა მოხერხებული ბათინკით და უცებ კოჭებიდან დაუშვა და ნელ-ნელა ჩამოვიდა ტერფებამდე ცივი წყალი (გარედან ვერ შემოვიდოდა, წყალგამძლეა). სამაგიეროდ ხმელეთზე რომ გავედი მინიჯაკუზი მქონდა ბათინკებში, თითქოს ბევრი ჰაერის ბუშტუკი დადიოდა შიგ ყველა ფეხის გადადგმაზე.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-NVemi8m8hQU/TgjWPNi4eJI/AAAAAAAAFnM/W16oNtslWN0/s1600/IMG_2848.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NVemi8m8hQU/TgjWPNi4eJI/AAAAAAAAFnM/W16oNtslWN0/s400/IMG_2848.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622979691594414226" border="0" /></a><br />ჩავედით მერე მარშუტკამდე, ზუსტად დაღამებისას, გამოვიცვალე ფეხზე, დავიგორგლე სავარძელზე, გავირჭე ყურში მუსიკა, ფეხები ვიღაცის ჩანთაზე შემოვაწყე და ასე მეძინა თბილისამდე.<br /><br />სახლამდე ნაიამ მომიყვანა, კიდევ კარგი, ისე ვიყავი გაბომჟილი ტაქსი ან გამიჩერებდა ან არა, უსერ<br /><br />ჭირი იქა, ლხინიც იქა, ჭირის მერე გამოდგებათ.<br /><br />პ.ს. სულ 35-40-ოდე კილომეტრი ვიარეთ,(42-ია მაგრამ ჩვენ მოკლეზე მოვჭერით, მდინარით) ორი დღე, სუბალპურ და ალპურ ზონებში<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7084897171733372889?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-26764451729450545252011-06-23T10:48:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.862-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-KC0lMQhszWg/TgOEJwUvWSI/AAAAAAAAFkk/jM1CSmDQsxw/s1600/210165_214461361905985_100000263683371_798055_2665984_o.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KC0lMQhszWg/TgOEJwUvWSI/AAAAAAAAFkk/jM1CSmDQsxw/s400/210165_214461361905985_100000263683371_798055_2665984_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621482063014091042" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">საბაზისო მონაცემები</span>- გვაქვს ჩანთა, პარალონი, სპალნიკი, ბანძი საწვიმარი და ერთი ცალი მეტრანახევრიანი გოგო, 50 კილო, ანუ ბევრს რომ ვერ მოიკიდებს ზურგზე, ისეთი.<br /><br /><ul><li> ვიღებთ ერთ დიდ ჩანთას, ანუ რუგზაკს</li><li>დიდ შავ ნაგვის პარკს, ვტენით ჩანთაში და შიგ ვალაგებთ ყველაფერ დანარჩენს</li></ul><br /><span style="font-weight: bold;">ტანსაცმელი</span> (ცალკე პარკით)<br /><ul><li>ტრუსიკი, ადამიანური (ტანგა არ წაიღოთ არ მიქაროთ)</li><li>4 წყვილი ნასკი (წიკი თუ არ გაქვთ სუფთნასკური, ორიც შეიძლება)</li><li>ორი მაისური (ერთი ღამე დასაძინებლ-იმდღესვე გამოსაცვლელად და მეორე დღეს კიდევ მეორეს ვიცმევთ)</li><li>ჟაკეტი კაპიუშონით, სასარგებლო რამეა , შეიყუჟები შენთვის და ხარ.<br /></li><li>შარვალი, ნაჭრის, იოლადგაშრობადი და მოხერხებული, არაფართხუნა</li><li>პანამა<br /></li><li>შარფი, მსუბუქი, დიდი ზომის (გამოდგება წელზე-თავზე-ტრაკზე მოსახვევად, ასევე იქ დასაფენად სადაც თავს დადებთ)</li><li>სათადარიგო ფეხსაცმელი</li><li>საწვიმარი</li></ul><br /><span style="font-weight: bold;">პირადი ჰიგიენა</span> (ყველაფერი თავსდება ცალ-ცალკე პარკებში )<br /><br /><ul><li>კბილისპასტა ჩოთქით</li><li>პაწუკა საპონი</li><li>პაწუკა პირსახოცი</li><li>სველი ხელსახოცი, სასურველია მაკიაჟის მოსაშორებელი ან ინტიმური ჰიგიენის ეწეროს, ეგენი ყველაზე კომფორტულებია)</li><li>დამცავი კრემი</li><li>ტუჩის ბალზამი</li><li>სავარცხელი</li><li>ნუ კიდევ ისინი, თქვენ რაც გინდათ<br /></li></ul><span style="font-weight: bold;">საჭმელი</span><br /><ul><li>1 პური</li><li>4 სნიკერსი</li><li>300 გრ ქიშმიში</li><li>პაშტეტი</li><li>ყველი დაჭრილი ან მდნარი<br /></li><li>ლორი დაჭრილი</li><li>ყავა, ერთჯერადებით</li></ul><span style="font-weight: bold;">წამლები</span><br /><ul><li>ნიმესილი 3-ოდე (სიცხე-ტკივილი-გაციება)</li><li>კოფეინის ტაბლეტები (სიმაღლეზე თუ ჩემსავით მიგდით წნევა მინუსებში)</li><li>სპირტი-ბამბა</li><li>სანტავიკები<br /></li></ul><br /><span style="font-weight: bold;">წვრილმანები</span><br /><ul><li>ერთჯერადი პარკების არმია</li><li>მუსიკა</li><li>მობილა</li><li>ფოტოაპარატი</li><li>პირადობის მოწმობა</li><li>ფულები</li><li>კოვზი და ჭიქა არ დაგავიწყდეთ, თეფშის და ჩანგლის გარეშე კიდევ გაძლებს კაცი მარა ჭიქა ძალიან კარგი რამეა, აი სვეარ<br /></li></ul>ჩანთაში მემგონი ჯერ მძიმე უნდა ჩადო, მერე მსუბუქები, თუმცა მე პირიქით ვიქცევი ხოლმე გაუგებარი მიზეზების გამო. მოვაკოფსებთ თავზე ან ბოლოზე პარალონს, მივამაგრებთ ბოთლს, მოვიკიდებთ და ჰერი-ჰერი.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">სასარგებლო პწიჩკები</span><br /><br /><ul><li>ვცდილობთ ჩანთის გვერდით ჯიბეში ჩავდოთ ნოვა, სველი ხელსახოცი, სასუსნავი.</li><li>ჩანთის ზედა ნაწილში რომ ჯიბეა- ფული და ყველა ის წვრილი ნივთი, (წიპა ემპეტრი და დანა) რაც შეიძლება უცებ დაგვჭირდეს</li><li>სულზემოთ, ისე, რომ უცებ ამოვიღოთ-საწვიმარი და თბილი ჟაკეტი.</li><li>დაბოლოს, სადმე ყველაზე ხელმისაწვდომ ადგილას -სნიკერსი.<br /></li></ul><br /><br />არადა აქ კი ჩამოვწერე მარა საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ისტერიულად ვიწყებ ფიქრს, რა წავიღო, და ბოლოს მიმაქვს ყველაფერი იმის გარდა რაც უნდა წავიღო, ერთხელ ფეხსაცმელიც კი დავტოვე ( :/<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">მუზა იყო</span><a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.busuna.ge/"> ჩორვენის</a><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);"> </span><a style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.busuna.ge/2010/08/blog-post.html">ეს პოსტი</a><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">, მე ჩემს თავს მოვარგე :D</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2676445172945054525?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-43510418512997692062011-06-20T11:12:00.000-07:002011-06-20T11:25:09.576-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-_tPDuQI76TA/Tf-QPY7-IMI/AAAAAAAAFkc/ZXANGttZ3aw/s1600/IMG_2826.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_tPDuQI76TA/Tf-QPY7-IMI/AAAAAAAAFkc/ZXANGttZ3aw/s400/IMG_2826.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620369454048092354" border="0" /></a><br /><ul><li>ოქროსთმიანები, შავთმიანები, შეღებილები, შეუღებავები</li><li>სწერვოჩკები, პუშისწიკები<br /></li><li>ჭკვიანები, ძალიან ჭკვიანები</li><li> გამოუცდელები, გამოცდილები</li><li>ლაქლაქები და მდუმარეები</li><li>პოპულარულები და არც ისე</li><li>ბედნიერები და უბედურები<br /></li></ul><ul><li>ხან ტირიან, ხან იცინიან,<br /></li><li>ხან ბჟირდებიან სიცილისგან,<br /></li><li>ხან სიტყვაზე აყვებიან ერთმანეთს და ხოცავენ,<br /></li><li>ხან კიდევ ერთმანეთზე უკეთეს და საინტერესო ისტორიებს ყვებიან.</li><li>ხანდახან ერთმანეთზე "უკეთეს" უჟასწიკებს.</li></ul>არიან ქალები....<br /><br />ქალები.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-4351041851299769206?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-50362220189284231712011-06-18T23:42:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.871-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-yq0Mh4wNghg/Tf2lcFBcD1I/AAAAAAAAFkU/Kfc4g1mk_3Q/s1600/IMG_1521.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yq0Mh4wNghg/Tf2lcFBcD1I/AAAAAAAAFkU/Kfc4g1mk_3Q/s400/IMG_1521.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619829811831377746" border="0" /></a><br /><br /><blockquote style="color: rgb(102, 102, 102); font-style: italic;">დღეს დილით გამეღვიძა და პირველი აზრი, რაც თავში მომივიდა, იყო-<br />"ვაი, სამსახურში დამაგვიანდა!"<br />რომ გავიაზრე, რომ კვირადღე იყო, მერე მეორე აზრი მოვიდა-<br />ააა, პახოდში მაგვიანდება!<br />საბოლოო გამოფხიზლების მერე მივხვდი, რომ არსადაც არ მივდიოდი, არ მეჩქარებოდა, შემეძლო დინჯად ავმდგარიყავი, ყავა გამეკეთებინა და პიჟამოთი მომეკალათებინა კომპთან.<br /><br />ხოდა, იმის გამო, რომ არ ვიცი ამ დროს რა უნდა აკეთო, პოსტი გამოვაცხე იმაზე, რას ვაკეთებ ხოლმე შაბათ-კვირას</blockquote><br /><br />დილით, 6-7-8 საათზე მაღვიძარა მაღვიძებს, ძალიან გემრიელად მძინავს... თავს ვაიძულებ რომ გაიღვიძოს და ადგეს, თან ნერვები მეშლება, რატომ, რატომ ჩავეწერე/დავიგეგმე, ხომ შეიძლებოდა დღეს მაინც დამეძინა ნორმალურად.<br /><br />ვყრი ჩანთაში ყველაფერს, რაც ხელში მომხვდება, იმიტომ რომ წინადღეს ვერაფრით ვერ გადავწყვიტე, რა უნდა წამეღო და რა დამეტოვებინა, აუცილებლად მრჩება რამე და ფართხა-ფურთხით გავრბივარ ტაქსის მოსაძებნად ნუცუბიძის მიყრუებულ ბოლოში. ხასიათს ცოტა მიკეთებს დილის სუსხი/სიგრილე და სრულიად მშვიდი და ცარიელი ქალაქი.<br /><br />ყავის დალევას ვასწრებ, ან ვერ ვასწრებ, მაღაზია თუ ვიპოვე, რედბულს ვყიდულობ, შეკრების ადგილამდე ამრეზილი მივდივარ და ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებს. თუ გამიმართლა, ფანჯარასთან ცალკე რომაა, მარჯვნივ, იმ სკამს ვიკავებ და დაგვიანებულების მოლოდინში ვაწყნარებ თავს, რომ ეს შეიძლება ოდესმე მეც დამემართოს და არაა საჭირო ახლა ამათ უპასუხისმგელობაზე გაჯავრება, რომ ყველანი ადამიანები ვართ, ბლაბლაბლა, თუმცა მაინცადამაინც არ მშველის.<br /><br />როგორც იქნა, გვეღირსა, მარშუტკა იძვრება ადგილიდან, მიდის-მიდის-მიდის, ყურებში მუსიკას ვიკეთებ და ვიძინებ.<br /><br />დანიშნულების ადგილას მიხვლისას სადაც ბლახები/ტყე/ბუნება/არათბილისი/არანაცნობი/უცხო/სხვანაირი/საინტერესო ადგილებია, ყველა ნეგატიური ემოცია ერთბაშად მიქრება, ვმშვიდდები, ლაპარაკს ვიწყებ, ვიღიმები და როგორც წესი, უკვე აღარაფერი აღარ მაღიზიანებს, თვით ყველაზე გამაღიზიანებელი ადამიანებიც კი.<br /><br />თუ გასვლა ორ-სამ-მეტდღიანია, შემდეგი დილები ყოველთვის ბედნიერი და კოცონზემოდუღებულყავიანია, ყავა კვამლის არომატით, დილის ცინცხალი ჰაერი, მზე რომელიც გათბობს და გაღვიძებს სუსხიანი ღამის მერე, ხეების, ფოთლების, ტყის, მდინარის და ქარის ხმები და ბალახები შენს შიშველ ტერფებთან.<br /><br />(აქ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ სულ სხვა მე, არა ის, ვისაც ყოველდღე ხვდებით/ეკონტაქტებით)<br /><br />და მერე უკან ვბრუნდები, დაღლილ-დაქანცული, უკანასკნელი ძალებით ვიწყებ ჩანთის ამოლაგება-დალაგებას, იმიტომ რომ ზუსტად ვიცი, შხაპის მერე ამის თავი არ მექნება, ვალაგებ, ჩანთას თავის ადგილას ვათავსებ, ვდგები შხაპში და<br />ვიწყებ უკან, სახლში/ყოველდღიურ რუტინაში დაბრუნებას, ვიხსენებ რა უნდა გავაკეთო ხვალ, რომ ეს ისეა და ეს ასე.<br /><br />მეორე დღეს ყველა ხვდება, რომ შაბათ-კვირა უქმად არ დამიკარგავს, ღიმილიანი და მშვიდი სახით დავდივარ ხოლმე. (ნუ, ხო, კაი, ხანდახან წაშლილ-დანგრეული,მაგრამ მაინც კმაყოფილი, თუ ნამეტანი მკვლელი შაბათ-კვირა გამოვიდა)<br /><br />ისიც მინდოდა დამეწერა, რატომ მივდივარ, მაგრამ ძალიანძალიან გაგრძელდა პოსტი, თანაც მგონი მიწერია უკვე სადღაც...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5036222018928423171?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-55218161719472182802011-06-16T09:08:00.000-07:002011-06-16T09:43:28.245-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ibRb7kQtcJM/TfoyEukqJlI/AAAAAAAAFkE/QfzjTnPECBc/s1600/tumblr_llcuepI6jp1qfwsduo1_500.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 246px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ibRb7kQtcJM/TfoyEukqJlI/AAAAAAAAFkE/QfzjTnPECBc/s400/tumblr_llcuepI6jp1qfwsduo1_500.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618858541900768850" border="0" /></a><br /><ul><li>სხეულის ყველაზე მგრძნობიარე, ნაზი, დაუცველი, მყუდრო და ლამაზი ნაწილი, იმჰო, მაჯის შიდა მხარეა<br /></li><li>ყოველთვის ვითვლი კიტრი-პამიდორის სალათში ნაჭრების რაოდენობას და თუ არ ემთხვევა კიტრის/პამიდორის ზედმეტ ნაჭრებს ამოვჭამ ხოლმე, წინასწარ.</li><li>სიგარეტის სუნი და გემო მეზიზღება, თუმცა არც ალენ კარის წიგნი მომწონს.</li><li>ჩემი ცხოვრების მხოლოდ ლუწასაკიან წლებში ვგრძნობ ხოლმე თავს ბედნიერად.</li><li>მხოლოდ მაშინ ვმშვიდდები შინაგანად, როცა ხელებს მხვევენ, ან ტრანსპორტში ვზივარ და უცნობ ადგილას მივდივარ.</li><li>პანიკურად მეშინია უცნობ ადგილას ღამე გარეთ დარჩენის და ღრმად ვარ დარწმუნებული რომ საქართველოს არც ერთ ქალაქში ხელმისაწვდომი ღამის გასათევი არ იშოვება.</li><li>როცა რამის დამახსოვრება მინდა სამუდამოდ, ხელისგულით ვეხები. </li><li>"კანით ვგრძნობ" ადამიანების უარყოფით დამოკიდებულებებს ჩემდამი და არასოდეს ვცდები.</li><li>ყველა უსახლკარო მოხუცში საკუთარ თავს ვხედავ</li><li>და დარწმუნებული ვარ რომ ან გზაში მოვკვდები, ან ღრმა მოხუცებულებამდე ვიცხოვრებ.</li></ul>პ.ს. გაბედნიეროცდაექვსებამდე დარჩა 35 დღე...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-5521816171947218280?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-3210384339093924172011-06-13T10:42:00.000-07:002011-06-13T10:56:48.958-07:00არსებობს ჭრილობები, რომლებსაც საზოგადოება აიგნორებს, და რომლებიც:<br /><br /><ul><li>უნდა გახსნა, რომ ჩირქი გამოვიდეს</li><li>მარილი უნდა დაიყარო, რომ მოიწვას</li><li>საჯაროდ გამოფინო, თუნდაც საზოგადოებას გული ერეოდეს სუნზე და შიგ მოფუთფუთე მატლების დანახვაზე</li><li>უნდა დაანახო, რა შედეგები მოსდევს მათ ქმედებებს</li><li>აჩვენო, როგორ იხრწნება ქსოვილები<br /></li><li> როგორი ტკივილები იცის წყლულებმა</li><li>და სხუა მრავალი<br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-321038433909392417?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-87800732964483061502011-06-05T10:38:00.000-07:002011-06-05T11:08:05.534-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ENZ2MaOMtYE/TevFrGmECgI/AAAAAAAAFj0/i_OPn-o0Cb8/s1600/honey__which_way__by_ntscha.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ENZ2MaOMtYE/TevFrGmECgI/AAAAAAAAFj0/i_OPn-o0Cb8/s400/honey__which_way__by_ntscha.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614798704742763010" border="0" /></a><br /><br /><blockquote>სავარძელში, ტელევიზორის წინ ძილი იმის გარანტიაა, რომ უეჭველად თავის/კისრის ტკივილით გაიღვიძებთ, გაღვიძებას შეიძლება ახლდეს თან შეგრძნება იმისა, რომ "noone cares about me: და ხანდახან ეს ძალიან მართალია, იმიტომ რომ ჯერ თავო და თავოო, მერე ისაო და ესაო, უთქამთ ძველებს და მიუხედავად იმისა, რომ ძველები მაინცადამაინც არ მევასებიან, ხანდახან სიმართლესაც იძახიან ხოლმე.</blockquote><br /><br />ჩვენს მშობლებს ჩვენს ასაკში ყველაფერი ქონდათ, რაც უნდოდათ, ის ყბადაღებული მოსკოვში ფრენაც, ბინის ქონა თუ არა, მომავალში მიღების იმედი, სამსახურები, იაფი საჭმელი, უზარმაზარი ქვეყანა, სამოგზაუროდ და, რაც მთავარია, სტაბილურობის შეგრძნება.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-8E0JdWDPnbo/TevFrZXoq6I/AAAAAAAAFj8/TjwgamjN4sA/s1600/When_I__m_Gone_by_lazdude.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 388px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-8E0JdWDPnbo/TevFrZXoq6I/AAAAAAAAFj8/TjwgamjN4sA/s400/When_I__m_Gone_by_lazdude.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614798709782522786" border="0" /></a><br />ჩვენ რა გვაქვს? ჩაკეტილი საზღვრები, თავისულების ილუზია (რა ჯანდაბად მინდა თავისუფლება, თუ გალიას ვერ გავცილებივარ), ბინის იპოთეკური ვალები, რომელიც წლობით, ზურგით უნდა ზიდო, ზრდადი ფასები, დანევროზებული მშობლები და მსოფლიო.<br /><br />და ამ ყველაფრის ფონზე, ჩვენი მშობლების თაობა ხელებს შლის გაკვირვებით და მწუხარებით, რომ დაავადებები გაახალგაზრდავდა.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">კი, საზღვარგარეთ წასვლა შესაძლებელია, მაგრამ</span>.... ძალიან მძაფრად დამამახსოვრდა, რომში, იაფიან მოტელებთან ნანახი ზურგჩანთიანი ახალგაზრდების ჯგუფები, გარუჯულები, თავისუფლები, ბედნიერები, ხმაურიანები... ჩვენ არასოდეს შეგვიშვებენ ევროპაში ზურგჩანთებით და ჯიბეში ასი ევროთი, ყოველშემთხვევაში, სანამ მე ახალგაზრდა ვარ და მინდა ცხოვრება მიყვარდეს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-8780073296448306150?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-13823880187547763722011-06-01T12:16:00.000-07:002011-06-01T13:26:21.104-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-AFgydLRzY4w/TeaZ-qiCt-I/AAAAAAAAFjQ/jQCRvanFWPo/s1600/red_hair_by_glokaldt.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-AFgydLRzY4w/TeaZ-qiCt-I/AAAAAAAAFjQ/jQCRvanFWPo/s400/red_hair_by_glokaldt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613343287411914722" border="0" /></a><br /><br />ისე არავის და არაფერს შეუძლია ჩემი განიარაღება<br />ვიდრე იმ ადამიანებს,<br />ვისთანაც წარსულით ვარ მიჯაჭვული.<br /><br />მე ვერ "ვიბმები" ნათელი მომავლის იმედებით<br />(არა იმიტომ რომ არ მჯერა)<br />მე შეიძლება ხვალ აღარ ვიყო<br />ან ვეღარ ვიყო<br />ან მე მე აღარ ვიყო<br />კჩორტუ ყველა დაპირება<br />მომავალზე...<br />მთავარია ახლა და აქ<br />და<br />ის, რაც იყო, რაც არის<br />რეალური<br />ხელშესახები<br /><br />არა რა, არ უნდა წამოეწყო რუსეთს ჩვენთან ომი<br />არ უნდა ავსულიყავი მე მთაწმინდაზე<br />არ უნდა მომესმინა ზარების განწირული და ისტერიული რეკვა<br />და არ უნდა გამეცნობიერებინა<br />რომ<br />აი, ამ წამს, ამ კონკრეტულ მომენტში<br />ჩემი ცხოვრება შეიძლება ისე დამთავრდეს, რომ არც კი დაიწყოს<br /><br /><span style="font-weight: bold;">და მე დავიწყე ცხოვრება</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-eUl4n3Kv07k/TeaZ-Ptb90I/AAAAAAAAFjA/dnpZ2oxRXwk/s1600/Red_hair_by_fotouczniak.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eUl4n3Kv07k/TeaZ-Ptb90I/AAAAAAAAFjA/dnpZ2oxRXwk/s400/Red_hair_by_fotouczniak.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613343280211949378" border="0" /></a><br />ჩემი სახლი ჩემი ციხესიმაგრე არასოდეს ყოფილა<br />იმიტომ რომ მე არასოდეს მქონია ადგილი, რომელსაც ჩემ-ს დავუძახებდი<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-GkOLr9kUNic/TeaZ-cCvK0I/AAAAAAAAFjI/KmqhJL6DXH8/s1600/A_short_story_of_a_girl_by_Silecia.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-GkOLr9kUNic/TeaZ-cCvK0I/AAAAAAAAFjI/KmqhJL6DXH8/s400/A_short_story_of_a_girl_by_Silecia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613343283522513730" border="0" /></a><br />ჩემი ოქრო ჩემთან...<br />ენკი-ბენკი-სიკლისა...<br />ესა-მესა-გადის-ესა...<br />ენიკი-ბენიკი-მენიკი...<br /><br />იყო და არა იყო რა<br />იყო და არც იყო<br />დიდ ქვაბში ვერ ეტეოდა<br />პატარაში სულ არ იყო...<br /><br /><br />ამბობენ, სურვილები რომ აგიხდეს, ჯერ უნდა იცოდე, რა გინდაო<br />ხოდა აი, მეც ვზივარ და ვფიქრობ<br />რა მინდა<br />რომ მინდა მეორე წუთას რატომ აღარ მინდა<br />საერთოდ რატომ მინდა<br />ან<br />რატომ არ მინდა<br /><br />ჩამოყალიბდი, მაიკო, ჩამოყალიბდი...<br /><br />არასოდეს არ მქონია მომავლის იმედი<br /><ul><li>მაშინაც კი, როცა კლდეზე ვეკიდე თოკით და ცოცვის ელემენტარული წესები არ ვიცოდი.</li><li> ზანავში გაყინული ვიდექი და ბილიკს ვერ ვპოულობდით</li><li> როცა შაორზე საშინელ ჭექა-ქუხილში მეძინა</li><li>ისე მტკიოდა ემოციები, რომ ვგრძნობდი როგორ მეკუმშებოდა რაღაც, შიგნით</li></ul>უბრალოდ, ზუსტად ვიცოდი, რომ ეს ყველაფერი აუცილებლად დარჩებოდა წარსულში, მოგონებებში, თვალის გადასავლებად მაშინ, როცა კიდევ უფრო ცუდად, ან კიდევ უფრო კარგად ვიქნებოდი, ისიც ზუსტად ვიცოდი, რომ ჩემი გონება აუცილებლად გადაახარისხებდა და მხოლოდ კარგ/ასატან მომენტებს დამიტოვებდა და მაქსიმალურად "დაივიწყებდა" უარყოფით მოგონებებს.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ue8ekOWA_sM/TeaZ-7nPTsI/AAAAAAAAFjY/pLiSD7688YE/s1600/wonderwall_by_meriirem-d35olpi.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ue8ekOWA_sM/TeaZ-7nPTsI/AAAAAAAAFjY/pLiSD7688YE/s400/wonderwall_by_meriirem-d35olpi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613343291997114050" border="0" /></a><br /><br />ვერ ვიტან სიტყვას ნახვა-მდის<br /><br />მე არასოდეს მქონია მომავლის იმედი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-c9CyZ21BfMk/TeaeieUvNnI/AAAAAAAAFjo/cTvDFgPJ99w/s1600/65c93ce983bbnz6.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 325px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-c9CyZ21BfMk/TeaeieUvNnI/AAAAAAAAFjo/cTvDFgPJ99w/s400/65c93ce983bbnz6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5613348300656686706" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-1382388018754776372?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-71653739677886259302011-05-30T10:12:00.000-07:002011-05-30T10:25:16.481-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-EwbLEjOh0Lw/TePS8yryeaI/AAAAAAAAFiw/LVYxTESCO58/s1600/lalala_by_hollynn.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 381px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-EwbLEjOh0Lw/TePS8yryeaI/AAAAAAAAFiw/LVYxTESCO58/s400/lalala_by_hollynn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612561502473189794" border="0" /></a><br />ერთხელაც<br />ისე შევიცვლები რომ ვეღარ მიცნობ<br />თვალებს გაახელ და<br />დაგხვდება ქარი, მზეში გაბნეული<br />წვეთ-წვეთად.<br /><br />დაგხვდება ფერფლი<br />საფლავებზე მობნეული<br />ზღვაში შესული და უკანვერდაბრუნებული<br />ცადაზიდული, კლდეებისკენ<br />ცისკენ გაშვერილი ხეების ხელებივით<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7165373967788625930?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-72555482896568538122011-05-30T01:29:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.880-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-4bUECSE9B2Q/TeNmPDIiNTI/AAAAAAAAFiY/Rhdk6HVeX0Q/s1600/IMG_2050.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4bUECSE9B2Q/TeNmPDIiNTI/AAAAAAAAFiY/Rhdk6HVeX0Q/s400/IMG_2050.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441969358943538" border="0" /></a><br />იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მე, რომელსაც შუაღამის თორმეტზე მოუარა, სადმე ბლახებში მოუნდა და ექსკურსიაზე ჩაეწერა.<br />ბოლნისის მიმდებარე ტერიტორიებზე უნდა ენახა რამეები<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-eosqUZkheVg/TeNmO4Z-XoI/AAAAAAAAFiQ/5gXfM-6u31g/s1600/IMG_2045.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-eosqUZkheVg/TeNmO4Z-XoI/AAAAAAAAFiQ/5gXfM-6u31g/s400/IMG_2045.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441966479302274" border="0" /></a><ul><li>ხოდა, მაღვიძარამ რომ ვერ დარეკა დილით და ნინძასავით ლოგინიდან წამომხტარი ყავადაულევლად რომ მიასკდა შეკრების ადგილას და კინაღამ რომ დააგვიანდა, ეგ არაუშავს.</li><li>მარშუტკაში რომ აუტანლად ცხელოდა, ეგეც არაუშავს.</li><li>მეზობლები რომ ძალიან ყაყანებდნენ, ერთდროულად სამი პარტია, ჯანდაბას, ხალხია, ლაპარაკი უყვართ.</li></ul>კიდევ კარგი, ნაცნობები მაინც იყვნენ, ნუ, 60% ხომ იყო.<br /><br />დღისოთხად-ოთხი კაიფი იყო<br /><br />1. სკამი ბოლნისის სიონის ეზოში და იმ სკამის ზემოთ დიდი თუთა და მე ვიწექი სკამზე და მდუმარებით ვკაიფობდი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-hCYD0K_YuKg/TeNou5Y9lgI/AAAAAAAAFig/L7yJ3NinjTk/s1600/IMG_2052.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hCYD0K_YuKg/TeNou5Y9lgI/AAAAAAAAFig/L7yJ3NinjTk/s400/IMG_2052.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612444715522561538" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hp-limT_oOI/TeNmAu5DdYI/AAAAAAAAFiI/e23Rhl3jorI/s1600/IMG_2054.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hp-limT_oOI/TeNmAu5DdYI/AAAAAAAAFiI/e23Rhl3jorI/s400/IMG_2054.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441723407136130" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Khi1D95mtnk/TeNmAEfpOII/AAAAAAAAFiA/VF8k-eVnEGg/s1600/IMG_2060.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Khi1D95mtnk/TeNmAEfpOII/AAAAAAAAFiA/VF8k-eVnEGg/s400/IMG_2060.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441712026269826" border="0" /></a><br /><br />2. წუღრუღაშენთან არსებული მაღლობი ბლახებით და თეთრი-ფერადი ყვავილოზავრებით<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4kZggKdrFOM/TeNpZq4fY7I/AAAAAAAAFio/n5uP7eLQ9lI/s1600/IMG_2068.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4kZggKdrFOM/TeNpZq4fY7I/AAAAAAAAFio/n5uP7eLQ9lI/s400/IMG_2068.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612445450362643378" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-gPA23deyvaM/TeNl_S7xtZI/AAAAAAAAFhw/HkEfxwkQPjU/s1600/IMG_2064.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-gPA23deyvaM/TeNl_S7xtZI/AAAAAAAAFhw/HkEfxwkQPjU/s400/IMG_2064.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441698722493842" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--oEFnWzncMc/TeNlo0yKHtI/AAAAAAAAFhg/YKhKofh_6UM/s1600/IMG_2079.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--oEFnWzncMc/TeNlo0yKHtI/AAAAAAAAFhg/YKhKofh_6UM/s400/IMG_2079.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441312671964882" border="0" /></a><br /><br />3. გვირილებიანი მინდორი რაღაცნაირსახელიან ეკლესიასთან, წყალს რომ უგავდა სახელი<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-GzzxeRZZ8WE/TeNlngcONYI/AAAAAAAAFhA/siHCMfa5jec/s1600/IMG_2102.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-GzzxeRZZ8WE/TeNlngcONYI/AAAAAAAAFhA/siHCMfa5jec/s400/IMG_2102.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612441290031379842" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5kbSYysJPWw/TeNlEM5te8I/AAAAAAAAFg4/bwlAX_JDXHA/s1600/IMG_2103.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5kbSYysJPWw/TeNlEM5te8I/AAAAAAAAFg4/bwlAX_JDXHA/s400/IMG_2103.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612440683490933698" border="0" /></a><br /><br /><br />4. ყაყაჩოებიანი მინდვრის დანახვით გამოწვეული ეიფორია, სიხარული, ხტუნვა, სუნთქვის შეკვრა.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Ie9obo0ddJE/TeNlDbBpl7I/AAAAAAAAFgw/sP6a_tCIC8g/s1600/IMG_2125.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ie9obo0ddJE/TeNlDbBpl7I/AAAAAAAAFgw/sP6a_tCIC8g/s400/IMG_2125.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612440670102460338" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-x-8a3Dy-26g/TeNlDNfP0mI/AAAAAAAAFgo/m8msAshoOb4/s1600/IMG_2129.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-x-8a3Dy-26g/TeNlDNfP0mI/AAAAAAAAFgo/m8msAshoOb4/s400/IMG_2129.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612440666468504162" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-OECeTvzyEjU/TeNlCz1foMI/AAAAAAAAFgg/esPawNfz35U/s1600/IMG_2137.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-OECeTvzyEjU/TeNlCz1foMI/AAAAAAAAFgg/esPawNfz35U/s400/IMG_2137.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612440659582492866" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-t9IrmJbF7Us/TeNlCqnm_jI/AAAAAAAAFgY/eerloSV3qqI/s1600/IMG_2149.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-t9IrmJbF7Us/TeNlCqnm_jI/AAAAAAAAFgY/eerloSV3qqI/s400/IMG_2149.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612440657108336178" border="0" /></a><br /><br />და ვსო<br /><br />მერე ვიგრძენი, რომ ყაყაჩოების მძაფრი სუნი მაინცადამაინც არ მსიამოვნებდა, ამტკივდა თავი (მეწვოდა ტოესწ), დამეწყო გულისრევის შეგრძნება და ერთადერთი, რაც მჭირდებოდა, იყო მარტო ყოფნა, თვალების დახუჭვა, არაჯანჯღარა ადგილი და რამე მჟავე, ამ შემთხვევაში ალუჩა. ხალხი ციხეზე ავიდა, მე დავჯექი ბალახზე, ცოტა მძღოლს ვეჭორავე, ცოტა გავისეირნე და მეტ-ნაკლებად კარგად ვიყავი, სანამ ისევც დავიძვრებოდით ადგილიდან<br /><br />ზუსტად არ მახსოვს, რა ხდებოდა სანამ თბილისამდე ჩამოვიდოდი, რაღაც პერიოდი გავითიშე, მეძინა და თან არც მეძინა, ამან ცოტა მიშველა, ზანავი-ნუნისის გახსენება დავიწყე იანოსთან ერთად, მერე ისევ დავიძარით და ერთადერთი, რაც დარჩა, იყო ნატვრა, რამენაირად სახლამდე მიმეღწია და ყავა დამელია, ძლიერი, მუქი, ტკბილი... თან ფანჯრები დაგმანეს და საერთოდ გავაფრინე, ჰაერი მშველოდა ცოტა.<br /><br />ჩამოვედით.. ამიგოს წყალობით სახლში ძალიან სწრაფად მივედი, მოვიდგი ყავა, ვიბანავე, ალუჩა ვჭამე და აზრზე მოვედი, თუმცა მეორე დღესაც გადმომყვა ცოტა...<br />ხოდა ასე<br /><br />ჩემსავით რომ არ დაგემართოთ, ძალიან დიდხანს ნუ იკოტრიალებთ ხოლმე ყაყაჩოებში )))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7255548289656853812?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-2097472184611794412011-05-28T09:10:00.000-07:002011-05-28T09:39:38.978-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-yW_zgA0fM2Q/TeEifYQkAyI/AAAAAAAAFgQ/60p0knHNQsc/s1600/Hope_by_DesolateThoughts.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-yW_zgA0fM2Q/TeEifYQkAyI/AAAAAAAAFgQ/60p0knHNQsc/s400/Hope_by_DesolateThoughts.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611804533163557666" border="0" /></a><br />დალები ცხოვრობენ მთებში<br />ტინის კლდეებზე ჯიხვების მფარველებად.<br />ხანდახან, შემთხვევით, მათ ტერიტორიაზე შეჭრილი მონადირეები უყვარდებათ<br />ნებით ემშვიდობებიან ჯადოსნურ ძალებს და<br />მოკვდავები ხდებიან<br />აჩენენ შვილებს<br />ბერდებიან<br />უფერულად იღუპებიან.<br />(ბედი არავის უღიმის ჯიხვის მოკვლისას, უბრალოდ, მათ მფარველ დალებს აღარ ცალიათ)<br /><br />დალები აჩენენ შვილებს<br />არქმევენ ამირანებს, პრომეთეებს და იმ სახელებს, რომლებიც, საერთოდაც, გმირებს შეესაბამებათ<br /><br />მაგრამ<br /><br />არასოდეს გადარჩენილხართ მაშინ, როცა თქვენი გადარჩენის შანსები რეალურად ნულის ტოლი იყო?<br /><br />მიწაზე ჩამოსული დალები წირავენ ამისათვის სიცოცხლის რამდენიმე წელს, მოკვდავობაში გატარებულს, რომ თქვენ იცოცხლოთ<br /><br />ჰხოდა<br /><br />ოდესმე, სადმე, ფეხს რომ მოირთხამთ ბუნებაში და სასმელის ჭიქას გაამზადებთ<br /><br />ადგილის დედა არ დაგავიწყდეთ...<br />დალები არ დაგავიწყდეთ...<br />სალოცავები არ დაგავიწყდეთ...<br />ჰო, სალოცავები და არა მაინცადამაინც ეკლესიები<br />მუხლმოსაყრელი ადგილები იმაზე ბევრად მეტია, ვიდრე გგონიათ<br /><br />სალოცავებმა ცუდი გაბრაზება იციან :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-209747218461179441?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-78153331810939735242011-05-25T22:51:00.000-07:002011-05-25T23:25:01.045-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-0lbiCsgLWE4/Td3skMBKbvI/AAAAAAAAFgI/Sc0F0AeBOjE/s1600/candle_light_wallpapers_01.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-0lbiCsgLWE4/Td3skMBKbvI/AAAAAAAAFgI/Sc0F0AeBOjE/s400/candle_light_wallpapers_01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610900817219055346" border="0" /></a><br /><br />როცა ვინმეზე გაბრაზდებით, საყვედურს ეტყვით, არ გაუღიმებთ, კარს გაიჯახუნებთ უსიტყვოდ და უემოციოდ, დაგავიწყდებათ თხოვნის შესრულება, ყავის ჭიქაში შაქრის ჩაყრა ანდა, უბრალოდ, იმის თქმა, რომ გიყვართ<br /><br />გახსოვდეთ<br /><br />რომ<br /><br />ეს ადამიანი შეიძლება მეორე წუთას სახლიდან გავიდეს და აღარასოდეს შემოვიდეს.<br /><br />დღეს ზუსტად ერთი წელი გავიდა ჩემი ბიძაშვილის ქმრის, გიგა ერისთავის გარდაცვალებიდან.<br /><br />ერთად გატარებული 6 (თუ 5) წლის მანძილზე ამ წყვილმა იმდენი პოზიტივი და სითბო მოაგროვა, ზოგი მთელი ცხოვრების მანძილზე ვერ ახერხებს...<br /><br /><br />პ.ს. ღვედი რომ კეთებოდა, ახლა მე ამას არ დავწერდი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-7815333181093973524?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-15730619336588414232011-05-22T12:07:00.000-07:002011-05-22T12:30:03.545-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-F06C_iHjlns/TdlikgrHqBI/AAAAAAAAFf4/YxXl0LJSgOg/s1600/IMG_6605.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-F06C_iHjlns/TdlikgrHqBI/AAAAAAAAFf4/YxXl0LJSgOg/s400/IMG_6605.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609623190252267538" border="0" /></a><br /><ul><li>გუშინ კიდევ ერთხელ შემახსენეს რომ ქართველს არ ვგევარ</li><li>რომ სხვანაირი ვარ</li><li>რომ არასტანდარტული ვარ</li></ul>მერე რა, რომ ხუმრობით<br />მერე რა, რომ სულაც არ უნდოდა და არ უფიქრია რომ.. არა, ვიტყუები, არ მწყენია, უბრალოდ ისა... ხო, ვიცი რომ არ ვარ სტანდარტული მაგრამ ისა... ნუთუ ასეთი აუცილებელია ამისთვის ხაზის გასმა?<br /><br />განსაკუთრებით მაშინ, როცა მთელი ძალით ვცდილობ, ვიყო სტანდარტული. (ხო, ხო, ხანდახან მეც ვცდილობ მოვერგო გარემოს და არა პირიქით).<br /><br />დღეს ოთხ მაღაზიაში ოთხი ნაჭერი ნაპოლეონი ვიყიდე, გუშინს აქეთ ვოცნებობდი. ოთხივე გამხმარი და უგემური...<br /><br />ალუჩაც ვიყიდე, 3/4 ტყემლები ყრია,<br />ალუჩას აყალბებენ, ფაქტიურად<br /><br />როგორ მინდა, დავაყენო იმ მაღაზიის მენეჯერები, შევაზილო სახეში ეს ნამცხვრები, მერე დავსხა და ეს "ალუჩა" ვაჭამო<br /><br />ბევრი რამე მინდა მე<br /><br />ალბათ<br /><br />ემოციების მკვლელობაზე რომ იჭერდნენ, მე ალბათ სამუდამო მექნებოდა მისჯილი<br />ხოდა<br />რადგან არ იჭერენ<br />აღსდგნენ ჩემი ემოციები, მოიმარჯვეს ნერვები და შემომიტიეს<br />იხუვლეს დილეგებიდან<br />ქვესკნელებიდან<br />და<br />რასაც აქამდე ვასულერთებდი<br />ყველაფერმა ერთბაშად შემომიტია<br /><br />ძრწოდეთ და გეშინოდეთ<br /><br />გავემოციურდი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-1573061933658841423?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-31115315993907924652011-05-20T23:06:00.000-07:002011-05-20T23:24:03.661-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-PXyp2PrN7PE/TddYVbx-zdI/AAAAAAAAFfw/4p-BhE4vReA/s1600/180863_492038283923_642423923_6233657_785200_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 279px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-PXyp2PrN7PE/TddYVbx-zdI/AAAAAAAAFfw/4p-BhE4vReA/s400/180863_492038283923_642423923_6233657_785200_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609048986171133394" border="0" /></a><br />მაშინ ის ვუპასუხე, რაც ჩემს ჰობებში ყველაზე ბანალური იყო<br /><br />აბა იმას ხომ არ ვუპასუხებდი, ემოციების და მოგონებების შეგროვებაა თქო<br /><br />იმიტომ რომ<br /><br /> მოხუცი რომ/თუ გავხდები და წითელი კვერცხების შესაღებად მივუჯდები გამურულ ქვაბს,<br />შემთხვევით მოხეტებული უცხო ხალხისთვის რამე ხომ უნდა მქონდეს მოსაყოლი<br />თუნდაც ის, როგორ დავდიოდი და როგორ მოვიარე საქართველო ახალგაზრდობაში,<br />რა გადამხდა, რა არ გადამხდა<br />და...<br /><br />რაშუაში იყო ახლა ეს...<br /><br />როცა სულ მარტო დავრჩები, ფიცრებისგან აგებულ ფიცრულში<br />ხომ უნდა მქონდეს რამე<br />რის გამოც გავიღიმებ<br />კაი ხო<br />თუ არ გავიღიმებ, ის მაინც ხომ მეცოდინება, რომ<br />აი იმ სასახლეში 213213 ადამიანთან ერთად მცხოვრებ ადამიანზე მეტი მაქვს მოსაყოლი.<br /><br />ჩემი ემოციები ჩემი სიმდიდრე...<br />რაღაც ნამეტანი ბევრი ფული მაქვს ამ ბოლო დროს<br />თან შავი<br /><br />ვისესხებ ოქროს, პროცენტებით დაბრუნების გარანტიით.<br /><br />მე აღარ მაქვს, გამომელია, და ჩემს ბანკს ჯერ არ მოუჭრია ახლები, ბოდიში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-3111531599390792465?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-23584102522481297922011-05-14T02:13:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.889-07:00გამოღვიძება იყო უცნაური... მეორე საწოლზე გოგო იწვა რომ დავიძინეთ და კაცის ხვრინვამ გამაღვიძა... არც მეორე ოთახიდან ისმოდა ხმა, კედელზე 2009 წლის კალენდარი ეკიდა და საერთოდ ვერ მივხვდი, ორი დღე გადაბმულად გვეძინა, რა დღე იყო, ჩვენები სად იყვნენ ხმები რატომ არ ისმოდა... მოკლედ ისა, კიდევ ერთი საინტერესო გამოღვიძება შემოემატა ჩემს კოლექციას.<br /><br />ავლაპარაკდით მე და პუტინა და გვეპასუხება იატაკიდან ვიღაცა... კაი ხანი ლაპარაკის მერეღა გაგვახსენდა, კიმარა რომელი ხარ შენ მანდ-ო და ასე გავიცანით გოგო, რომელიც გუშინ ჩვენთან ერთად იყო მთელი დღე მაგრამ ისა... ნუ ხომ გესმით )))))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-rBQ1wQTFNWs/Tc5L-52rxnI/AAAAAAAAFfY/97WMayrYkS4/s1600/IMG_1597.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-rBQ1wQTFNWs/Tc5L-52rxnI/AAAAAAAAFfY/97WMayrYkS4/s400/IMG_1597.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606502130177001074" border="0" /></a><br />მყუდროდ და ბუნდოვნად მახსოვს მეორე დღე, სპალნიკიანად ვიწექი რბილ ლოგინზე, იქვე ღუმელი გუგუნებდა და ცხელი ყავისთვის წყალს ამზადებდა, ხან მეძინა, ხან ვთვლემდი,ხან რამეს შევისუსნებოდი, ალაგ-ალაბ საინტერესო რამეებს ვთამაშობდით, ნაწილი მღეროდა და ქეიფობდა, უცებ, ჩათვლემილი რომ წამომახტუნა გურულმა კრიმანჭულმა, წერილი როგორ არ წავიღე, ვერ მივხვდი, ეს იყო სრული კაკაფონია, ვინც ეს კრიმანჭული მოიგონა.... დაილოცოს მეგრული ნანა, და მრავალჟამიერი და საგალობლები და ყველა მრავალხმიანი სიმღერა გარდა კრიმანჭულისა :ტირილ:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-wDkRm0Od6ZU/Tc5L-vyUMMI/AAAAAAAAFfQ/P_Fzn2GMCVg/s1600/IMG_1595.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-wDkRm0Od6ZU/Tc5L-vyUMMI/AAAAAAAAFfQ/P_Fzn2GMCVg/s400/IMG_1595.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606502127474323650" border="0" /></a><br />აი ასეთი ხედი დავინახე ახალგაღვიძებულზე....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-e0jjL1o2W1U/Tc5K7Xu9NTI/AAAAAAAAFfI/fBNabzww84s/s1600/IMG_1617.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-e0jjL1o2W1U/Tc5K7Xu9NTI/AAAAAAAAFfI/fBNabzww84s/s400/IMG_1617.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500969966548274" border="0" /></a><br />სულ გამომრჩა, წივწივას როგორ ველოდებოდი, ტოესწ ნუნისის მდელოზე წივწივას კარავში შეძვრომა-დაბანაკებას და ვერ გადავედით,მდინარე იყო გადასალახი, ამიტომ თავისი ფეხით გვესტუმრა და ისა, ისე გამიხარდა, ისე, შენიანს რომ აღმოაჩენ უდაბნოში.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-aKqpeaENI-w/Tc5K7CG0dBI/AAAAAAAAFfA/uqOWpIkkGG4/s1600/IMG_1619.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aKqpeaENI-w/Tc5K7CG0dBI/AAAAAAAAFfA/uqOWpIkkGG4/s400/IMG_1619.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500964161057810" border="0" /></a><br />ახალაშენებული მონასტერიც მოვინახულეთ, მე უკვე მესამედ... იგალობეს, მრავალჟამიერიც იმღერეს, მე ეზოშჳ ვიდექი, ასე უფრო ეფექტური მოსასმენია ხოლმე.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xxwpG0V2cPk/Tc5K6hOl3ZI/AAAAAAAAFew/uxG37V2QTXY/s1600/IMG_1631.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xxwpG0V2cPk/Tc5K6hOl3ZI/AAAAAAAAFew/uxG37V2QTXY/s400/IMG_1631.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500955335286162" border="0" /></a><br />იყო ბევრი მწვანე და ფუსთა ხაერი<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-a31GV9Kd4yI/Tc5K6bwqyoI/AAAAAAAAFeo/mWSwBxxud84/s1600/IMG_1646.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-a31GV9Kd4yI/Tc5K6bwqyoI/AAAAAAAAFeo/mWSwBxxud84/s400/IMG_1646.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500953867602562" border="0" /></a><br />და რეინჯერების კოტეჯი, რომელსაც კარაველების ურდო შემოესია, რეინჯერები გააძევა და შტურმით აიღო და დაბანაკდა, ფესვები და ბათინკები გაიდგა, ჩანთები გასაშრობად მიაფინა და არსადაც არ წავალთ-ო გამოაცხადა.<br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-cefY58xeY2c/Tc5KWtybbcI/AAAAAAAAFeg/uHAOrnW1p8w/s1600/IMG_1652.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-cefY58xeY2c/Tc5KWtybbcI/AAAAAAAAFeg/uHAOrnW1p8w/s400/IMG_1652.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500340231531970" border="0" /></a><br />ეს იმ კოლექციის მცირე ნაწილია, რომელიც იმ ორი დღის მანძილზე ღუმელთან შრებოდა. მოჩანს ასევე გამურული ჩაიდანი, რომლის მსგავსის დანახვაზეც ერთხელ ჩემმა ნაცნობმა სერიოზულად მკითხა- კიმარა, აქედან რომ სვამთ როგორ არ გეშინიათო. მეც საწყალი სახე მივიღე- აბა სხვა რა გზა გვაქვს თქო.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--G7RDBocLk8/Tc5KWd_VuaI/AAAAAAAAFeY/ZVLWGcTdF2s/s1600/IMG_1668.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--G7RDBocLk8/Tc5KWd_VuaI/AAAAAAAAFeY/ZVLWGcTdF2s/s400/IMG_1668.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500335990716834" border="0" /></a><br />მერე მზიანი დღე გათენდა, ჩვენი ნუნისიდან წამოსვლის დღე<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-N_Rc5XU4pxM/Tc5KWEo2Y0I/AAAAAAAAFeQ/MOb0hV9eino/s1600/IMG_1694.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-N_Rc5XU4pxM/Tc5KWEo2Y0I/AAAAAAAAFeQ/MOb0hV9eino/s400/IMG_1694.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500329185502018" border="0" /></a><br />მზეზე წოლაც მოვასწარი, დაჟრუანტელებაც, სახის ალეწვაც .<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-FqS4UKJc5oc/Tc5KWMzm5QI/AAAAAAAAFeI/EDIlWJkRbwc/s1600/IMG_1698.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FqS4UKJc5oc/Tc5KWMzm5QI/AAAAAAAAFeI/EDIlWJkRbwc/s400/IMG_1698.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500331378107650" border="0" /></a><br />და დავიძარით პირველი არა და მეორე ნაკადი (პირველები დედაბერაზე გადასვლის დღესვე,შუაღამისას წამოვიდნენ თბილისში), მე, ხათო, ბარტყი, ქეთი, და ბაქარის რაზმი.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-LJdqQ_SBwrE/Tc5KVzFVuFI/AAAAAAAAFeA/ZxsFprD5a4Q/s1600/IMG_1701.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-LJdqQ_SBwrE/Tc5KVzFVuFI/AAAAAAAAFeA/ZxsFprD5a4Q/s400/IMG_1701.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500324473157714" border="0" /></a><br />გზა იყო ასეთი<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-iuEqADNk0YU/Tc5KDW4iI5I/AAAAAAAAFd4/d84zQE4SCfY/s1600/IMG_1706.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-iuEqADNk0YU/Tc5KDW4iI5I/AAAAAAAAFd4/d84zQE4SCfY/s400/IMG_1706.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500007665607570" border="0" /></a><br />ალაგ ასეთი<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ZjYGj3iGbkk/Tc5KDOmGeJI/AAAAAAAAFdw/622sg6BS7rI/s1600/IMG_1708.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZjYGj3iGbkk/Tc5KDOmGeJI/AAAAAAAAFdw/622sg6BS7rI/s400/IMG_1708.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606500005440813202" border="0" /></a><br />ააააააი, იმ თოვლიანი მთიდან ჩამოვიდნენ ისინი ბარში, დიახთ, დიახთ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-PT3zGAOpYp4/Tc5KCgvNguI/AAAAAAAAFdg/Z3oP9Cqv31o/s1600/IMG_1714.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PT3zGAOpYp4/Tc5KCgvNguI/AAAAAAAAFdg/Z3oP9Cqv31o/s400/IMG_1714.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499993130992354" border="0" /></a><br />გზაზე...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-L6bbCuP0Nto/Tc5JvJkYS8I/AAAAAAAAFdI/5WEJdzQCGXA/s1600/IMG_1729.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-L6bbCuP0Nto/Tc5JvJkYS8I/AAAAAAAAFdI/5WEJdzQCGXA/s400/IMG_1729.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499660494031810" border="0" /></a><br />გველი ვიპოვეთ, მკვდარი, და მე ის გველი გამახსენდა, გული რომ გაუსკდა რაჭაში : )))<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-YrUOitT4pNE/Tc5Juh4JOfI/AAAAAAAAFc4/xl_QwUGGxlM/s1600/IMG_1734.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-YrUOitT4pNE/Tc5Juh4JOfI/AAAAAAAAFc4/xl_QwUGGxlM/s400/IMG_1734.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499649839512050" border="0" /></a><br />მერამდენედ ჩავიარე ამ სახლის გვერდით და ისევ ზუსტად ისეთია, ნეტა ჩადის ხოლმე ვინმე, თუ ჭიშკარგამოკეტილი ელოდება ამაოდ...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hYImb60YqHI/Tc5Judi5QAI/AAAAAAAAFcw/YitPX9Fx0a4/s1600/IMG_1746.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hYImb60YqHI/Tc5Judi5QAI/AAAAAAAAFcw/YitPX9Fx0a4/s400/IMG_1746.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499648676642818" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-AkKfsuWk3mM/Tc5JcyGXXeI/AAAAAAAAFco/m9lXerCpRG4/s1600/IMG_1750.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-AkKfsuWk3mM/Tc5JcyGXXeI/AAAAAAAAFco/m9lXerCpRG4/s400/IMG_1750.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499344956480994" border="0" /></a><br />ხოდა მერე რელსებზე მოვძუძგეთ, გვაგვიანდებოდა, ცხოვრებაში ასე სწრაფად იაპონურად და შეშინებულად არ მივლია მგონი, სწრაფად იმიტომ რომ ბიჭები დადიოდნენ სწრაფად, იაპონურად იმიტომ, რომ ძელები ახლო-ახლო იყო და შეშინებულად იმიტომ რომ ვერ ვხვდებოდი საიდან უნდა მოსულიყო მატარებელი და არ მინდოდა ზედ ჩემზე გადაეჯლიგინა.<br /><br />ხოოოოდა, პირველად იყო ისა, ლუდი :აქ დიდი გულიკი:<br /><br />ჩემი მესამე და არაუკანასკნელი ტრადიციული ლუდისსმა მოლითში, აქ ლუდი განსაკუთრებულად გემრიელია, მითუმეტეს თუ ლუდისჭიქიანად და ზურგჩანთამოკიდებულს შეგსვამენ მატარებელში, გზადაგზა იმღერებ, საწყალ ბულბულს შეიბრალებ, ლუდი რომ გაგითავდება და კიდევ იშოვნი, ნაგვის ყუთში შენივე ჩადგმულ ჭიქებს უკანვე ამოიღებ, შეავსებ და სმას გააგრძელებ.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-WCIBIqdEapY/Tc5Jchhk7vI/AAAAAAAAFcg/HryFhZhNDGc/s1600/IMG_1753.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-WCIBIqdEapY/Tc5Jchhk7vI/AAAAAAAAFcg/HryFhZhNDGc/s400/IMG_1753.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499340507213554" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-VDtqTVXYysY/Tc5JcYLun4I/AAAAAAAAFcY/yOOrII8GNJ8/s1600/IMG_1766.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-VDtqTVXYysY/Tc5JcYLun4I/AAAAAAAAFcY/yOOrII8GNJ8/s400/IMG_1766.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499337999654786" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-2APmaGos1p4/Tc5JcBpIk-I/AAAAAAAAFcQ/VBG_oU6Mes4/s1600/IMG_1771.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-2APmaGos1p4/Tc5JcBpIk-I/AAAAAAAAFcQ/VBG_oU6Mes4/s400/IMG_1771.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499331948975074" border="0" /></a><br />ბაქარი და მისი რაზმი გვემშვიდობება... არ ვიცი ამას წაიკითხავენ თუ არა, მარა მადლობა მინდა ვუთხრა, დედაბერაზე ძალიან მამხნევებდნენ თავისი იქ ყოფნით და კიდევ რომელიღაცამ შეკრების ადგილამდე რომ მიმიტანა, მიყვანა არ ერქვა ამას, უცებ ვიღაც მომვარდა, ჩანთა მომხსნა და სნამ აზრზე მოვედი, ცხვირსახიცივით მიმაფრიალა .<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/--Owb7_VnMqc/Tc5JcDjAnlI/AAAAAAAAFcI/FFDMMIY3sbk/s1600/IMG_1794.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--Owb7_VnMqc/Tc5JcDjAnlI/AAAAAAAAFcI/FFDMMIY3sbk/s400/IMG_1794.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606499332460158546" border="0" /></a><br />დაბოლოს, მატარებელში იმდენად დაკომპლექსებული ხალხი იჯდა,რომ ათლარიანი ვაგონის ბოლოშიღა ძხლივს დავაურდავეთ.<br /><br />პ.ს. მთელი ეს ისტორიები იქ მყოფების და ბლოგის მკითხველების გარდა ერთმა ტაქსისტმა და ერთმა გამყიდველმაც იცის, მკითხეს, არ დამეზარა და მოვუყევი : )))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5666393026661406774-2358410252248129792?l=bunbunland.blogspot.com' alt='' /></div>პერწკლიhttp://www.blogger.com/profile/15898436952788339819noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5666393026661406774.post-49461014452142769992011-05-10T00:19:00.000-07:002011-10-25T01:34:44.897-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-wSoBo3GJA8M/TcpwR0HAlUI/AAAAAAAAFcA/B3Ec2JWjUmk/s1600/IMG_1387.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wSoBo3GJA8M/TcpwR0HAlUI/AAAAAAAAFcA/B3Ec2JWjUmk/s400/IMG_1387.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605416137564132674" border="0" /></a><br />როცა გაქცევა და საკუთარი ცხოვრებისგან დამალვა მინდება, ლაშქრობებში გავრბივარ, ახლაც ასე იყო, თითქმის სრულიად უცნობ 25 ადამიანთან ერთად სადღაც ტყეში წავედი, საბოდიალოდ, დასაკარგად, კისრის მოსატეხად... მოკლედ, ყველაფრის გასაკეთებლად ცუდ ამბებზე ფიქრის გარდა.<br /><br />გეგმა გადაჭარბებით შევასრულე, განსაკუთრებით მეორე დღეს, ზანავიდან რომ დავიწყეთ აღმასვლა დედაბერას ქედზე თუ მთაზე და 10 საათი ვიარეთ, აქედან 5 თუ 6 გაყინულ, ნაზამთრალ თოვლზე.<br /><br />პარასკევს საღამოს დავიძარით და ღამე ჩავმარშუტკდით ზანავში, სოფელია ასეთი, ბორჯომის ტყე-პარკთან ახლოს, ცოტა ფეხითაც გავიარეთ და რეინჯერების კოტეჯამდე მივედით.<br />შევდივართ და გვხვდებიან ვიღაც უცხო ბიჭები, რომლებიც თურმე ჩვენ მოგვყვებიან, ხტებიან ჭინკებივით ჭერში ანუ სხვენში და ისეთი ხმები ჩამოდის, ფიქრს იწყებ, ნეტა ჭერი გაუძლებს თუ დაგვასკდებიან თავზეო.<br /><br />დაძინება... მმმ, ესეიგი ვინც სად მოასწრო და როგორც მოასწრო და როგორც მოახერხა, ისე გაშალა პარალონები, ჩემი პარალონი თაროზე შემოდებული უზარმაზარი სავარძლის ქვეშ იყო გაფენილი და რა კარგია რომ არ ჩამოვარდა :D ქაშაყები უფრო ხალვათად წვანან ხოლმე კონსერვის ქილაში, ვიდრე ჩვენ ვიწექით, სამაგიეროდ ცალ გვერდს აყუდებული ლეიბი მითბობდა, ცალს პატაპუტინას საძილე და არ შემცივნია, თუმცა მენჯის ძვლებმა და იატაკის ფიცრებმა ძმობა შეფიცეს იმ ღამეს, ისე ახლო-ახლოს იყვნენ.<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-60Owt5uD1Kc/TcpwRdPL8vI/AAAAAAAAFb4/G8Cb6Fs4KUU/s1600/IMG_1399.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-60Owt5uD1Kc/TcpwRdPL8vI/AAAAAAAAFb4/G8Cb6Fs4KUU/s400/IMG_1399.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605416131424416498" border="0" /></a><br /><br />მეორე დღის გეგმა დედაბერას მთაზე გადასვლა და ნუნისის მდელოზე დაბანაკება იყო, ბერების სენაკებთან, მთელი დღე უნდა გვევლო ხოდა აღვიჭურვეთ და შევუდექით გზას, სავარაუდოდ ეკლებით მოფენილს. ჯნოსს ისეთები ეწერა თემაში, კბილებით და ფრჩხილებით ვიფოფხებ ალბათ თქო ვიფიქრე და თავიდან უბრალო გრუნტის გზა, ბილიკი და აღმართები რომ დავინახე, მეთქი უი, სულ ეს არის? აბა სადაა თოვლი და კაი ცხოვრება? ის კი არ გამახსენდა რომ 1800-ზე ვიყავით ასასვლელები :D<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-_XmTdTlBbds/TcpwQmx2DvI/AAAAAAAAFbw/v8V5ViIOP2o/s1600/IMG_1403.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_XmTdTlBbds/TcpwQmx2DvI/AAAAAAAAFbw/v8V5ViIOP2o/s400/IMG_1403.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605416116805832434" border="0" /></a><br /><br />გზაზე იყო სიმწვანე, აბუსუნებული ნაძვები ახალამოსული წიწვებით, დასველებული ზამთარგამოვლილი შემოდგომის ფოთლებით, იებით, ფურისულებით, ენძელებით .<br />ჰაერი იყო მწვანე, სველი და ცინცხალი, ნეშომპალის სუნით გაჟღენთილი, ცა- ღრუბლიანი.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-sXRHzYheiis/TcpwQN-Be6I/AAAAAAAAFbo/iTipsdusEBg/s1600/IMG_1416.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-sXRHzYheiis/TcpwQN-Be6I/AAAAAAAAFbo/iTipsdusEBg/s400/IMG_1416.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605416110146026402" border="0" /></a><br />რა უცნაური, სალათისფერი მწვანეა აქაურობა თქო, კი გავიფიქრე და მერე ამეხვლანჯა ფიქრები, ყველა გავლილი და გასავლელი გზა ერთად შემომახსენდა. რა უცნაურია ისე, ტყეში ხეტიალისას არასოდეს რომ არ მახსენდება მუსიკა, ზედმეტიც კია იქაურობისთვის, კონტექსტიდან ამოვარდნილი.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-WOFNI1S2ejo/TcpwPs8CbwI/AAAAAAAAFbg/_6zf58ntkv4/s1600/IMG_1424.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-WOFNI1S2ejo/TcpwPs8CbwI/AAAAAAAAFbg/_6zf58ntkv4/s400/IMG_1424.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605416101279330050" border="0" /></a><br />ზემოთ რომ ავდიოდით, ნელ-ნელა მოდიოდნენ ნისლებიც, კიარადა, ჩვენ მივდიოდით ნისლებისკენ და გვეგონა რომ ისინი გვიახლოვდებოდნენ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-kb2Wo9AZLCc/Tcps8Yk4cdI/AAAAAAAAFbY/XPcTDAAxt9s/s1600/IMG_1433.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-kb2Wo9AZLCc/Tcps8Yk4cdI/AAAAAAAAFbY/XPcTDAAxt9s/s400/IMG_1433.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605412470861099474" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-W_zbCnuNtic/Tcps798PRII/AAAAAAAAFbQ/oWzV1E85Y5w/s1600/IMG_1438.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-W_zbCnuNtic/Tcps798PRII/AAAAAAAAFbQ/oWzV1E85Y5w/s400/IMG_1438.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605412463711306882" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-YE9Qc6XwG3Q/Tcps7unmt6I/AAAAAAAAFbI/ANa4VJ__0jQ/s1600/IMG_1461.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-YE9Qc6XwG3Q/Tcps7unmt6I/AAAAAAAAFbI/ANa4VJ__0jQ/s400/IMG_1461.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605412459598231458" border="0" /></a><br />ერთ ადგილას ველური ჰიაცინტებით მოფენილი მინდორი რომ შემომხვდა, ზურგზემოკიდებული ჩანთიანად გავიშოტე ბალახზე ფოტოაპარატმომარჯვებული.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ORMbDEtLqOc/Tcps7RJ7WRI/AAAAAAAAFbA/77rszNMSYgs/s1600/IMG_1463.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ORMbDEtLqOc/Tcps7RJ7WRI/AAAAAAAAFbA/77rszNMSYgs/s400/IMG_1463.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605412451689126162" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-sJxNjf2AxN4/TcpsZWnakLI/AAAAAAAAFao/1rsSujyjPBg/s1600/IMG_1469.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-sJxNjf2AxN4/TcpsZWnakLI/AAAAAAAAFao/1rsSujyjPBg/s400/IMG_1469.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605411869039431858" border="0" /></a><br />გაუგებარი მიზეზის გამო, საერთოდ არ გამჭირვებია აღმართებში სიარული, არადა ამ დღემდე მეგონა რომ აღმართებზე ვერ დავდიოდი. (თუმცა კაცი რომ ქსოვრელს აღამართში გაეკიდება, კია მეტის ღირსი,მაგან დამაკომპლექსა მე :ბოლი:)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-FWQLelWM0Nc/TcpsZDs632I/AAAAAAAAFag/GSabJPR8-1I/s1600/IMG_1482.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FWQLelWM0Nc/TcpsZDs632I/AAAAAAAAFag/GSabJPR8-1I/s400/IMG_1482.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605411863962247010" border="0" /></a><br />დიდი შესვენების ადგილი, წყარო და ჩემი პირველი წაქცევის ადგილი (ეს ერთი და სხვა მრავალიო კი გავიღადავე და ისე აგიხდეთ ყველაფერი მე რომ ამიხდა). სველ მორზე ავიფრცქვენი საყვარლად, ზედ მენისკზე მაზის ლურჯი ისა.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-euWRbnrYXTE/TcpsY-yGOoI/AAAAAAAAFaY/eK0ueuXUENE/s1600/IMG_1487.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-euWRbnrYXTE/TcpsY-yGOoI/AAAAAAAAFaY/eK0ueuXUENE/s400/IMG_1487.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605411862641785474" border="0" /></a><br />ზი ბესთ მინდორი იყო ევერ, სიამოვნებით დავბანაკდებოდი ერთი დღით.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-s98k3G6h7-8/TcpsYm4CoAI/AAAAAAAAFaQ/YwpPUiVIDUs/s1600/IMG_1488.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-s98k3G6h7-8/TcpsYm4CoAI/AAAAAAAAFaQ/YwpPUiVIDUs/s400/IMG_1488.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605411856224264194" border="0" /></a><br />გზა წყაროსკენ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4GDV5jgauXQ/TcprIadRmyI/AAAAAAAAFaI/xjDSqx3oiWQ/s1600/IMG_1510.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4GDV5jgauXQ/TcprIadRmyI/AAAAAAAAFaI/xjDSqx3oiWQ/s400/IMG_1510.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410478501239586" border="0" /></a><br />ჰხოდა, მივდიოდით, მივდიოდით, მივდიოდით და ბოლოსდაბოლოს მივადექით თოვლიან მწვერვალებს ანუ იმას, 1800 მეტრიან მწვერვალუკას დასაწყისს.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-aGWr2YTEXFA/TcprHqOoI5I/AAAAAAAAFaA/Tf_Rg-haTBE/s1600/IMG_1514.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-aGWr2YTEXFA/TcprHqOoI5I/AAAAAAAAFaA/Tf_Rg-haTBE/s400/IMG_1514.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410465554899858" border="0" /></a><br />ენძელები თოვლზე<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-O8SskNSSEfE/TcprHq-_l_I/AAAAAAAAFZ4/9_kYxFxYD40/s1600/IMG_1517.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-O8SskNSSEfE/TcprHq-_l_I/AAAAAAAAFZ4/9_kYxFxYD40/s400/IMG_1517.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410465757763570" border="0" /></a><br />ნელ-ნელა თოვლები გამრავლდა<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-PYsHQMgliXI/TcprHGl7RRI/AAAAAAAAFZw/jZE0XT6Dr5I/s1600/IMG_1520.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PYsHQMgliXI/TcprHGl7RRI/AAAAAAAAFZw/jZE0XT6Dr5I/s400/IMG_1520.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410455988946194" border="0" /></a><br />და ხეებიც გაჭინკავდა<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Tec0MBowvNs/TcprGzzn-1I/AAAAAAAAFZo/fwjuuIAgULQ/s1600/IMG_1534.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Tec0MBowvNs/TcprGzzn-1I/AAAAAAAAFZo/fwjuuIAgULQ/s400/IMG_1534.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410450946128722" border="0" /></a><br />ნისლიც გამუქდა და გასქელდა და შედედდა<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-lVeBiGIsQvM/TcpqxOvwiMI/AAAAAAAAFZg/EzcOG9N7k4w/s1600/IMG_1543.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lVeBiGIsQvM/TcpqxOvwiMI/AAAAAAAAFZg/EzcOG9N7k4w/s400/IMG_1543.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410080220547266" border="0" /></a><br />ყველაზე ლამაზი ადგილი მთელ გზაზე, რასაკვირველია იმჰო.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-axQXPWHD-oE/Tcpqw--qlUI/AAAAAAAAFZY/v7ZePQh-2ik/s1600/IMG_1555.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-axQXPWHD-oE/Tcpqw--qlUI/AAAAAAAAFZY/v7ZePQh-2ik/s400/IMG_1555.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410075988104514" border="0" /></a><br />და მერე სულმთლადგათოვლდა და განისლდა და გამისტიურალქაჯებიანადგილდა.<br />წესით ხის უკნიდან ჭინკას უნდა გამოეხედა ან ტროლს, ან დალს (თუ ეგენი მარტო კლდეებზე ცხოვრობენ?) მაგრამ იმდენები ვიყავით შერცხვა და გადაწყვიტა, სხვა დროს, ცოტა ნაკლები რომ ამოვა, მერეო.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-vsmqLWazKcE/Tcpqww5PJEI/AAAAAAAAFZQ/ZRDvHUjpRMI/s1600/IMG_1560.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-vsmqLWazKcE/Tcpqww5PJEI/AAAAAAAAFZQ/ZRDvHUjpRMI/s400/IMG_1560.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410072207238210" border="0" /></a><br />გაზაფხული დადგაო, ხეში წყალი ჩადგაო, მერე გვერდებზე თოვლი გადნაო და ასეთი ლამაზი ორმოები გააკეთაო.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-gDHXfMrE9CA/TcpqwsHmSAI/AAAAAAAAFZI/Xa5ZTTU-3Pc/s1600/IMG_1561.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gDHXfMrE9CA/TcpqwsHmSAI/AAAAAAAAFZI/Xa5ZTTU-3Pc/s400/IMG_1561.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410070925297666" border="0" /></a><br />ხოდა მერე მივდიოდით ასე, ნელ-ნელა, აღმართ-აღმართ, საფეხურების ჭრით, ხოდა ჩემს წინ ვიღაც ბიჭი მიდიოდა და სულ იქცეოდა, თან წინ მიმავლების გაკეთებულ ნაფეხურ-საფეხურებს შლიდა და მე მიწევდა თავიდან გასაფეხურება, მოკლედ ისა, არასოდეს იაროთ მძიმე ბიჭის მერე რომელსაც მძიმე ჩანთა კიდია და ფეხი უცურავს.<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-0dHhrK2g2lw/TcpqeqUbXnI/AAAAAAAAFYw/IjstbdOGydE/s1600/IMG_1570.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-0dHhrK2g2lw/TcpqeqUbXnI/AAAAAAAAFYw/IjstbdOGydE/s400/IMG_1570.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605409761204592242" border="0" /></a><br />ისეთი ლამაზი იყო, საცალფეხო ბილიკებად დაწალიკებული ფერად-ფერადსაწვიმრებიანი ხალხი ნისლიან ტყეში, უზარმაზარი ხეების ძირას მიმავალი... ნაკვალევს მივყვებოდით, იმიტომ რომ წინ მომავლები რაღაც მანძილის მერე ნისლშჳ აღარ ჩანდნენ და ალბათ აი ეს აღმართიც და მორჩა-თი ავედი ბოლომდე.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-gytQ8IQm-Eo/TcpqwGfyCWI/AAAAAAAAFZA/1-aUbIA5JO4/s1600/IMG_1562.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gytQ8IQm-Eo/TcpqwGfyCWI/AAAAAAAAFZA/1-aUbIA5JO4/s400/IMG_1562.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605410060826184034" border="0" /></a><br />სურათების გადასაღებად გაჩერებას ვერ ვახერხებდი, მოძრაობისასაა ყველა თოვლიანი კადრი გადაღებული.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ქვემოთ დაშვება</span> რომ დავიწყეთ, ნისლის და თოვლის გამო გზაც და ხეებზე ნიშნებიც აღარ ჩანდა და მიახლოებით დავდიოდით, პარალელურად ჯნოსი და ბაქარის რაზმი ბილიკს ეძებდა, ხანდახან ვჩერდებოდით, სამ ადგილას საყვარელი ღელე შეგვხვდა თოვლქვეშ მიმავალი და ზედ გადავიარეთ, რიგ-რიგობით, 30-მა კაცმა. არადა საკმაოდ საშიშია ასეთი თოვლი, რომ ჩატყდეს და ჩავარდე, სასწრაფოდ უნდა გაიხადო და ა.შ. და ა.შ. და ყველაზე მეტი ადრენალინი მანდ მივიღე, სამჯერ რომ გადავიარე და თან წინასწარ წარმოვიდგინე როგორ მეცლება ფეხქვეშ თოვლი, ვვარდები ყინულივით ცივ წყალში და როგორ ვცდილობ გადავრჩე. სანამ ჩემი ჯერი მოვიდოდა, სპირტითაც კი დავიზილე და მშრალი ტანსაცმელი ჩავიცვი ფიქრებში : )))))))))))<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-JuPVUQnMIrg/Tcpqe5dZc4I/AAAAAAAAFY4/XkAd9XTOYcc/s1600/IMG_1565.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-JuPVUQnMIrg/Tcpqe5dZc4I/AAAAAAAAFY4/XkAd9XTOYcc/s400/IMG_1565.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605409765268747138" border="0" /></a><br /><br /><br />რამდენიმე ადგილას ადამიანები დაცურდნენ, იანო კინაღამ ჩანთიანად ჩაიჩეხა, კიდევ კარგი ვიღაც დაეხმარა, მერე იყო და ხათომ წამოკრა ფეხი თავის საწვიმარს და ტალახიან უხეებო ფერდობში ჩავარდა, როგორ შეჩერდა, თვითონაც ვერ მიხვდა. სამი კაცი გადაება რომ ამოეყვანათ, გზადაგზა კინაღამ საწვიმრის საყელოთი მოახრჩვეს. კიდევ დაცურებულან ვიღაცეები, მე არ შევსწრებივარ, ყველაზე საკაიფოდ კი ჩემი დაცურებები მახსოვს.<br /><br /><br />სიარულით ასე უნდა გევლო: ქუსლი ჩააჭირა, ჩათხარა, სიმკვრივე შეამოწმა, შემდეგი ქუსლით გათხარა, შეამოწმა, დააბიჯა და ა.შ.... ,მე და პატაპუტინა მივფოფხავდით ერთად, თან ერთმანეთს ვამაგრებდით და უცებ რანაირად მოვახერხე, არ ვიცი, ფეხი დამისხლტა, მივქრივარ დაღმართზე, ვგრძნობ რომ ხათო ხელს არ მიშვებს და მომყვება. წინ ხე დავინახე, გავიფიქრე, ო, კაია, ამას ჩავეხუტები! ხელი გამიშვი თქო ვიკივლე, გამიშვა, გავცურდი, ჩასახურბლად შევემზადე და.... გვერდი ავუარე : )))) (აქ კადრსმიღმა ისმის ხათოს კივილი -პერწკლიიიიი) თან მიკვირს, თან ისე მშვიდად მივცურავ ამ დაღმართზე, თითქოს ქვემოთ ლეიბები მელოდებიან და ვფიქრობ, კი მაგრამ, ის ხე ცხვირწინ არ მქონდა? გახტა თუ რა ჯანდაბა ეტაკა? ამასობაში შემომხვდა ტალახი, ქუსლები მივარჭე, ჩანთაც დამაგრდა, ვიღაც ბიჭი მომვარდა და ამაყენა, ვდგავარ და ვიფხრიწები სიცილით.<br /><br />ამ დავარდნის მერე ნიტო რაღაც მომეშალა ნიტო უკვე ცალ ფეხზე მეკიდა დაცემა, კონცენტრაცია მოვადუნე და სამ წუთში ერთხელ ბრახ და ვიქცეოდი, გავიცინებდი, ავდგებოდი და მივდიოდი და პიკი ის იყო, რეინჯერების ლოდინისას, შედარებით ვაკე ადგილას ჩანთის მოკიდება რომ ვცადე და ძირს გავიშოტე და თან სულაც არ შემრცხვა.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Yofo5NnvTSM/TcpqejglsYI/AAAAAAAAFYo/7penmaKHRv0/s1600/IMG_1571.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Yofo5NnvTSM/TcpqejglsYI/AAAAAAAAFYo/7penmaKHRv0/s400/IMG_1571.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605409759376552322" border="0" /></a><br />ხოდა , სამჯერ რომ გადავიარეთ წყალზე, აი მანდ უკვე დაიწყო ნერვების ფხანვა, ვისაც არ ეზარებოდა, ამტკიცებდა რომ დაგვაღამდება, რომ აქ დავრჩებით, რომ ვაიმე და უიმე. ორგანიზზტორმა რეინჯერებს დაურეკა და იმათ ამოგვაკითხეს, ბილიკზე დაგვაყენეს, როგორც იქნა, დამთავრდა თოვლი და დავეშვით სულ დაბლა-დაბლა-დაბლა, დაღმართ-დაღმართ. გზადაგზა ბასილა მომყვებოდა და რამდენიმე ადგილას გადაფოფხებაში დამეხმარა.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vtHWppoYXl4/TcpqeVbWW7I/AAAAAAAAFYg/UBdijsvhrvY/s1600/IMG_1580.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-vtHWppoYXl4/TcpqeVbWW7I/AAAAAAAAFYg/UBdijsvhrvY/s400/IMG_1580.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605409755596479410" border="0" /></a><br /><br />სანამ იმ რეინჯერებს ველოდებოდით რამდენიმე ბიჭმა კოცონის დანთება ცადა, ალის დანახვაზეც კი გავთბი )))))))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-OF0Ir-tc_1U/TcpqeP8p7eI/AAAAAAAAFYY/JD7ZRXk46xI/s1600/IMG_1590.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-OF0Ir-tc_1U/TcpqeP8p7eI/AAAAAAAAFYY/JD7ZRXk46xI/s400/IMG_1590.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605409754125561314" border="0" /></a><br />ვეშვებით, აი ის ნიშნები, რაც საყუარელი ნისლის გამო ვერ დავინახეთ კარგად.<br />პ.ს. რა ბედნიერი სახე მაქვს ))))))))<br /><br /><br /><br /><br />გავივაკეთ, განათებული მონასტერიც გამოჩნდა მდინარის მეორე მხარეს, მივყვებით ამ ბილიკს და არ მთავრდება... თურმე მდინარე უნდა გადავლახოთ... საბედნიეროდ, სამი ბიჭის ანუ ბაქარის რაზმის დახმარებით სკუპ-სკუპით გადავხტი ქვებზე, მერე მორზე, მორიდან ციცაბო ნაპირზე, ვიღაც მიყვირის რაც შეიძლება მაღლიდან გადადიო და მე ვიყო ცარიელი შპროტის ბანკა, თუ ვიცოდე როგორ ავცოცდი სლიკინა ტოტებზე მოჭიდებული სლიკინატალახიან ფერდობზე, მარცხნივ დავინახე ფაფასავით საფლობი ტალახი, სადაც ჩემს წინ მიმავალი მუხლამდე ჩაეფლო და ჩანთიანად ავხტი, გადავკოტრიალდი გვერდულად და ბალახზე აღმოვჩნდი.<br /><br />ათიოდე მეტრი აღმართზე ფეხით და რეინჯერების კოტეჯიც გამოჩნდა, იქ იყო სინათლე, თბილი ღუმელი, მშრალი ტანსაცმელი, ცხელი ყავა, სკამი, სადაც ჩამოჯდომა შეიძლებოდა და რბილი საწოლი, სადაც სპალნიკიანად ათწუთიანი ძილი გამოვაცხე.<br /><br />ვიყავი სულ სველი, სულსულსულ, ტალახიანი, გამოვიცვალე, დავჯექი ღუმელთან და კეთილმა ადამიანმა მომცა ცხელი ყავა და მე ვსვამდი და არ მჯეროდა რომ მთელი ის ემოციები სულ ჩემი იყო, მე გამოვიარე ყველა ის თავგადასავალი და რაღა დაგიმალოთ და ვამაყობდი საკუთარი თავით.<br /><br />ოღონდ დაღლილი ვიყავი, ფიზიკურად იმდენად არა, ემოციურად უფრო, და ამდენი უცხო ხალხებით, აზროვნება მიჭირდასავით, ლაპარაკზე ვატყობდი.<br /><br />საბედნიეროდ (ხო,ხო, საბედნიეროდ) 15-ოდე კაცი იმღამესვე გამოგვაკლდა, უმეტესად იმიტომ, რომ გამოსაცვლელი ტანსაცმელიც კი დაუსველდათ ჩანთებში და სხვა გზაა არ ქონდათ, მიუხედავად ამისა, დასაძინებელ